پرویز پرستویی بازیگر سینما با انتشار یک دلنوشته تلخ به انتقاد از وضعیت کشور پرداخت.

برترین‌ها: پرویز پرستویی بازیگر سینما با انتشار یک دلنوشته تلخ به انتقاد از وضعیت کشور پرداخت.

کد خبر: ۶۰۷۵۸۰

تاریخ: ۲۶ فروردين ۱۴۰۲ - ۲۱:۲۸

او در این پست نوشت:

خسته ام

کاش کسی حال مرا درک کند

شاید این روح شبی جسم مرا ترک کند...

تاریخ تولد:۱۳۳۴

وفات:مرگ طلب نیستم، ولی هر وقت که بسراغم آید هراسی نخواهم داشت ،چون چیزی برای باختن ندارم...

در  طول زندگی یادگرفتم و آموختم ،که با شادی دیگران شاد و با غم و دردشان شریک باشم.

هیچوقت فرصت نکردم برای خودم زندگی کنم .

همیشه از رنج کارم لذت بردم که حال مردم عزیزمان خوب باشد!

ولی رنجم را بامردم تقسیم نکردم.

روزگار سختی رو میگذرونیم ،سخت ...

از کودکی کارم نگاه کردن و فکر کردنه...

کودکی را نمی گویم، که دیدم وشنیدم و گوش دادم ...

نوجوانی را نمی گویم که دیدم و دیدم و فکر کردم...

ولی از جوانی تا کنون  می بینم و خوب می بینم و می‌شنوم و در حیرتم...

از خوشی چیز یادم نمیاد ...

انقلاب کردیم و طبعاتش ...

جنگ دیدیم و طبعاتش...

تورم ،تحریم ،اختلاس ،فقر و فلاکت...

چپاول کردن و خوردن و بردن و سفره مردم روز بروز خالی و کوچک ترشد...

از آنسوی مرز ها با ثروت های کِش رفته ازمردم، در اوج لذت  به مردم خندیدند...

ودر حال حاضر هم، مدام درحال خط و نشان کشیدن و حلقه زندگی را تنگ کردن برای مردم ...

از طرفی عهد و پیمان بستن  با روسیه ای که مدام به آنها مرگ بر می گفتن...

عهد و پیمان با چین و ماچین ...

چینی که دست ایران را در دست روسیه و  عربستانی گذاشت که شهروندش را در سفارت خودش در کشور دیگر  قطعه قطعه کرد و به کسی هم پاسخگو نبود...

مدام باخودم می‌گویم آیا قراره با این عهد و پیمان ها آبی برای مردم کشورمان گرم شود؟

آیا قراره  ایران عزیزمان با مردمانش نفس راحتی بکشند و مزه خوب زندگی کردن را بچشند؟

یا باز قراره به تعداد اختلاسگران اضافه شود وجیب چپاولگران پُر شود ؟

حکایت ،من... خودم ...من!

کِی قراره مردم رنگ خوشی را ببینند؟

سال ۵۷ را بیاد بیاوریم !

قرارمان این نبود !

قرار بود جانمان را فدای ملت کنیم نه ملت را فدای خودمان...

جواب خدا که، جای خود...

جواب شهدا را که قطره قطرهُ خونشان را برای  آسایش و آرامش مردم  فدا کردند،چگونه پاسخ خواهیم داد؟

جواب جانبازان

جواب ناله ها و فریاد های جانبازهای اعصاب و روان که در گوشه های آسایشگاه به آسمان رسیده چگونه خواهیم داد؟

(((هیهات من الذله)))