شوالیه‌های پارسی

فیلم «مُهر هفتم» ساخته اینگمار برگمان، فیلمساز فقید سوئدی داستان شوالیه‌ای قرون وسطایی را روایت می‌کند که در راه بازگشت از سرزمینی طاعون زده در مواجهه‌ای غافلگیرکننده با مرگ به بازی شطرنج فراخوانده می‌شود. بازی‌ای که تاوان باختش زندگی اوست.

کد خبر: ۶۵۴۶۶

تاریخ: ۲۰ آبان ۱۳۹۳ - ۱۰:۳۶

ایران اکونومیست، اما سرنوشت «شوالیه» ها همیشه هم این گونه اسفبار نبوده است، هرچند به مرور زمان این لقب در جوامع اروپایی منسوخ شد، اما این عنوان از قرن بیستم در بریتانیا و برخی کشورهای دیگر چون فرانسه تغییر کاربری داد و آنها با برگزاری مراسمی تشریفاتی لقب و نشان شوالیه را به چهره های مختلف کشورهای خودشان و دیگر نقاط جهان که دستاوردهای فوق العاده ای دارند، اهدا می کنند.

نشان فرهنگ و هنر فرانسه که از آن به عنوان نشان لیاقت هم یاد می شود، دارای سه درجه بندی فرمانده، افسر و شوالیه است که این آخری هرساله به 200 تن از شخصیت های برجسته جهان اهدا می شود.

به هرحال از ظواهر امر برمی آید که وجه فرهنگی و هنری این نشان در اولویت قرار دارد و برخی افراد ایرانی و خارجی هم که آن را دریافت کرده اند، جزو بهترین های رشته خود هستند، اما گاهی آنها هم مثل بسیاری از جوایز جهانی معتبر همچون نوبل، اسکار و کن تن به بازی های سیاسی می دهند.

آنچه می تواند در چنین شرایطی هنرمندان خوب سرزمین ما، این شوالیه ها و شهسواران وطنی را از این بازی شطرنج (همان بازی مرگ و زندگی مهر هفتم) سربلند بیرون بیاورد، برخورد هوشمندانه آنها با ماجراست.

کامبیز درم بخش، هنرمند برجسته عرصه هنرهای تجسمی پس از دریافت این نشان گفت که کار سیاسی نمی کند و از نیت اهداکنندگان این عنوان خبر نداشته است.

داریوش مهرجویی، کارگردان پیشکسوت سینمای ما هم که بتازگی موفق به دریافت این نشان شد، در صحبت هایی بطور تلویحی اهدای این نشان را به خاطر اکران موفق فیلم «گاو» و علاقه برخی منتقدان فرانسوی به آثارش مربوط دانست.

اما بجز گمانه زنی های همیشگی که درباره هر جایزه خارجی مطرح می شود، باید به زمان بندی اهدای این نشان هم اشاره کرد، به نظر می رسد فرانسوی ها هر چند وقت یک بار نشان شوالیه ای را برای کشور ما کنار می گذارند! هرچند می دانیم دریافت این نشان مشهور و معتبر به این سادگی نیست، اما اهدای زود به زود آن به افرادی که تقریبا نصف آنها هم از هموطنان خودمان هستند، کمی مساله را بودار و گاه خنده دار می کند. آنقدر که دیگر می توان مسابقه پیامکی دراین خصوص ترتیب داد که شوالیه بعدی ایران کیست و این نشان کی و کجا به او اهدا می شود!

حالا بدبینانه هم به ماجرا نگاه نمی کنیم، اما آیا خودمان نباید جایزه معتبری مثلا با عنوان «شسهوار پارسی» داشته باشیم تا آن وری ها به خاطر دریافتش به خود ببالند.