چطور این شاهکارها را با دست‌های دفرمه خلق کرد؟!

یک موزه واقع در جزیره «گرنزی» مجموعه‌ای از آثار هنری که «رنوآر»، نقاش برجسته فرانسوی با الهام از این جزیره بر روی بوم نقاشی خلق کرد را به نمایش می‌گذارند.

کد خبر: ۶۵۹۵۷۳

تاریخ: ۰۸ مهر ۱۴۰۲ - ۱۵:۱۷

به گزارش ایران اکونومیست و به نقل از گاردین، جزیره «‌گرنزی» شاید بیشتر به عنوان یک مقصد خوشایند برای سپری کردن تعطیلات یا تولیدکننده شیرهای مغذی شناخته شود. اما به لطف اقامت کوتاهی که «پیر آگوست رنوآر» حدود ۱۴۰ سال پیش در این جزیره داشت، حالا این جزیره به یک مقصد مناسب برای علاقه‌مندان به هنر نیز تبدیل خواهد شد.

داستان از این قرار است که نمایشگاهی از تابلوهای نقاشی که «رنوآر» در دوران اقامتش در سپتامبر ۱۸۸۳ در این جزیره و یا با الهام از سفر به این مکان خلق کرده است، در موزه کوچک این جزیره به نمایش گذاشته خواهد شد.

این نمایشگاه که «رنوآر در گرنزی» نام دارد، در حقیقت نخستین‌بار در سال ۲۰۱۹ و زمانی شروع شد که پروژه «هنر برای گرنزی» آغاز شد. در جریان این پروژه‌ قاب‌های پر نقش و نگاری مقابل مناظری نصب شدند که «رنوآر» با الهام از آن‌ها مجموعه‌ای از تابلوهای نقاشی را خلق کرده بود.

در سال ۲۰۲۰ نیز این پروژه از هنرمندان و مجموعه‌داران خواست که برای خرید یکی از نقاشی‌هایی که «رنوآر» در «گرنزی» خلق کرده بود متحد شوند و آن را به جزیره منتقل کنند و در نهایت که این درخواست عملی شد.

«رنوآر» که بود؟

«پیر آگوست رنوآر» در سال ۱۸۴۱ در فرانسه متولد شد. رنگ‌های زنده تابلوهای نقاشی «رنوآر» رنجی که این هنرمند به خصوص در سال‌های پایانی عمرش متحمل شد را پنهان کرده است.

او در سن ۲۱ سالگی وارد مدرسه هنرهای زیبای پاریس شد و توسط «چارلز گلایر» تعلیم دید. در آنجا بود که با «کلود مونه»، «آلفرد سیسلی» و «فردریک بازیل» آشنا و دوست شد.

«رنوآر» در کنار این نقاش‌ها به عنوان یکی از مهم‌ترین هنرمندان امپریسیونیست شناخته می‌شود. حتی با اینکه تابلوهای نقاشی او همچون دوستانش در ابتدا از سوی مردم و آکادمی رد شدند، «رنوآر» با گذشت زمان به یکی از تحسین‌شده‌ترین هنرمندان نسل خود تبدیل شد. محبوبیتی که تا به امروز همچنان باقی مانده است.

موضوع نقاشی‌های «رنوآر» اغلب مردم و منظره بودند و دوستانش را به عنوان مدل نقاشی‌هایش انتخاب می‌کرد. همان‌طور که گفته شد به رغم مقاومت‌های اولیه در برابر آثار «رنوآر»، نقاشی‌های او به رسمیت شناخته شدند و مورد تحسین قرار گرفتند. حتی دولت فرانسه یکی از نقاشی‌های او را خرید. همه چیز به خوبی پیش می‌رفت اما متاسفانه در سال ۱۸۹۹ به بیماری روماتیسم مفصلی مبتلا شد. این بیماری سبب درد و تورم زیاد در مفاصل و در مواردی سبب تغییر شکل مفاصل می‌شود. دست‌های «رنوآر» دچار تغییر شکل مفصلی شده بودند. به دنبال این بیماری، حرکت «رنوآر» محدود شد و هر حرکت برای او درد و تلاش زیادی را به همراه داشت.

«جین رنوآور» پسر این هنرمند در کتابش با عنوان «پدرم، رنوآر»، واکنش مردم نسبت به نقاشی‌های «رنوآر» پس از دیدن دست‌های این هنرمند را این طور شرح داده است: «بازدیدکنندگانی که برای این مسئله آماده نبودند نمی‌توانستند از تغییر شکل دست‌هایش چشم بردارند. با اینکه جرأت نمی‌کردند به این موضوع اشاره کنند اما با عباراتی همچون «این غیر ممکن است!»، «او چطور این نقاشی‌ها را با چنین دست‌هایی نقاشی کرده است؟» و «حتما رمزی و رازی درباره این موضوع وجود دارد.»، احساساتشان را بروز می‌دادند.»

با وجود این موضوع، «رنوآر» خلق تابلوهای نقاشی را تا پایان عمرش یعنی تا سال ۱۹۱۹ ادامه داد. او تابلوهای نقاشی خلق کرد که با توجه به اینکه حرکت دادن مچ‌هایش برایش کاری دشوار و دردناک بوده است، به طور حیرت‌آوری زیبا به تصویر کشیده شده‌اند. شاید پاسخ به حیرت درباره زیبایی نقاشی‌هایش به‌رغم بیماری «رنوآر» در کلام خودش باشد.

«رنوآر» در جایی گفته است: «درد به پایان می‌رسد اما این زیبایی است که باقی می‌ماند.»