وضعیت بد دریاچه آزادی صدای قایقرانان معلول را هم درآورد

مربی تیم ملی پاراکانو گفت: عمق آب دریاچه آزادی به حدی پایین آمده که بعضی وقت‌ها تصور می‌کنیم که پارو روی لجن‌های ته دریاچه گیر می‌کند که این زنگ خطری برای آماده‌سازی قایقران ها از جمله ورزشکاران پاراکانو برای شرکت در بازی‌های پاراآسیایی است.

کد خبر: ۶۳۹۷۷۴

تاریخ: ۰۹ مرداد ۱۴۰۲ - ۱۳:۱۵

محسن میلاد در گفت وگو با ایران اکونومیست، درباره وضعیت قایقرانان اعزامی به مسابقات قهرمانی جهان آلمان برای کسب سهمیه پارالمپیک پاریس، اظهار کرد: با وجود این که شرایط دریاچه آزادی برای تمرینات مناسب نیست اما با همین وضعیت برنامه‌های آماده سازی را کم و بیش جلو می‌بریم تا قایقرانان از نظر رکوردی دچار افت نشوند.

وی گفت: از نظر استاندارد بین‌المللی اگر عمق آب کمتر از 2 متر باشد به سطح قایق فشار می‌آورد و سبب کاهش سرعت قایق می‌شود در حالی که بعضی جاهای دریاچه عمق آن حتی به 90 تا 100 سانتی متر نیز می‌رسد. البته با همین وضعیت از قایقرانان تست گرفتیم و شرایط راضی کننده بود.

مربی تیم ملی پاراکانو ادامه داد: تلاش بر این است که هر 3 قایقران (شهلا بهروزی راد، اسلام جاهدی و سعید حسین پور) اعزامی به مسابقات قهرمانی جهان آلمان روی سکو قرار بگیرند و سهمیه پارالمپیک پاریس را کسب کنند.

میلاد تصریح کرد: اگر مسوولین به فکر کمبود آب دریاچه آزادی نباشند و عمق آب پایین تر برود قطعا با مشکل بزرگی برای آماده سازی قایقرانان پاراکانو اعزامی به هانگژو خواهیم داشت. شرایط آن ها متفاوت با افراد سالم است و امکان تمرین در هر جایی را ندارند. آن ها نیاز به پیست تمرینی استاندارد دارند که کاهش آب دریاچه آزادی زنگ خطری برای قایقرانان پاراکانو است که نتوانند در شرایط تمرینی مناسبی خود را برای بازی‌های پاراآسیایی آماده کنند.

وی در پاسخ به این پرسش که امکان پیگیری تمرینات قایقرانان پاراکانو و پاراکایاک در اردوهای برون مرزی وجود دارد یا خیر؟ گفت: با توجه به اعزام قایقرانان به مسابقات جهانی آلمان بعید می‌دانم که فدراسیون شرایط اعزام ورزشکاران را به اردوهای برون مرزی فراهم کند. البته تا امروز که مشکلی برای آماده سازی قایقرانان اعزامی به آلمان نداشیم، امیدوارم مسوولین این زنگ خطر را احساس کنند و زودتر برای کمبود آب دریاچه آزادی فکر اساسی داشته باشند.

مربی تیم ملی پاراکانو در پایان افزود: وضعیت دریاچه در بعضی نقاط به حدی بحرانی است که بعضی وقت‌ها تصور می‌کنم اگر ورزشکار پارو بزند به لجن‌های ته دریاچه گیر کند. واقعا نمی‌دانم چرا مسوولین وزارت ورزش چنین موضوع مهمی را پیگیری نمی‌کنند.