برگزیده سرمقاله‌های روزنامه‌های صبح چهارشنبه

روزنامه‌های صبح امروز ایران در سرمقاله‌های خود به مهمترین مسائل روز کشور و جهان پرداخته‌اند از جمله «رئیس جمهور، مهندسی فرهنگی و بردن مردم به بهشت»،«دست دشمن خالی است»،«رمزگشائی از بحران افغانستان»،«دستگاه‌ محاسباتی و خطر نفوذ دشمن»،«جنگی که مقرون به صرفه نیست»،«فرصت‌ها و تهدیدهای اعتدال»،«خاتمی مجاز خاتمی غیرمجاز»،«مشروعیت انتخابات؛ زیر ضرب»،«چرا حمله به ایران مقرون به صرفه نیست؟»،«برسد به دست دلواپسان!»و... که برخی از آنها در زیر می‌آید.

کد خبر: ۵۹۰۴۱

تاریخ: ۱۸ تير ۱۳۹۳ - ۰۹:۳۸

خراسان:رئیس جمهور، مهندسی فرهنگی و بردن مردم به بهشت

«رئیس جمهور، مهندسی فرهنگی و بردن مردم به بهشت»عنوان یادداشت روز روزنامه خراسان به قلم جواد نوائیان رودسری است که در آن می خوانید؛دکتر حسن روحانی، رئیس جمهور، دوشنبه گذشته در دیدار مسئولان نظام با رهبر معظم انقلاب، از اجرای نقشه مهندسی فرهنگی درسال جاری خبر داد و آن را بزرگترین کار دولت در حوزه فرهنگ اعلام کرد. دیدگاه رئیس جمهور در این سخنان، بیانگر تأکید ایشان بر ضرورت دخالت و نظارت حاکمیت در عرصه فرهنگ و مدیریت فرهنگی کشور است.

مهندسی فرهنگی عبارت است از نقشه ای برنامه ریزی شده، برای چگونگی ورود حاکمیت به عرصه فرهنگ و هدایت افراد جامعه به سوی تعالی و سعادت حقیقی. با توجه به این که تنظیم سند مهندسی فرهنگی کشور، در واقع تدوین دستورالعمل حاکمیتی برای هدایت و جهت دهی به مقوله فرهنگ در جامعه محسوب می شود، تصمیم رئیس جمهور برای اجرای این سند مهم و راهبردی، دلیلی جز توجه جدی دولت به ضرورت حضور فعال حاکمیت در عرصه فرهنگ و مدیریت کلان فرهنگی جامعه نمی تواند داشته باشد. از اعلام رسمی رئیس جمهور مبنی بر عزم دولت برای اجرای این سند راهبردی، می توان این گونه برداشت کرد که برخلاف برخی برداشت هاکه از اظهار نظرهای قبلی ایشان قابل استنتاج بود، دولت در مقام عمل، عزم خود را برای برنامه ریزی و حضور در عرصه فرهنگ، جزم کرده است.

تاکید رئیس جمهور به اجرای این نقشه مهم و راهبردی، که تعیین کننده خطوط اصلی جریان فرهنگ و مدیریت فرهنگی در کشور محسوب می شود، نشان دهنده توجه وی نسبت به ضرورت ها و بایسته های حضور حاکمیت در عرصه مدیریت فرهنگی کشور است. بدیهی است که فرهنگ به عنوان عنصر زیربناییِ اصلیِ تشکیل دهنده جامعه و شکل دهنده رفتار فردی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی مردم، به مدیریتی کلان و قدرتمند نیاز دارد. امیرمؤمنان، امام علی(ع) در خطبه 34 نهج البلاغه، تربیت جامعه و هدایت آن در جمیع جهات را، از وظایف مهم حاکم اسلامی معرفی کرده اند. حقیقت این است که حکومت اسلامی تنها در پی سامان دادن به امور دنیوی و رفاه مادی جامعه نیست.

اسلام دین دنیا و آخرت است و رسیدن انسان به سعادت حقیقی و نعمت های جاودانه و اُخروی را حق تمام انسان ها می داند. حقی که آن ها باید با تلاش خویش و مدیریتی مناسب و کارآمد حاکمیت، به آن دست پیدا کنند. به همین دلیل حکومت اسلامی وظیفه دارد افزون بر فراهم آوردن زمینه های رشد اقتصادی و رفاه اجتماعی، با پرداختن به مقوله فرهنگ و اشاعه اخلاق و تربیت اسلامی در جامعه، مقدمات تعالی و رشد انسان و رسیدن او به کمال حقیقی را فراهم کند.

واضح است که برای تحقق این مهم نمی توان به فعالیت های محدود، غیر متراکم و ناهماهنگ تکیه کرد. نمی توان فعالیت در حوزه های مختلف هنری را در دست افراد گوناگون و با سلایق مختلف، متنوع و گاه متضاد رها کرد. برای رسیدن به این مهم، نیاز به برنامه ریزی و مدیریت کلان در جامعه است. مدیریتی که بتواند اهداف والای اسلام عزیز برای تربیت انسان ها و اصلاح فرهنگ در جامعه را مهیا کند. همین دلیل مهم و اساسی، سبب توجه جدی به مقوله فرهنگ در انقلاب اسلامی نیز شده است. ضرورت حضور و نقش پررنگ حاکمیت در عرصه فرهنگ و هدایت فرهنگی جامعه، از نخستین روزهای انقلاب بزرگ اسلامی مورد توجه معمار کبیر انقلاب بود و پس از رحلت ایشان، تا امروز، از سوی مقام معظم رهبری بارها مورد تأکید و توجه قرار گرفته است.

نگاه رئیس جمهور محترم در سخنان اخیرشان، تأکید بر چنین ضرورتی است. تأکید بر این حقیقت غیر قابل انکار که حکومت اسلامی وظیفه دارد برای ورود فرد فرد افراد جامعه به بهشت، تلاش کند، هرچند برای افراد اجباری برای رفتن به بهشت وجود ندارد به عبارت دیگر، اجرای مهندسی فرهنگی، به این معنی است که باید مردم را به بهشت برد، ولی نه به زور! امیدواریم با اجرای کامل، دقیق و هوشمندانه سند مهندسی فرهنگی در کشور، شاهد پیشرفت سریع و امیدوارکننده در مسیر تحقق نقش برنامه ریزی شده حاکمیت در مدیریت فرهنگی کشور باشیم.

کیهان:دست دشمن خالی است

«دست دشمن خالی است»عنوان یادداشت میهمان روزنامه کیهان به قلم حسین راد است که در آن می خوانید؛حدود سه سال قبل، در کاخ سفید و کنگره آمریکا، واژه جدیدی ابداع شده بود و کم و بیش در بین مقامات سیاسی آمریکا رایج و مصطلح شده بود، واژه ای که سرانجام اوباما آن را در یک برنامه رسمی، آشکارا علیه کشورمان به کار برد. او خبر از اعمال «تحریم های فلج کننده» علیه ایران می داد. تحریم هایی که قرار بود در مدت کوتاهی اقتصاد ایران را فلج کرده و وادار مان کند از مواضع اصولی و به حق خودمان عقب نشینی کنیم. این سخنان که در سال90 گفته می شد، برای مردم ما بیگانه نبود، ذهن و حافظه آنها، با شنیدن اینکه قرار است آمریکا در مدت کوتاهی - به خیال خودش- به حساب ما برسد، مردم را به یاد جملاتی مشابه در سال هایی دور انداخته بود. سال هایی که ایران، ایران سال 90 نبود، سال های دوری که ایران تازه انقلاب کرده بود. بسیاری از ساختارهای حاکمیتی به درستی شکل نگرفته بود و منافقان و تفاله های آمریکا با قتل و جنایت، ناامنی و وحشت را به هموطنانشان تقدیم می کردند!

در آن سال ها بود که «صدام» در مصاحبه آغاز جنگ در 31 شهریور 59، وعده کرد بقیه سخنانش را یک هفته بعد در تهران به خبرنگاران بگوید! چه شباهت تام و تمامی بین آن ادعای صدام و این لاف اوباما بود! ایران آن روزها هم در تحریم بود! تا جایی که در خرید ضروری ترین مایحتاج حیاتی کشور با مشکل مواجه بودیم. در آن سال ها تامین معاش مردم، کاری سخت و دشوار بود، صنایع داخلی با جنگ و خاموشی و بمباران مواجه بودند، خرید خارجی نیاز به پول داشت، فروش نفت به سختی و دشواری انجام می شد و... و همه اینها کافی بود که انقلاب جوان ما از پای بیفتد و کاخ آرزوهای مردم ویران شود! صدام وحشیانه می تاخت و مشکلات اقتصادی امان مردم را بریده بود اما آنچه آنها می خواستند، نمی شد! مردم، با دست خالی کشور را اداره کردند، جنگ را پیش بردند، متجاوز را بیرون راندند و از همه عقبه ها و گردنه های خوفناک و ویرانگری که هر یک به تنهایی و در شرایط عادی- یعنی شرایطی که خدا نباشد و مردم هم حامی نظامشان نباشند- برای نابودی یک تمدن کهن کافی بود، عبور کردند. عبوری سرفراز و سربلند. گرچه عبور از این شرایط سخت به بهای خون سرخ بهترین فرزندان ایران بود، اما امروز ایران به اقتدار و عزتی رسیده که به یقین حسرت بسیاری از مردمان است و استقلال آن، رشک خیلی از رجال سیاسی دنیا. امروز صدام دیوانه در اسفل السافلین است و جز ننگ و پلیدی چیزی از او به یادگار نمانده و در مقابل ملت ایران هر روزه و هر ساله پاسداشت شهیدانش را پرشکوه تر برگزار می کند. کشوری که در تامین ابتدایی ترین امکاناتش با مشکل مواجه بود، اکنون به حیاتی ترین و جدیدترین علوم روز دست یافته، ماهواره به فضا می فرستد، در ژنتیک مرزهای علم را می شکافد و ده ها و صدها دست آورد علمی و فنی دیگر را با غرور و افتخار به رخ جهانیان می کشد. اما راز این اتفاق سترگ و این پیروزی بزرگ چیست؟ چه شد که ایران از آن وضعیت به این نقطه کمال رسید؟

دو روز قبل که مسئولان ارشد کشور به حضور رهبر انقلاب رسیدند، ایشان در سخنان مهمی از راز و رمز این توفیقات سخن گفتند و از وضعیت امروز و آرایش سیاسی دشمن و طمعی که او در ما کرده است پرده برداشتند. تشبیه نظام مقدس اسلامی به «شجره طیبه» از زیباترین سخنانی بود که آن شب از آقا شنیدیم. شجره طیبه ای که فهم و درک آن از منظر قرآن، همان راز و رمز پیروزی انقلاب و بالندگی آن تا امروز است. از دید ایشان، اتکا به عالم غیب و باور اینکه نیرویی به جز اسباب و علل مادی و ظاهری در دنیا موثر و موجود است، و باور و اطمینان به سنت های الهی رمز مهم پیروزی های شگرف مردم ایران است. «در دنیای مادی، در دنیای تسلط ابرقدرت ها، در دنیای ستیزه گری همه جانبه با اسلام و معارف اسلامی و ارزش های اسلامی، یک نظامی به وجود بیاید بر پایه اسلام، آن هم درست در نقطه ای که بیش از همه جای دنیا عوامل آن قدرت های منحرف کننده، نفوذ و حضور داشتند. این چیز عجیبی است. من و شما عادت داریم اما این همان «ان تنصرالله ینصرکم» است.» باور به این وعده غیب نصرت الهی بود که دشمن را تا امروز ناکام و ناامید کرده است.

در طول این سال ها استراتژی دشمن آنگونه که رهبر عزیز انقلاب در این دیدار تشریح کردند، چیزی جز تهدید و تحریم نبوده و نیست. آنها نه منطق و استدلال مقابله با نظام ما را دارند و نه حاضرند از تفرعن و نخوت خود دست بردارند. پس یا از در جنگ وارد می شوند یا از در تحریم. با اینکه بارها و بارها از مردم ما تو دهنی خورده اند، اما روش خود را تغییر نمی دهند و چون کمتر نتیجه می گیرند، به ترفند و حیله دیگری متوسل می شوند. آنها می دانند که درحرکت نظامی قطعا ناکام خواهند بود. آنگونه که حضرت آقا فرمودند: «اگر حمله نظامی برای آمریکا مقرون به صرفه بود، یک لحظه تامل نمی کرد» سال ها پیش، امام راحل عظیم الشان هم فرموده بود که آمریکا هر کاری که از دستش برمی آمده کرده است و اگر کاری نمی کند، توانش را ندارد! پس باکی از تهدیدهای گاه و بیگاه آنها نیست و نصرت الهی و اقتدار نظامی ایران و قدرت بازدارندگی نیروهای مسلح، امکان عملی ساختن هر تهدیدی را از آنها گرفته است. پس راهی که برایشان می ماند، تحریم و تشدید تحریم هاست. آنها این راه را هم طی کرده اند و نتیجه ای نگرفته اند و امروز که در سخت ترین شرایط تحریمی دشمن قرار داریم، راه نجات، تسلیم و کرنش در برابر دشمن نیست تنها راه نجات، «اقتصاد مقاومتی» و عمل همه جانبه به آن در همه ابعاد است. این امر نیاز به عزم جدی و اراده همه جانبه برای اجرایی کردن دارد همانطور که رهبر انقلاب فرموده اند: «به مسئولین دولت عرض می کنم؛ اقتصاد مقاومتی را جدی بگیرید... باید عمل کرد... اینجور نباشد که به زبان بگوئیم، در عمل کُند حرکت بکنیم، در اقتصاد مقاومتی تکیه بر تولید داخل است، بر استحکام بنیه درونی اقتصاد است... رونق اقتصاد با تولید حاصل می شود با فعال کردن ظرفیت های درونی کشور حاصل می شود نه با چیز دیگر» عمل به این اصل مهم دشمن را از این حربه هم نا امید می کند. اما دشمن دست بردار نیست! او برای اینکه مسئولان را از مقاومت و پایمردی بر آرمان ها و ارزش ها ناامید کند و برای آنکه در صف محکم ایمان و باور مردم رخنه و شکاف ایجاد کند، تلاش می کند «دستگاه محاسبه» ما را دچار اختلال کند. آنچه سبب اخلال در دستگاه محاسبه یک نظام می شود چند چیز است که یکی ترساندن مقامات ارشد یک کشور است.

آنها به فرموده امام راحل «اُشتلم» می زنند تا ما بترسیم و عقب نشینی کنیم اما اگر ایستادگی کردیم و نترسیدیم، خلع سلاح می شوند، راه دیگر وعده دادن و زیبا نشان دادن آینده دوستی با آنهاست. فریبی که بسیار مؤثر و خطرناک است و بخصوص در شرایط سخت اقتصادی، دست و دل مسئولانی که اندکی بصیرت و تدبیرشان کم باشد را می لرزاند. همین محاسبه غلط است که در لحظه حساس تصمیم گیری، یک مقام مسئول را به حرف یا تصمیمی رهنمون می شود که چون با اعتماد به دشمن حاصل شده، هیچ قابل اعتماد نیست و جز خسران و زیان چیزی در پی ندارد. متأسفانه در مقاطع مختلف، کسانی بوده اند که فریب وعده های دشمن را خورده و بدون توجه به ظرفیت های داخلی، راه برون رفت از مشکلات را در کنار گذاشتن آرمان ها و ارتباط با دشمن دانسته اند! راهی که قطعاً فرجامی جز پشیمانی ندارد. مفهوم این کلام این نیست که آنها که چنین می گویند، از دشمن خط و ربطی می گیرند اما هر چه هست این سخنان از یک سو دل مردم را خالی می کند و از دیگر سو دشمن را امیدوار می کند که نقشه شومش اثر کرده و دستگاه های محاسباتی ما را مختل کرده است. چندی قبل و در حالی که سربازان عرصه دیپلماسی ما در حال نبرد در سخت ترین عرصه ها هستند، قائم مقام بانک مرکزی، در گفتگو با یک نشریه آمریکایی گفته بود: «لغو تحریم ها، اقتصاد ایران را به رشد 6 درصدی می رساند»! این سخنان دشمن را در پای میز مذاکره جری و گستاخ و دل مردم را از نگاه به داخل و اقتصاد مقاومتی سرد می کند.

سخنان دو شب قبل آقا، آنقدر گویا و شفاف بود که هر شنونده منصف و مؤمنی را به این باور می رساند که راه یکی است و آن پایمردی در راه خدا. باوری که مردم، در طول سی و پنج سال عمر با برکت انقلاب با همه وجود درک و لمس کرده اند. باور اینکه دشمن قابل اعتماد نیست، راه نجات را فقط در داخل مرزهای کشور و مبتنی بر جوانان مؤمن و متعهد خودمان باید بیابیم و مراقب باشیم نه فریب عشوه و غمزه دشمن را بخوریم نه از اخم او هراسی به دل راه بدهیم که «ان تنصرالله ینصرکم و یثبت اقدامکم».

جمهوری اسلامی:رمزگشائی از بحران افغانستان

«رمزگشائی از بحران افغانستان»عنوان سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامی است که در آن می خوانید؛انتخابات ریاست جمهوری افغانستان به دلیل قطعی بودن وقوع تقلب در آن، اکنون این کشور را به ظاهر وارد یک بحران کرده است.

دکتر عبدالله عبدالله نامزد انتخابات ریاست جمهوری، دیروز در گردهمایی هواداران خود در محل لویه جرگه از مردم افغانستان خواست چند روز برای تصمیم گیری نهایی به وی فرصت بدهند تا موضع خود را در برابر تقلب در انتخابات ریاست جمهوری اعلام و راه برخورد با آن را مشخص کند. وی در این گردهمائی، طی سخنانی رأی تقلبی انتخابات ریاست جمهوری را نتیجه کار مثلث ارگ (کاخ) ریاست جمهوری، کمیسیون انتخابات و ستاد انتخاباتی رقیب انتخاباتی دانست و با صراحت اعلام کرد آن را قبول ندارد. دکتر عبدالله افزود: "جان خود را فدای مردمی می کنم که به من رأی دادند و انگشتان دستشان قطع شد، اما حکومت تقلبی را نمی پذیریم." وی پا را فراتر گذاشت و با اعلام اینکه "اگر قطعه قطعه شویم حکومت تقلبی را نمی پذیریم زیرا بدون شک و شبهه، برنده انتخابات ما هستیم و یک روز اجازه حکومت تقلبی را در افغانستان نمی دهیم" تأکید کرد: "به مردم افغانستان اطمینان می دهم که حکومت مورد نظر آنها را اعلام خواهم کرد."

نکته قابل تأمل دیگر در سخنان دکتر عبدالله اینست که وی به رفت و آمدها و فعالیت های مسئولان آمریکائی برای حل و فصل معضل انتخابات ریاست جمهوری افغانستان اشاره کرده و از سفر وزیر امور خارجه آمریکا در روز جمعه به کابل خبر داد و گفت جهان نمی تواند ما را نادیده بگیرد.

این اظهارات نشان می دهد دکتر عبدالله فرصت چند روزه را با این هدف از طرفداران خود خواسته که با استفاده از آن به رایزنی با قدرت های خارجی از جمله آمریکا بپردازد و با اطمینان بیشتری تصمیم بگیرد. اعلام اینکه اشرف غنی احمد زی از مجموع 8 میلیون و 109 هزار و 493 رأی با کسب 4 میلیون و 485 هزار و 888 رای معادل 44/56 درصد آرا، فعلاً رئیس جمهور منتخب افغانستان محسوب می شود و در کنار او، دکتر عبدالله عبدالله با 3 میلیون و 461 هزار و 639 رای معادل 56/46 آرا بازنده انتخابات است، از این نظر موجب شگفتی طرفداران عبدالله و اعتراض آنها شده که آنها معتقدند حدود 2 میلیون رأی تقلبی به صندوق ها ریخته شده بطوری که در بسیاری موارد بیش از 10 هزار رأی توسط هر یک از رأی دهندگان جعل شده است.

همین وضعیت بشدت مشکوک موجب شده دکتر عبدالله و طرفدارانش به آراء رقیب، عنوان "ناپاک" بدهند و خواستار پاکسازی آراء شوند. عبدالله با تکیه بر همین نکته در نطق دیروز خود نکات مهمی را به زبان آورده که برای این مقطع از تاریخ افغانستان حائز اهمیت فراوان است. وی گفت: "تمام عمر خود را وقف وحدت ملی و تمامیت ارضی افغانستان کرده ایم و تجزیه افغانستان، جنگ داخلی یا بحران در افغانستان را نمی خواهیم، تعهد خود را به آرمان های شهدا تکرار می کنم و از شما خواهش می کنم که به من اعتماد کنید و چند روز وقت دهید. جز رای پاک مردم افغانستان هیچ کسی نمی تواند در افغانستان حکومت کند. ما تمام عمر خود را برای حفظ وحدت ملی افغانستان مبارزه کردیم و همچنان به این مبارزه ادامه خواهیم داد. برنده انتخابات بدون شک و شبهه ما هستیم. اجازه برقراری حکومت تقلبی را حتی برای یک روز نمی دهیم. فشار، تهدید و تطمیع به هیچ وجه در مورد ما موثر نخواهد بود. به مردم افغانستان اطمینان می دهم که حکومت مورد نظر آنها را اعلام خواهم کرد."

این سخنان دکتر عبدالله هر چند نوعی تلاش برای دوری جستن از جنگ داخلی است، ولی دو فراز از آن را نمی توان با این تلاش منطبق دانست. یکی اینکه گفته است "اجازه برقراری حکومت تقلبی را حتی برای یک روز نمی دهیم" و دیگر اینکه به مردم اطمینان داده است که حکومت مورد نظر آنها را اعلام خواهد کرد.

تردیدی نیست که افغانستان درحالی که کشور واحد است نمی تواند دو حکومت داشته باشد. از یکطرف کمیسیون انتخابات، و به عبارت روشن تر دولت فعلی با اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری نشان داده است که مصمم است حاکمیت را به "اشرف غنی احمدزی" بسپرد و از طرف دیگر، عبدالله می گوید حکومت دیگری تشکیل خواهد داد. این وضعیت فقط درصورتی می تواند تحقق یابد که افغانستان تجزیه شود. خطر تجزیه، چیزی است که این روزها توسط صاحبنظران گوشزد می شود و البته اقدامات طالبان نیز به آن دامن می زند. با احتساب طالبان و دو جناح رقیب و مدعی پیروزی در انتخابات افغانستان، اکنون حاکمیت این کشور حداقل سه مدعی دارد. بدین ترتیب، سؤال مهم اینست که آیا افغانستان به سه کشور تقسیم خواهد شد و در آینده، سه گروه بر آن حکومت خواهند کرد؟

تلاش وزیر خارجه آمریکا برای ورود به بحران انتخاباتی افغانستان، این گمانه زنی را تقویت می کند که خطر تجزیه این کشور با هدف مشخصی مطرح شده است. هدف اینست که وزیر خارجه آمریکا خطر تجزیه را به دکتر عبدالله گوشزد کند و مسئولیت ها و عواقب آن را نیز متوجه او بداند تا از این طریق او را وادار به نوعی سازش با دریافت سهمی از قدرت نماید و حاکمیت را به "اشرف غنی احمد زی" بسپارد، پیر مردی که به صحنه انتخابات آورده شد تا جایگزین "کرزی" مهره کنونی آمریکا شود و حمایت دولت کرزی از وی نیز اینگونه رمزگشائی می شود.

رسالت:دستگاه محاسباتی و خطر نفوذ دشمن

«دستگاه محاسباتی و خطر نفوذ دشمن»عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم محمود فرشیدی است که در آن می خوانید؛همچنانکه در جامعه بی سوادی فرد یکی از بزرگ ترین کاستی ها و عامل وابستگی به دیگران می باشد، در عرصه بین المللی نیز کشورها به میزان فقر علمی شان، وابستگی پیدا می کنند و استقلال شان ارتباط مستقیمی با سطح پیشرفت علمی شان دارد. هیچ کشوری بدون دستیابی به علم و فناوری نمی تواند کوس استقلال بزند و با نگاهی به تاریخ ثابت می شود که حکومت ها با درک این ضرورت و واقعیت همواره تلاش می کردند تا دانشمندان و نخبگان دوران را جذب کنند و به خدمت خود بگیرند.

در جهان معاصر البته پیوستگی بین علم و سیاست، تنگاتنگ تر شده است چندان که سلطه گران جهان، علم را در انحصار و خدمت خود به کار گرفته اند و از طرفی به کشورهای در حال توسعه جواز ورود به عرصه علوم و فناوری های پیشرفته را نمی دهند و از طرف دیگر از دستاوردهای علمی خویش علیه انسانیت و در جهت سیطره اقتصادی و سیاسی خود بهره می گیرند و بر همین اساس جهت گیری پژوهش ها و تحقیقات علمی را به گونه ای تعیین می کنند که منافع نظام سلطه را تامین نماید و با پیچیده ترین روش ها، تمامی ظرفیت علمی کشورهای خود و حتی دیگر کشورها را در راستای پاسخگویی به نیازهای استکبار جهانی، جهت می دهند که ایجاد مرکزیت موسسه بین المللی ISI برای ارزیابی مقالات علمی را نیز نمی توان بی ارتباط با این سیاست های پیچیده ارزیابی کرد و خلاصه آنکه حساسیت نظام سلطه جهانی بر دستیابی ایران به فناوری هسته ای و ورود به باشگاه علمی و فناوری های پیشرفته، دلیل روشنی بر نقش و کاربرد سیاسی علم در جهان امروز می باشد.

البته آمریکا برای ایجاد ممانعت در راه پیشرفت علمی کشور ترفندهای گوناگونی را به کار می گیرد که از جمله پیچیده ترین آنها، تاثیرگذاری در محاسبات و دستگاه محاسباتی مسئولان دیگر کشورهاست، یعنی می کوشد تا خواسته های خود را به گونه ای به مسئولان دیگر کشورها القاء نماید که آنان تصور کنند خود به این جمع بندی، نتیجه گیری و ضرورت رسیده اند و این همان دام و خطری است که مقام معظم رهبری در دیدار اخیر با مسئولین نظام نسبت به آن هشدار دادند و اظهار داشتند:

"نگذارید دشمن با تهدید و تطمیع در دستگاه محاسباتی شما اثر بگذارد."
و به عنوان مثل با جملاتی قریب به این مضمون فرمودند که با توجه به نیاز کشور به 190 هزار سانتریفیوژ آمریکا می خواهد نظر خود را به ما آن گونه تحمیل نماید که نهایتا و با احساس موفقیت به ده هزار سانتریفیوژ رضایت بدهیم.

البته معظم له تاکید کردند که گروه مذاکره کننده ایران مورد تایید ایشان می باشد اما واقعیت آن است که چه در این مذاکرات و چه در چالش ها و کشمکش های حساس سیاسی، متاسفانه سیاسیون، اصحاب رسانه و کسانی در کشور هستند که در جهت کند شدن یا توقف حرکت علمی کشور یا ضربه زدن به دیگر مصالح ملی با دشمن همراهی و همنوایی می کنند، که برخی از آنان سر سپرده و مواجب بگیر دشمن می باشند و ماموریت دارند، برخی دیگر فریب خورده و ساده اندیش اند که نسبت به دشمن حسن ظن دارند و گمان می کنند با اندکی عقب نشینی و کند کردن حرکت علمی می توان دشمن را قانع کرد. عده ای هم خود باخته اند و تعالی و پیشرفت ایران و ایرانی را باور ندارند و حتی فرستادن موجود به فضا را، در قالب شعر هم که شده به تمسخر می گیرند!

به طور کلی توطئه های دشمن برای القای دیدگاه های خود در محاسبات مسئولان کشور ما رادر چند محور می توان خلاصه کرد:
1- کم اهمیت جلوه دادن پیشرفت های علمی و ازجمله فناوری هسته ای
1- در تعارض نشان دادن اقتصاد کشور و معیشت مردم با دستیابی به فناوری هسته ای
3- تنش آفرینی در محیط های تولید علم و فناوری کشور و کنار گذاشتن دانشمندان مومن و انقلابی
4- ابراز صمیمیت های دروغین و روی خوش نشان دادن و تظاهر به انعطاف در دیدارها و مذاکرات به منظور سوءاستفاده از عواطف شرقی گروه مذاکره کننده ایران.
5-سیاست رسانه ای تحقیر دیگر ملت ها به عنوان شهروندان درجه دو و سه دهکده جهانی، به منظور آنکه هیچ دانشمندی در این کشورها "ما می توانیم" را باور نکند و پیشرفت علمی را صرفا در کشورهای سلطه گر ممکن بداند و البته باید اعتراف کرد که خود فروختگان یا فریب خوردگان در برابر این سیاست دشمن کم نبوده و نیستند؛ از میرزا ملکم خان و حاج سیاح و فتحعلی آخوندزاده گرفته تا محمد علی فروغی که می گفت: "شما ایرانی ها! بدون انگلیس هیچ چیز نیستید". و تقی زاده که معتقد بود: "از جمله بزرگ ترین اشتباهات، یکی این است که ایرانی به فکر اختراع بیفتد، اختراع نکنید، اختراع غلط است همان کاری که فرنگی ها کردند، جزئی و کلی."
امروز هم با کمی هوشیاری می توان مشاهده کرد که برخی سردمداران اصلاح طلبی، پای خود را در جای پای فروغی ها و تقی زاده ها می گذارند.

قدس:درباره همدلی

درباره همدلی»عنوان یادداشت روز روزنامه قدس به قلم محمد کوثری است که در آن می خوانید؛سخنان دوشنبه شب رهبر معظم انقلاب در جمع مسؤولان نظام توجه محافل رسانه ای و سیاسی غرب را به خود معطوف داشته است.

ایشان نکات مختلفی را در موضوعات داخلی و خارجی بیان کردند که خطوط مشخصی را در برابر برخی شبهات ترسیم کرد. ایشان ضمن حمایت از دولت و تیم مذاکره کننده آنها را به کوتاه نیامدن از حقوق کشورمان توجه دوباره دادند و این نکته مهمی است که هم منتقدان و هم تیم مذاکره کننده به آن توجه ویژه خواهد کرد. واقعیت آن که باید دست به دست هم داده و ضمن حمایت از دولت در جهت پیشرفت کشور تلاش کنیم. البته این مانع از نقد سازنده و صمیمانه نیست و همه باید با توجه به نیت خیرخواهانه در راه کمک به دولت تلاش کنند.

اکنون ما شرایط خاصی را در این مقطع تاریخی سپری می کنیم، دشمنان در برابر ما صف کشیده اند و همه همت خود را برای ضربه زدن به مسلمین به کار بسته اند و متأسفانه برخی از کوردلان و ناآگاهان یا فریب خوردگان هم در منطقه و جهان هستند که در راستای اهداف دشمنان قدم بر می دارند و خواسته و ناخواسته آب به آسیاب دشمنان می ریزند. نمونه این مثال هم گروهک تروریستی داعش و گروه های شبیه آن هستند که با ثروت در اختیار برخی حاکمان منطقه تجهیز معنوی مادی شده و نقش سربازان صهیونیست را در منطقه ایفا می کنند؛ در منطقه آشوب ایجاد کرده و در جبهه مقاومت اختلال ایجاد می کنند تا دشمن به اهداف شوم خود که تجزیه کشورهای مسلمان و تخریب وجهه مسلمانان است برسند.

در این میان همانطور که مقام معظم رهبری هم فرمودند هدف دشمن ایجاد خطای محاسباتی در مسؤولان با تهدید و تطمیع است و ما لازم است که در برابر این نیات شوم هوشیار باشیم. دشمن می داند که جمهوری اسلامی اگر هدفی را بخواهد آن را به دست می آورد، بنابراین درصدد است با ایجاد اختلال در نظام محاسباتی و تصمیم سازی مسؤولان ایرانی، کاری کند که آنها اهداف مغایر با منافع آمریکا را، در دستور کار قرار ندهند که این، همان جنگ نرم است که سالها پیش بیان شد.

واقعیت آن است که دشمن به هیچ وجه مایل به قدرت گرفتن جمهوری اسلامی ایران به عنوان محور مبارزه با صهیونیزم جهانی نیست و در این راه از هیچ تلاشی فروگذار نخواهد کرد. به همین دلیل هم رهبری فرمودند: «همانگونه که بارها گفته ایم، موضوع هسته ای فقط یک بهانه است و اگر نباشد بهانه های جعلی دیگری مانند حقوق بشر، حقوق زنان و مسایل دیگر مطرح خواهد شد.»

آنها کشور و ملتی را می خواهند که از خود اراده ای نداشته باشد و به نوعی تحت قیمومیت غرب باشد. دستورات آنها را عمل کند و از مسلمانی به ظواهر بسنده کند. آنها مسلمانانی را می خواهند که ایمانشان از گلویشان فراتر نرود و در جنایت به نام دین دست جنایتکاران را ببندند. در حالی که اسلام دین محبت و صلح است و هیچ گاه اجازه نداده کسی در لوای توجیهات خود به خصوص در زیر پرچم دین دست به جنایت و خیانت بزند.

مهمترین نکته در شرایط کنونی روشن بینی و دشمن شناسی است. هرگز نباید از دشمن غافل شد. به خصوص در شرایط حال حاضر که همه همت غرب برای ضربه زدن به ما جمع شده است باید جلوی آنها ایستاد و این ایستادگی هم امکان پذیر نیست مگر با اتکا به قدرت درونی و ساخت قدرتمند کشور با استفاده از توان و استعداد داخلی و برای این منظور راهی جز همدلی و وحدت نداریم. باید اختلافات را کنار گذاشته و با توجه به اقتصاد مقاومتی برنامه های خود را تنظیم کنیم و این مهم انجام پذیر نیست مگر این که از همه نیروها و توان ها بدون در نظر گرفتن گرایش های حزبی و گروهی استفاده کنیم و امید است دولتمردان ما این مهم را در نظر داشته باشند. باید تأکید کنیم که اقتصاد یکی از مسایل مهم کشور ما است و برای فایق آمدن بر تحریم ها باید از حداکثر توان داخلی استفاده کنیم وگرنه کشور بیشتر وابسته خواهد شد و این وابستگی کشور را دچار مشکلات جدیدتری خواهد کرد.

سیاست روز:جنگی که مقرون به صرفه نیست

«جنگی که مقرون به صرفه نیست»عنوان سرمقاله روزنامه سیاست روز به قلم محمد صفری است که در آن می خوانید؛بازتاب های سخنان رهبر معظم انقلاب و فرمانده کل قوا در جمع کارگزاران نظام نشان دهنده تأثیر مواضع و سخنان ایشان در میان رسانه ها و تحلیلگران غربی است. ایشان عصر دوشنبه در میهمانی افطار مسئولان کشور در سخنان مهمی حمله نظامی آمریکا یا رژیم صهیونیستی به ایران را مقرون به صرفه ندانستند.

این اصلی است که آنها هم پی به آن برده اند و توان خود را برای مقابله با جمهوری اسلامی ایران در ضعف می بینند. این ضعف نظامی از کجا نشأت می گیرد؟

آنها که بزرگترین و مجهزترین ارتش های جهان را دارند اما تاکنون چرا نتوانسته اند از گزینه نظامی برای مقابله با ایران استفاده کنند؟

جنگ ۸ ساله علیه ایران نشان داد که جمهوری اسلامی از قابلیت های ویژه ای برای دفاع از خود برخوردار است. این قابلیت ها هنگام دفاع مقدس بروز کرد و پس از گذشت سال ها از آن دوران اکنون به بلوغ کامل رسیده است.
۸ سال جنگ علیه ایران یکی از طولانی ترین جنگ هایی بود که در تاریخ دیده شده است. این جنگ نابرابر طولانی میان دو کشور نبود بلکه عراق از حمایت های گسترده تجهیزاتی و اطلاعاتی برخوردار بود اما همه این حمایت ها باعث شکست ایران نشد و جمهوری اسلامی پیروز این جنگ بود. جوانانی که در آن دوران طرح و نقشه عملیاتی می ریختند و این طرح و عملیات باعث آزاد سازی خرمشهر شد، شگفتی بسیاری از ژنرال های کار کشته ارتش های جهان به ویژه آمریکا و شوروی سابق را در پی داشت.

ارتش و سپاه در آن دوران در کنار هم توانستند با استراتژی جنگی خود مقابل تجهیزات جنگی پیشرفته آن زمان که در اختیار عراق قرار داشت ایستادگی کنند و این ماشین مخوف جنگی را منهدم سازند. در مخیله هیچ یک از حامیان صدام این مقاومت و پایداری نمی گنجید.

ویژگی خاص نیروهای دفاعی جمهوری اسلامی ایران اعتقادی بود که در دل و جان آنها وجود داشت. این ویژگی را هر ارتش و سپاهی ندارد. همین ویژگی پس از پایان جنگ در عرصه های دیگر نظامی بروز کرد و استعداد و خلاقیت های نیروهای ارتش و سپاه در حوزه های ساخت و تولید ادوات نظامی و دفاعی شکفت. پیشرفت های جمهوری اسلامی ایران در حوزه موشکی یکی از آن مواردی است که باعث شده است تا دشمنان که همواره در صدد ضربه زدن به جمهوری اسلامی ایران هستند از تصور چنین اقدامی همواره در هراس باشند.

انواع موشک های دور برد، میان برد، بالستیک در حوزه های موشک های زمین به زمین، زمین به هوا، دریا به هوا و هوا به زمین به دست نیروهای داخلی ساخته شده است که این خود یک امتیاز بزرگ برای کشوری است که همواره از سوی دشمنان مورد تهدید قرار دارد.

واکنش های قاطع و به موقع فرماندهان نیروهای مسلح کشورمان به تهدیداتی که از سوی رژیم صهیونیستی و آمریکا صورت گرفته ویژگی دیگری است که باعث شده است جنگ علیه ایران از سوی آمریکا و اسرائیل مقرون به صرفه نباشد.

«غلطی از اسرائیل سر بزند تل آویو و حیفا را با خاک یکسان خواهیم کرد.» این سخن و موضع قاطع فرمانده کل قوا بود در فروردین ۹۲ و در پاسخ به تهدیدات رژیم صهیونیستی و گزینه همیشه روی میز آمریکا، که همه کارشناسان و تحلیل گران نظامی غربی را انگشت به دهان گذاشت. واکنش فرمانده کل سپاه پاسداران به سخنان تهدید آمیز جان کری وزیر خارجه آمریکا هم بسیار قابل توجه بود و بازتاب بسیاری در مجامع سیاسی و نظامی دنیا داشت. سرلشکر جعفری در واکنش به تهدیدات اخیر وزیر خارجه آمریکا، خطاب به جان کری گفته بود:
اگر شما فهم مسائل نظامی یا امنیتی را ندارید از کارشناسان مجرب خود بپرسید که آیا واقعاً آمریکا توان تحمل تبعات خانمان برانداز عمل کردن به گزینه نظامی علیه ایران را دارد؟

فرمانده کل ارتش جمهوری اسلامی ایران هم در واکنش به مواضع تهدید آمیز آمریکا و رژیم صهیونیستی تأکید کرده بود؛ آمادگی رزمی با سلاح های جدید ایجاد نمی شود و آمریکا توان اعمال جسارتی حتی با سلاح های جدید علیه ایران ندارد.

فرمانده کل ارتش با بیان اینکه دشمنان جمهوری اسلامی ایران به طور مشخص آمریکا و رژیم صهیونیستی هستند در خصوص تهدیدات آنها علیه ایران گفت: اگر بخواهند دست به حماقت بزنند و تهدید خود را علیه ایران عملی بکنند ما در پاسخ به آنها درنگ نخواهیم کرد.

صالحی در پاسخ به سؤالی مبنی بر اینکه برخی مقامات رژیم صهیونیستی گفته اند، اسرائیل ممکن است به تنهایی به ایران حمله بکند، اظهار داشت: ما هم همین حرف را می زنیم و می گوییم ارتش جمهوری اسلامی ایران آماده است تا به تنهایی در مقابل رژیم صهیونیستی بایستد.

آمریکا در بسیاری از جنگ هایی که خود برافروخته است شکست های سنگینی را متحمل شده است. این شکست ها نشان دهنده آسیب پذیری جدی ارتش آمریکاست. ویتنام نمونه روشن و بازر آن است. آمریکا هر آنچه سلاح داشت در جنگ ویتنام بر سر مردم مظلوم این کشور خالی کرد اما سرانجام شکست را پذیرفت و خاک این کشور را ترک کرد.
رژیم صهیونیستی هم علیرغم داشتن تجهیزات نظامی پیشرفته در جنگ های ۲۲ روزه ۳۳ روزه و حتی در جنگ با نیروهای مقاومت فلسطین توانایی خود را نشان داده است. حزب الله لبنان اکنون به عنوان نیروی پرتوان مقاومت تنها نامش وحشت به جان صهیونیست ها می اندازد.

آن هنگام که ساده ترین موشک های نیروهای مقاومت بر سر شهرهای اسرائیل فرود می آید ترس و وحشت مردم و نیروهای نظامی آن دیدنی است. آمریکایی ها حتی نتوانستند با گروه های طالبان و القاعده در افغانستان مقابله کنند وسال هاست که درگیر این جنگ هستند و سربازانشان کشته و هزینه های زیادی را هم متحمل می شوند. هزینه های سرسام آوری که باعث شده است وضعیت اقتصادی آمریکا به خاطر مخارج اقدامات جنگ طلبانه دولت های این کشور مردم آمریکا را فقیر کند و نارضایتی آنها را به همراه داشته باشد.

همین مسائل ضمن این که جنگ را برای آمریکایی ها و اسرائیلی ها مقرون به صرفه نمی کند، نابودی اسرائیل در صورت حمله به ایران وحشتی است که همیشه در خواب و بیداری گریبان آنها را گرفته است. آمریکا برای ماندگاری رژیم صهیونیستی شاید دست به هر کاری بزند و یکی از دست به هر کاری زدن ها این است که تل آویو را از جمهوری اسلامی ایران بترساند که در صورت هر خطایی همان خواهد شد که فرمانده کل قوا فرمودند؛ تل آویو و حیفا با خاک یکسان خواهد شد.

جوان:فرصت ها و تهدیدهای اعتدال

«فرصت ها و تهدیدهای اعتدال»عنوان یادداشت روز روزنامه جوان به قلم محمد اسکندری است که در آن می خوانید؛پیروزی دکتر حسن روحانی در یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری به معنای دقیق یک «پدیده» در فضای سیاسی کشور محسوب می شود؛ پدیده ای که بارزه اصلی آن تأکید بر ممشایی به نام اعتدال بود.

پیروزی دکتر حسن روحانی در یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری به معنای دقیق یک «پدیده» در فضای سیاسی کشور محسوب می شود؛ پدیده ای که بارزه اصلی آن تأکید بر ممشایی به نام اعتدال بود.

در حالی که قریب به یقین صاحب نظران و فعالان عرصه سیاسی کشور، رقابت انتخاباتی را در میان دو پایگاه اصلاح طلبی و اصولگرایی جست وجو می کردند چهره ای پیروز شد که هم عضویت جامعه روحانیت مبارز را در کارنامه خود داشت و هم اصلاح طلبان وی را از اردوگاه خود می دانستند و این در حالی بود که رئیس جمهور جدید خود را وابسته به هیچ کدام از این دو جریان نمی دانست!

از همان زمان پیروزی روحانی در انتخابات بحث و فحص در خصوص مفهوم اعتدال آغاز شد و بسیاری از فعالان عرصه سیاست در پی تعلیل شکست انتخاباتی خود با عنوان دوری از اعتدال و دچار شدن به آسیب افراط و تفریط برآمدند.

واقعیت نیز به خوبی گویای آن بود که مردم ایران با نبوغ سیاسی خاص خود دست رد بر سینه گروه هایی زدند که چهره های شاخص آنان در مقطعی دچار تندروی یا کندروی در مسیر انقلاب شده بودند و از همین رو کلید پاستور را در اختیار اعتدالیون قرار دادند.

هرچند هنوز نمی توان از اعتدال به عنوان یک گفتمان در فضای سیاسی نام برد اما این استراتژی مورد قبول مردم و نخبگان جامعه قرار گرفت و در عمل نیز شاهد بودیم که چه در فضای سیاست داخلی و چه در فضای سیاست خارجی اعتدال به ثمر نشست و تا حدودی شرایط را بهبود بخشید.

اما اکنون و در حالی که هنوز تعریف دقیق و صریحی از مفهوم اعتدال از سوی دولت طرح نشده، یک آسیب جدی پیش پای این رویکرد جدید پدید آمده است و آن سوء برداشت ها از اعتدال است.

مع الاسف از همان آغاز به کار دولت یازدهم عده ای از گروه های سیاسی که صبغه عنادشان با نظام اسلامی آشکار است، سعی کردند تا از مفهوم اعتدال رویکردهای تساهل گرایانه در عرصه فرهنگی، لیبرالی در عرصه سیاست داخلی و وادادگی در عرصه بین المللی را ترسیم کنند، در حالی که هر ناظر منصفی با مرور یک سال گذشته می تواند به این نکته اذعان کند که دولت در اغلب عرصه ها توانسته است نمره قبولی دریافت کند.

پرواضح است دولت یازدهم دولتی است که سعی دارد از قاطبه نیروهای سیاسی کشور استفاده کرده و نوعی وحدت را در فضای سیاسی طنین انداز کند اما بدون شک در صورتی که تعریف دقیقی از اعتدال ارائه نشود همچنان راه برای سوءاستفاده از مفهوم اعتدال باز است.

دیروز نیز رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مسئولان نظام ضمن تبیین نگاهشان درباره مفهوم اعتدال در این خصوص به دولت یک توصیه جدی داشتند. معظم له فرمودند: شعار دولت، اعتدال است؛ اعتدال، شعار بسیار خوبی است، ما هم تأیید می کنیم اعتدال را؛ افراط محکوم است و بد است. سفارشی که من می کنم این است که مراقب باشید جریان های مؤمن را با شعار اعتدال کنار نزنند؛ بعضی ها این کارها را دارند می کنند، من می بینم در صحنه سیاسی کشور؛ با شعار اعتدال، با شعار پرهیز از افراط، سعی می کنند جریان مؤمن را که در خطرها آن جریان است که زودتر از همه سینه سپر می کند، آن جریان است که دولت ها را در مشکلات واقعی به معنای حقیقی کلمه حمایت می کند، کنار بزنند؛ مراقب باشید. اسلام، مظهر اعتدال است. این «اَشِدّاءُ عَلَی الکفّارِ رُحَماءُ بَینَهُم» اعتدال است؛ «قتِلوا الَّذینَ یلونَکم مِنَ الکفّار»اعتدال است؛ امربه معروف و نهی ازمنکر اعتدال است - اعتدال اینها است دیگر - معنای اعتدال این نیست که ما از کارهای احساس وظیفه ای که فرد مؤمن، جریان مؤمن، مجموعه مؤمن انجام می دهد، جلوگیری کنیم.

لذا اگر قرار است مفهوم اعتدال به عنوان یک راه سوم و در میانه گفتمان اصولگرایی و اصلاح طلبی جای باز کند و یک فرصت برای نظام باشد می بایست از هم اکنون به تئوریزه کردن مبنای اساسی و هسته مرکزی خود بپردازد یا حداقل در حوزه عمل تفاوت رویکرد اعتدالی را با سایر رویکردها پررنگ سازد.

نباید اجازه داد برخی مفهوم اعتدال را از درون تهی کرده و نظریات مسموم به رگه های سکولار و اباحی گرایانه را در این قالب به جامعه عرضه کنند.

حذف برخی از نیروهای ارزشی از فضای سیاسی کشور با تکیه بر دوری از افراط و تفریط به منزله در معرض خطر قرار دادن کلیت نظام است.

نمی توان انکار کرد که امروز دشمنان و دستگاه های جاسوسی غرب و حتی بعضاً شرق درصدد صدمه وارد کردن به صلابت جمهوری اسلامی هستند و این لطمات نیز از محل رخنه هایی پدید می آید که ما با دست خودمان در کشور ایجاد کرده ایم.

قرآن مجید در آیه 143 سوره نساء در وصف اهل نفاق می فرماید: «مُّذَبْذَبِینَ بَینَ ذَلِک لاَ إِلَی هَؤُلاء وَلاَ إِلَی هَؤُلاء وَمَن یضْلِلِ اللّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ سَبِیلاً» آنها در این میان (میان مؤمنان و کافران قلباً یا عملاً) متردّدند، نه (یکسره) به سوی اینان و نه (یکسره) به سوی آنانند و کسی را که خدا در گمراهی اش رها کند هرگز برای او راهی نخواهی یافت.

مفهوم اعتدال نیز به معنای حرکت دقیق بر مسیر حق است و نه رفتاری اعوجاجی و مذبذبانه بین حق و باطل. نباید اجازه داد برخی برای پنهان کردن نفاق خود از اعتدال نقاب سازند و با این حربه راه را بر انقلابی گری نیروهای ارزشی ببندند که این خود یک تهدید بزرگ برای نظام محسوب می شود.

وطن امروز:خاتمی مجاز خاتمی غیرمجاز

«خاتمی مجاز خاتمی غیرمجاز»عنوان سرمقاله روزنامه وطن امروز به قلم سیدعابدین نورالدینی است که در آن می خوانید؛این روزها درباره آقای محمد خاتمی 2 مصوبه شورایعالی امنیت ملی مطرح است.
اولی که نسبت به دومی بسیار مطرح شده و سروصدای زیادی به پا کرده مربوط به مصوبه ای است که در دولت قبل صادر شده و می گوید محمد خاتمی به دلیل بی صداقتی اش در فتنه 88 و ارتکاب رفتار غیرمسؤولانه باید تا اطلاع بعدی در رسانه های کشور ممنوع التصویر شود. این مصوبه از ابتدای دولت آقای روحانی به مرور نقض شد تا اینکه اکنون دیگر محمد خاتمی یک پای ثابت رسانه های حامی دولت است. این یک نقض آشکار مصوبه شورایعالی امنیت ملی است. به عبارتی رسانه های نزدیک به دولت مصوبه شورایعالی امنیت ملی را رعایت نمی کنند و شورایعالی امنیت ملی نیز تاکنون واکنشی نسبت به این نقض گسترده نشان نداده است.

اما مصوبه دیگر شورایعالی امنیت ملی که به آقای خاتمی مربوط می شود؛ ماجرای یک فساد گسترده مالی است. این مصوبه را شورایعالی امنیت ملی در دولت جدید تصویب کرده است و می گوید اطلاع رسانی درباره فساد کرسنت ممنوع است. فساد کرسنت در دولت آقای خاتمی و در وزارت نفت آقای زنگنه اتفاق افتاده است. در جریان این فساد یک آقازاده مبالغ هنگفتی رشوه دریافت کرده است. فساد این قرارداد به اندازه ای بود که حسن روحانی، دبیر وقت شورایعالی امنیت ملی، نامه ای به خاتمی نوشت و از هزینه های این قرارداد برای کشور گفت و خواستار توقف اجرای آن شد. قرارداد کرسنت در سال 84 متوقف شد. اکنون پرونده کرسنت با شکایت حمیدضیاء جعفر، مدیرعامل کرسنت در دادگاه لاهه در حال بررسی است. شورایعالی امنیت ملی در دولت روحانی اما با مصوبه ای مانع اطلاع رسانی رسانه ها درباره این فساد و جزئیات پرونده شده است. این مصوبه شورا اما اکنون رعایت می شود و نقض آن با برخورد شورایعالی امنیت ملی مواجه می شود. رسانه های منتقد اعتراضاتی نسبت به این مصوبه داشته و دارند و معتقدند مصوبه بایکوت کرسنت، هیچ ضرورت امنیت ملی نداشته و در تناقض با عزم دولت برای مبارزه با فساد است. با این حال رسانه های منتقد این مصوبه را اجرا کرده و تقریبا اطلاع رسانی درباره فساد بزرگ کرسنت به حالت تعلیق در آمده است.

این 2 مصوبه اکنون شرایط متفاوتی دارند. یعنی درباره محمد خاتمی 2 مصوبه امنیت ملی وجود دارد که یکی رعایت می شود و دیگری نه. گویی یکی مجاز است و دیگری غیر مجاز. به نظر می رسد دولت باید در این باره به این سوالات جواب بدهد:

1ـ آیا مختصات و ماهیت امنیت ملی با تغییر دولت ها تغییر می کند؟ آیا مصوبات شورایعالی امنیت ملی در دولت گذشته برای دولت جدید فاقد اعتبار است؟ یعنی انتخابات چارچوب امنیت ملی یک کشور را تغییر می دهد؟ انتخابات صحنه رقابت حزبی و جناحی است. این یک اتفاق فاجعه بار است اگر احزاب و جناح ها مرجع تشخیص امنیت ملی یک کشور باشند. به عبارتی این می تواند یک فاجعه باشد که یک دولت مناسبات انتخاباتی را بر مقوله امنیت ملی ارجح بداند.

2ـ این 2 مصوبه که مربوط به آقای خاتمی است هر 2 لازم الاجراست اما هرکدام شأن متفاوتی دارد. قاعدتا مصوبه ای که درباره فتنه 88 و یکی از عوامل شکل گیری آن صادر می شود، اهمیت و شأن ویژه ای نسبت به مصوبه ای که گوشه ای از فساد افراد را نشان می دهد، داشته و خواهد داشت. بنابراین حساسیت ها نسبت به مراعات این مصوبات باید متناسب با اهمیت موضوع مصوبات باشد. آیا رفتار دولت در این باره رفتار قابل دفاعی بوده است؟
3- به هر حال بی توجهی به مصوبه شورایعالی امنیت ملی در دولت آقای روحانی که امنیتی ترین دولت بعد از انقلاب است یک اتفاق عجیب به نظر می رسد. چرا باید رسانه های مدعی حمایت از دولت به مصوبات امنیتی دهن کجی کنند و نسبت به برخورد قضایی با خود آسوده خاطر باشند؟ به نظر می رسد این قانون شکنی به پای دولت نوشته خواهد شد و از جایگاه شورایعالی امنیت ملی خواهد کاست.

4ـ بدون تردید عدم برخورد با رسانه هایی که مصوبه شورایعالی امنیت ملی درباره محدودیت های رسانه ای محمد خاتمی را نقض کرده اند، منجر به بی تفاوتی سایر رسانه ها نسبت به سایر مصوبات شورایعالی امنیت ملی خواهد شد. چراکه این شائبه را به وجود خواهد آورد که منشأ مصوبات نه مختصات و گزاره امنیت ملی بلکه مصالح و نیازهای حزبی و جناحی است. باید مانع رواج و تقویت این شائبه خطرناک شد چراکه اقدامات متقابل را به وجود خواهد آورد. شاید اگر قرار باشد اقدام مشابهی با آنچه رسانه های حامی فتنه انجام داده اند، صورت پذیرد باید منتظر اقدام هماهنگ رسانه های انقلابی برای افشاگری درباره فساد فاجعه بار کرسنت و واقعیت مذاکرات هسته ای بود.

حمایت:چرا حمله به ایران مقرون به صرفه نیست؟

«چرا حمله به ایران مقرون به صرفه نیست؟»عنوان سرمقاله روزنامه حمایت به قلم دکتر یدالله جوانی است که در آن می خوانید؛مقام معظم رهبری در بخش مهمی از بیانات حکیمانه شان در دیدار اخیر مسئولان نظام با اشاره به موضوع حمله نظامی آمریکا و یا اسرائیل به ایران، این حمله را مقرون به صرفه برای آنها ندانسته و تأکید کردند که، «اگر آمریکا صرفه خود را در حمله ببیند لحظه ای درنگ نمی کند».

اینکه چرا آمریکا و اسرائیل حمله به ایران را مقرون به صرفه نمی دانند، دلایل بسیاری دارد که در ادامه به برخی از آنها اشاره خواهد شد:

یکی از دلایلی که تا امروز باعث ناتوانی آنها در دستیابی به اهداف شان شده است، توانمندی های کشور یا محل حمله آنها بوده است. به عنوان نمونه آمریکایی ها در عراق و افغانستان به طور مستقیم اقدام نظامی انجام دادند اما این اقدامات نتوانست آنها را به اهداف راهبردی آنها برساند حتی در این زمینه متحمل هزینه های سنگینی نیز شدند. در پایان هم نتیجه عکس گرفتند.

رژیم صهیونیستی نیز که در سال 1382(2006م) به حزب الله لبنان حمله کرد تصور می کرد ظرف مدت یک هفته می تواند به اهداف راهبردی خود، که نابود کردن حزب الله است دست یابد. اما این جنگ 33 روز طول کشید و در نهایت این رژیم صهیونیستی بود که متحمل شکست نظامی شد و خسارتهای بسیار زیادی را پذیرفت. در این میان با توجه به روحیات، فرهنگ و نوع نظام سیاسی موجود در ایران که قدرت بسیج کنندگی توده های مردم را داراست و نیز با توجه به شرایط جغرافیایی و سیاسی و ژئوپولیتیک و عمق استراتژیک ایران، نیروهای مسلح و قدرت نظامی ودفاعی پر تعداد، با انگیزه، متعهد و قوی کشورمان، طبیعی است که برآوردهای حمله نظامی به این کشور مقرون به صرفه نخواهد بود. هر اقدام نظامی برای دستیابی به مجموعه ای از اهداف صورت می گیرد.

با نگاهی به شرایط جمهوری اسلامی در اوضاع کنونی و نیز اهداف آنها در طرح حمله نظامی به ایران این نکته قابل فهم خواهد بود که هدف آنها بازداشتن ایران از ادامه فعالیت های صلح آمیز هسته ای است. در این میان اما برآوردهای استراتژیست های غربی از موضوع حمله نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، بیانگر این است که نه تنها نمی توانند فعالیت های صلح آمیز هسته ای ایران را متوقف کند بلکه آن را تشدید خواهد کرد. به نظر می رسد یکی دیگر از عواملی که حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران را برای آنها مقرون به صرفه نمی کند موضوع افکار عمومی بین المللی است.

البته این کشورها برای حمله و اقدام نظامی خود به سایر کشورها و مناطق همواره توجیهات و بهانه هایی را برای افکار عمومی مطرح کرده و سعی می کنند افکار عمومی را برای پذیرش این اقدامات آماده نمایند اما در خصوص ایران، این واقعیت وجود دارد که آماده سازی افکار عمومی جامعه جهانی برای اقدام نظامی علیه این کشور برای غرب بسیار دشوار است دلیلش هم این است که جمهوری اسلامی ایران دارای حوزه نفوذ استراتژیک در میان ملت های محروم جهان و همچنین سراسر منطقه غرب آسیا و مسلمانان جهان است. لذا اساسا موضوع ایران با عراق و افغانستان بسیار متفاوت می باشد. در کنار این عوامل، اصل دیگری که اقدام نظامی علیه ایران را برای آمریکا و رژیم صهیونیستی فاقد توجیه می سازد را باید در آسیب پذیری این کشورها جستجو کرد.

جمهوری اسلامی ایران در موقعیتی قرار دارد که می تواند منافع دشمن را در اقدامی متقابل در حد بسیار جدی با خطر مواجه سازد. در واقع در عملیات های راهبردی، موضوع ضربه اول و ضربه دوم مطرح است. برآورد آنها این است که هر نوع اقدام نظامی علیه ایران می تواند در لحظات اول، هزینه های سنگینی را برای آنها داشته باشد. به عنوان نمونه وقتی که در گذشته خط و نشان حمله به ایران را کشیدند و انجام عملیات نظامی علیه ایران را محتمل دانستند مقام معظم رهبری با صراحت فرمودند: «اگر رژیم صهیونیستی دست از پا خطا کند تل آویو و حیفا با خاک یکسان خواهند شد».

بعد از این بود که آنها پیام توانمندی نظامی جمهوری اسلامی را دریافت کردند. لذا هرگاه آنها موضوع تهدید حمله نظامی را مطرح کرده اند با پاسخ قاطع و صریح ایران مواجه شده اند که در صورت کوچکترین تحرک و اقدام نظامی علیه ایران، تمامی نیروها و پایگاه های آنها در رصد و تیررس نیروهای نظامی ایران است و این آمادگی را دارند که در زمین، دریا، آسمان و حتی فضا در همان بدو حمله، آسیب های جدی و خسارت های جدی و جبران ناپذیری را به دشمن وارد کنند. به عنوان مثال نیروهای آمریکایی در دریاهای نزدیک مرزهای آبی ایران شناورها، رزم ناوها، زیردریایی های متعددی دارند اما توانمندی ها و تجهیزات نظامی ایران در دریا این قابلیت را به نیروهای نظامی کشورمان داده است که تمامی این شناورها را حتی در ابعاد عظیم آن، به قعر دریاها بفرستد و همه امکانات و تجهیزات آنها را خنثی و نابود کند. لذا ناتوانی نظامی آنها در مقابل توانمندی های نظامی ایران در منطقه، امری جدی بوده و عامل مهم بازدارنده در اقدام نظامی علیه ایران است.

با توجه خباثت ها و شیطنت های آنها باید این نکته را در نظر داشت که چنانچه آنها می توانستند در حوزه نظامی اقدامی صورت دهند بلاشک با نوع خاصی از عملیات روانی سعی می کردند زمینه های آماده سازی افکار عمومی را فراهم کنند. اما به علت فقدان امکان حمله نظامی به ایران از هرگونه اقدام در حوزه آماده سازی افکار عمومی نیز ناتوان هستند.

این سوال وجود دارد که آیا امکان دارد آنها عملیاتی را انجام دهند که دامنه، عمق و ابعادش تعریف شده باشد و آنطور که می خواهند آن را مدیریت کنند یا ممکن است این اقدام آنها از کنترل خارج شود و پیامدهای زیان بار آن با برآوردهای اولیه آنها متفاوت باشد؟ باید در نظر داشت که در موضوع سوریه بعد از اینکه آنها رژیم سوریه را متهم به استفاده از سلاح های شیمیایی کردند به سمت عملیات برق آسای محدود با بمباران های هدفمند گرایش یافتند تا بتوانند موازنه قدرت را به نفع تروریست ها و به ضرر نیروهای حاکمیت و نیروهای مردمی سوریه تغییر دهند. اما وقتی متوجه شدند که اولین شلیک آنها می تواند منطقه را وارد جنگ ناخواسته و فاقد ابعاد روشن کند، از این اقدام منصرف شدند.

لذا وقتی اقدام نظامی علیه ایران مطرح می شود این نکته مطرح می شود که پاسخ های جمهوری اسلامی ایران برای آنها غیرقابل پیش بینی است. بنابراین یکی از مسائل جدی در شرایط کنونی این است که منطقه راهبردی تنگه هرمز، خلیج فارس و غرب آسیا دارای شرایطی است که دست زدن به هر نوع اقدان نظامی علیه جمهوی اسلامی، دارای ریسک بسیار بالایی برای آنها خواهد بود که به نوعی ماجراجویی شبیه است و نمی توان هزینه های آن را برآورد کرد. لذا حتی با وجود عربستان هم نمی توانند مسیر تأمین نفت خود را مطمئن تصور کنند و البته آنچه اشاره شد تنها اندکی از بسیارهاست که برای حریف ثابت شده، حمله به ایران مقرون به صرفه نیست.

آفرینش:جایگاه معذرت خواهی در جامعه ما

«جایگاه معذرت خواهی در جامعه ما»عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم زهرا کیان بخت است که در آن می خوانید؛رشد فرهنگی و تکاملی که در اثر آن، نوع عمل و عکس العملهای افراد در جامعه و روحیات و خلق و خوی اجتماعی و کیفیت رفتارهای فردی به سطح قابل قبول و مثال زدنی ای می رسد تا جایی که می تواند الگویی برای سایرین قرار بگیرد، همانند پازلی است که برای تکمیل آن، به مولفه های متعددی نیازمند هستیم. یکی از شاخص های این رشد، که مانند دیگر شاخصه های فرهنگی، بدون مبالغه بر همه بخش ها و زوایای زندگی، در یک جامعه تاثیر می گذارد، مقوله پذیرفتن خطا و اشتباه از جانب یک شخص یا سازمان و اظهار عذرخواهی درمورد آن است تا جایی که این مساله به یک فرهنگ در زندگی فردی و اجتماعی تبدیل شود.

در یک جامعه رشدیافته، عذرخواهی و شهامت اقدام به آن، امری است که افراد با استفاده از آن، درک نمودن بزرگی اشتباه خود را -هر چند که در زمینه ای کوچک باشد- به طرف مقابل خود اظهار می دارند و این مساله، خود، به تنهایی در پاک شدن کدورت ها و رفع خصومت ها بسیار کارساز است. این، همان مساله ای است که بارها و بارها به آن و الزام اخلاقی ای که دارد پرداخته شده است.

اما با وجود همه مزیتهایی که برای مقوله عذرخواهی قائل هستیم، این مساله ی اجتناب ناپذیر و تفکیک نشدنی زندگی فردی و اجتماعی انسان، در زندگی روزمره ی ما چه جایگاهی دارد؟

در زندگی شخصی ممکن است به کرّات پیش آمده باشد که وقتی با رفتار به زعم ما اشتباه شخص دیگری مواجه می شویم، برای مان خوشایندتر این است که شخص مزبور، حداقل کاری که برای جبران رفتار قبلی خود می کند این باشد که مبادرت به عذرخواهی کند تا این که همچنان بر رفتار خطای خود اصرار ورزیده و خود را حق به جانب نیز بداند. حال، می توانیم قضیه را وارونه نموده و خودمان را در جایگاه شخصی بگذاریم که مرتکب اشتباه گشته است. به طور کلی در زندگی فردی و اجتماعی تا چه میزان شهامت پذیرفتن اشتباهات را داشته و اهل معذرت خواهی هستیم؟

این مساله چیزی است که از فردی ترین زاویه های زندگی انسان ها تا اجتماعی ترین آن را دربرمی گیرد. در زمینه زندگی اجتماعی و سیاسی هم این مساله مصداق دارد. برای مثال، چه قدر بعد از رخ دادن یک اشتباه و یا وقوع اتفاقی که به هر حال، تصمیم گیری های نادرست منجر به بروز آن شده، از مقام مربوطه، قبل از هر توجیه و فرافکنی ای، جملات مشتمل بر مفاهیم پوزش خواهانه را می شنویم؟ یکی از اقدامات نمادین در برخی کشورها که همواره با آب و تاب بسیار از سوی رسانه ها منتشر می شود مقوله عذرخواهی مقامات و گاه استعفا و برکناری داوطلبانه در اثر وقوع یک حادثه تلخ و اتفاق ناگوار است که اولین پیامی که در اثر انتشار آن، به مخاطبان منتقل می شود پذیرش اشتباه و عدم اصرار بر آن است که نوعی همدلی را بین دو طرف برقرار کرده و موجبات بازسازی مجدد اعتماد تخریب شده را فراهم می کند. همان طور که اشاره شد ما هم به صورت تئوری و در مقام حرف، همواره درمورد عذرخواهی و محاسن آن، بسیار خوانده و شنیده ایم. اما در مقام عمل چه قدر کمک به اشاعه آن به عنوان یک ضرورت اخلاقی نموده ایم؟

طبیعی است که در بسیاری از موارد، عذرخواهی، به تنهایی نمی تواند جبران پیامدهای به وجود آمده در اثر یک اشتباه را بنماید، اما واضح است که قبول اشتباه، در تخفیف پیامدها و شفاف شدن روابط راهگشاتر خواهد بود تا عدم پذیرش آن. به هر حال، عذرخواهی فضیلتی است که برخلاف آنچه می پنداریم نه تنها چیزی از شخصیت انسان ها کم نمی کند برعکس، آن را زیباتر هم نشان می دهد و چه خوب است روزی جایگزین توجیه، فرافکنی و بی تفاوتی نسبت به اشتباه، در فرهنگ ما بشود.

شرق:مشروعیت انتخابات؛ زیر ضرب

«مشروعیت انتخابات؛ زیر ضرب»عنوان سرمقاله روزنامه شرق به قلم وحید مژده است که در آن می خوانید؛با توجه به شرایط افغانستان و مشکلاتی که پس از انتخابات پدید آمد، پیش بینی وقوع یک بحران، دور از ذهن نبود؛ بحرانی که با توجه به نحوه برگزاری انتخابات، رو به فزونی گذاشت. دو نامزدی که در دور دوم به مصاف هم رفته اند هیچ یک قصد کوتاه آمدن ندارند. «عبدالله» اعلام کرده خود را پیروز انتخابات می داند و نسبت به تقلب صورت گرفته در انتخابات، معترض است. تجدید انتخابات یا بررسی دقیق آرا در مناطقی که مشکوک به تقلب است، دو خواسته ستاد انتخاباتی عبدالله است. مشکل اینجاست که با توجه به ضعف جدی کمیسیون انتخابات، توانمندی چنین کاری وجود ندارد. اساسا انتخابات به گونه ای مدیریت شد که افغانستان به بحران کشیده شود و متاسفانه این روند، شکل جدی تری به خود گرفته است.

اشاره شد که نه اشرف غنی احمدزی و نه عبدالله حاضر به کناره گیری نیستند مگر اینکه توافق شود یا یک حکومت موقت شکل بگیرد و زمینه را برای برگزاری انتخاباتی دیگر فراهم کند، یا اینکه هر دو کاندیدا برای تشکیل دولت توسط یک فرد سوم توافق کنند که البته دارای وجهه قانونی نیست و تنها می تواند راه حلی سیاسی قلمداد شود. پیرامون آرای عبدالله در مرحله اول انتخابات و حمایت نفرات سوم و چهارم مرحله اول از وی، سخنانی مطرح می شود. با درنظرگرفتن آرای مرحله اول وی و آرای دو کاندیدای دیگر، فارغ از اینکه میزان تقلب صورت گرفته مدنظر نگارنده باشد، موضوع مهم تر آن است که به هر حال انتخابات مشروعیت خود را از دست داد.

بنابراین فرد برآمده از انتخابات، در کشوری مانند افغانستان که پیچیدگی های قومی، امنیتی و سیاسی خاص خود را دارد، نمی تواند خود را رییس جمهور مشروع بداند. بازخورد دیگر وضعیت فعلی، ترسیم ناتوانی افغان ها برای حل مسایل داخلی و مدیریت صحیح کشور است. روز گذشته، «عبدالله عبدالله» اعلام کرد قصد دارد با پشتوانه رای مردم، حکومت موازی تشکیل دهد اما پس از تماس تلفنی جان کری و اوباما، تصمیم گرفت تا زمان سفر کری به کابل و رایزنی با طرفین مناقشه، این امر را به تعویق بیندازد.

اگر «کری» بتواند این دو کاندیدا را به توافق برساند، می توان به عبور از این بحران امیدوار بود در غیر این صورت، بحران مشروعیت حکومت آینده افغانستان، خود را نشان خواهد داد. اینکه کرزای علاقه مند به پیروزی عبدالله در انتخابات نبود، یکی از موضوعاتی است که زیاد شنیده می شود اما به نظر می رسد، برای او مهم نبود چه کسی رییس جمهور بعد از وی شود! آنچه برای رییس جمهور فعلی اهمیت داشت، ورود افغانستان به بحران و از میان رفتن مشروعیت انتخابات بود تا در سایه مسایل پس از آن، مردم بار دیگر به سوی کرزای رفته و او را به قدرت بازگردانند. نبود مشروعیت برای رییس جمهور آینده به مفهوم ناتوانی او در حل مشکلات اقتصادی، معیشتی، اشتغال، مساله طالبان، مواد مخدر و مسایل پیچیده دیگر افغانستان خواهد بود و این مساله یعنی فقط کرزای می تواند از عهده مدیریت افغانستان برآید و بس. آنچه در صحنه امروز افغانستان در جریان است، حاصل این نوع تفکر و نگرش به مسایل است.

آرمان:ایران احمدزی را می پذیرد

«ایران احمدزی را می پذیرد»عنوان یادداشت روز روزنامه آرمان به قلم دکتر حشمت ا... فلاحت پیشه است که در آن می خوانید؛روز گذشته نتایج اولیه انتخابات افغانستان اعلام شد و خلاف پیش بینی های اولیه از نتایج انتخابات در افغانستان، «اشرف غنی احمدزی» به عنوان رئیس جمهور آینده افغانستان معرفی شد. البته هنوز تا اعلام نتایج نهایی انتخابات زمان زیادی باقی مانده و ظاهرا سی ام تیر قرار است این نتایج به صورت نهایی اعلام شود. اما در برابر این اعلام نتیجه، موضع ایران در برابر آنچه در این کشور به وقوع می پیوندد ارزش و اهمیت زیادی دارد.

شاید بهترین توصیه به مقامات ایرانی این باشد که نتایج نهایی انتخابات افغانستان را بپذیرند و برای آنچه از سوی کمیسیون انتخابات افغانستان اعلام می شود، احترام قائل باشند. اینکه در انتخابات افغانستان تقلب شده یا نه، جزو مسائل داخلی افغانستان است و ربطی به کشورهای دیگر مثل ایران ندارد. ایران باید از سیاستی دفاع کند که حرکت کشور افغانستان به سمت ثبات باشد.

انتخابات اخیر افغانستان در واقع اولین تجربه این کشور در برگزاری یک انتخابات مستقل از دخالت کشورهای دیگر است. چنانچه در سال های گذشته دیده بودیم در تجربه های قبلی انتخابات در افغانستان همواره انتخابات زیر سایه حضور کشورهای دیگر برگزار می شد. در این شرایط پرداختن به چالش های انتخاباتی رخ داده در افغانستان ربطی به ایران ندارد و همین که مردم افغانستان پذیرفته اند سنگربندی کوه و خیابان را به سنگربندی در پای صندوق رای تغییر دهند و اسلحه را کنار بگذارند و به قراردادها متعهد باشند، برای این کشور یک فرصت ارزشمند است که به سمت ثبات حرکت کند.

سیاستمداران ایرانی و افغان نیز به خوبی می دانند هر رفتاری که باعث بازگشت به سنگر بندی گذشته شود به سود افغانستان و کشورهای همسایه آن نخواهد بود. امروز مردم افغانستان آموخته اند برای پیشبرد امور خودشان از صندوق رای استفاده کنند. البته دموکراسی در منطقه جوان است و رخ دادن چالش هایی در زمان انتخابات و پس از آن اجتناب ناپذیر و باید انتخابات به شکلی باشد که رای دهندگان نسبت به سلامت انتخابات اطمینان داشته باشند اما نباید سیاست خارجی کشور ما بر اساس چالش انتخاباتی افغانستان شکل بگیرد بلکه باید تلاش شود اساس سیاست خارجی ایران منافع مشترکی باشد که بین ایران و افغانستان وجود دارد.

در روزهای گذشته برخی افراد صحبت از این می کردند که انتخاب عبدا... عبدا... به سود ایران است اما واقعیت این است که وضعیت سیاسی این کشور به قدری تنوع و پیچیدگی دارد که طرح چنین مسائلی غلط است و ایران سیاست خود را در افغانستان، شبیه عراق، شخص محور نکرده بلکه سعی خواهد کرد با هر دولتی که در این کشور قدرت را در دست می گیرد به بهترین شکل رابطه برقرار کند.

ابتکار:برسد به دست دلواپسان!

«برسد به دست دلواپسان!»عنوان سرمقاله روزنامه ابتکار به قلم شایان ربیعی است که در آن می خوانید؛«بنده دولت را تأیید و حمایت می کنم و از همه توانی که در اختیار دارم، برای حمایت از دولت استفاده خواهم کرد و به مسئولان بلندپایه دولت اعتماد دارم.»

این بخشی از سخنان رهبر انقلاب در دیدار « مسئولان و کارگزاران نظام» بود. اهمیت این سخن در ذات خود پیداست، اما دانستن این که این سخن در جمع همه مسئولان و کارگزاران نظام جمهوری اسلامی بیان شده است، اهمیت موضع رهبری و سطح دربرگیری مخاطبان این سخنان را بیش از پیش آشکار می کند.

رهبر انقلاب در حالی از اعتماد به دولت و مسئولان بلند پایه آن سخن می گویند که هم دولت و هم مسئولان بلند پایه آن در کمتر از پنج ماه اخیر آماج حملات پرشمار تخریبی از سوی مخالفان بوده اند.

اگرچه کمتر مسئول دولتی از حملات مخالفان در امان مانده است اما با این وجود بیشترین حملات متوجه شخص رییس جمهور، وزیر امور خارجه و وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و وزیر علوم بوده است.

البته با نزدیک شدن به زمان احتمالی توافق نهایی ایران و 1+5 بار هجمه ها به وزیر امور خارجه کاهش یافته است اما هنوز حملات شبانه روزی به رییس جمهور و دیگر وزیران از جمله علی جنتی و فرجی دانا ادامه دارد.

در چند ماه اخیر یکی از سیبل های همیشگی حملات مخالفان دولت، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بوده است. با نام گذاری سال جاری با عنوان اقتصاد و فرهنگ با عزم ملی و مدیریت جهادی از سوی رهبر انقلاب، مخالفان دولت سعی کردند تا با فرافکنی و برجسته کردن کاستی های حوزه فرهنگ، عرصه را بر مدیریت فرهنگی تنگ کنند.

اصرار بر اعمال برخی محدودیت ها در موضوعاتی نظیر فضای باز انتشار کتاب و فعالیت رسانه ها، پوشش بانوان و... از مهمترین رویکردهای مخالفان دولت از آغاز سال نو بوده است بر همین اساس بلندگوهای پرشمار این گروه از تریبون مجلس تا روزنامه ها و ماهنامه ها، بسیج شدند تا داد فرهنگ را از دولت یازدهم بستانند.

ناگفته نماند که ادبیات به کار برده شده توسط مخالفان در نقد عملکرد فرهنگی دولت، نه تنها زیبنده جایگاه و پایگاه مسئولان ایران اسلامی نیست بلکه از دیگر سو نشان دهنده سطح درک و دریافت منتقدان از مقوله فرهنگ نیز می باشد.

به ویژه در سه حوزه مهم نشر کتاب، رسانه ها و پوشش بانوان اصولا شایسته نیست مخالفان دولت-که لباس و کرباس منتقد به خود پوشیده اند- با چنین نگاه یا ادبیات سخیفی درباره مردم، علایق، انتخاب ها و رفتارهای زندگی روزمره شان سخن بگویند؛ مردمی که بیش از هزار سال سابقه و تجربه در ادبیات دارند، فردوسی ها و مولاناها و حافظ ها وسعدی ها پرورده اند و تنوع فرهنگی و گستره تمدنیشان زبانزد خاص و عام است، شایسته برخوردهای عاقل اندر سفیه برخی -به اصطلاح- منتقدان نیستند.

هم اکنون دولت و ملت هر دو در یک موضع آماج ادبیات نامناسب و حملات تخریبی فرهنگی مخالفان قرار گرفته اند و گروهی که خود را مدعی حفاظت از ارزش های نظام و منویات رهبری می دانند، در ضلع سوم این مثلث قرار گرفته اند تا با گل آلود کردن آب برای سبد خود ماهی بگیرند.

اما با این وجود تأکید فراگیر رهبر انقلاب بر اعتماد به مسئولان بلند پایه دولت بی گمان فصل الخطابی برای حاشیه پردازی ها و اتهام افکنی مخالفانی است که از هیچ تلاشی برای تخریب چهره فرهنگی دولت فروگذار نمی کنند و به نام ارزش های انقلاب در جهت نیل به منافع شخصی خود می کوشند.

این سخنان بسیار مهم رهبری در جمع کارگزاران نظام جمهوری اسلامی، نشان دهنده تنهایی و بی پشتوانه بودن کسانی است که منافع گروهی خود را بر منافع ملی ارجح می دانند و برای تأمین آن یک لحظه از تلاش و تخریب نمی ایستند.

اعتماد رهبر انقلاب به مسئولان دولت از این جهت که دولت منتخب مردم است نیز قابل توجه است! به بیان دیگر این دولت با حمایت قاطع مردم در انتخابات سال گذشته بر سر کار آمد و مردم به آن اعتماد کردند، رهبر انقلاب نیز تاکید کرده اند که با تمام توانی که در اختیار دارند از این دولت حمایت می کنند، بنابراین در این میان که اعتماد همه جانبه از سوی رهبری، دولت و ملت وجود دارد، دلواپسان و دل نگران ها را کجای دلمان باید جا بدهیم!؟

البته تردیدی نیست که حمایت مردم و رهبری از دولت به معنی مجاز بودن یکه تازی و یا بی عیبی کار دولت نیست، چرا که هیچ بنیادی بدون انتقاد و اصلاح راه به سرانجام نخواهد برد. اما عیار نقد و نیت آن نیز شرط است.
همانطور که گفته شد، مردم این سرزمین بیش از هزار سال است که زندگی شان با ادبیات درآمیخته و عیار نقد را به خوبی می شناسند، بنابر این تشخیص سره از ناسره در انتقاد برای مردم، دولت و رهبرشان کار آسانی است.

مردم سالاری:موافقتنامه جامع هسته ای نیاز امروز ایران و غرب

«موافقتنامه جامع هسته ای نیاز امروز ایران و غرب»عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاری به قلم دکتر علی بیگدلی است که در آن می خوانید؛امضای موافقت نامه جامع در مذاکرات هسته ای ایران و 1+5 مهمترین موضوعی است که این روزها در فضای سیاسی کشور وجود دارد. اهمیت به ثمر رسیدن این توافق از جنبه های مختلف قابل بررسی و تحلیل است. جامعه ما یک جامعه واکنشی نسبت به روابط خارجی است. این موضوع البته به کشور ما محدود نمی شود و می توان گفت که عموم کشورهای جهان سوم چنین ویژگی ای را دارا هستند. با توجه به این ویژگی و براساس تجربیات چند سال گذشته، هر قدر امضای این توافقنامه به تاخیر بیفتد جامعه عکس العمل های منفی نسبت به آن نشان خواهد داد و دولت در پیشبرد برنامه های خود به خصوص در زمینه بهبود وضع معیشتی مردم و کاهش تورم دچار مشکل خواهد شد و حتی باید در انتظار افزایش تورم در کشور باشیم. این در حالی است که دولت سعی دارد با دریافت مالیات، کمبودها را جبران کند اما باید توجه داشت که همه مشکل اقتصادی دولت، مشکل ریالی نیست و ما همواره کشوری بوده ایم که اقتصادمان در گرو سیاست خارجی و مناسبات بین المللی است. به این ترتیب اگر موافقت نامه جامع به عنوان گام بزرگی در حل مسائل بین المللی ایران امضا نشود، باید گفت که بسیاری از قول و قرارهایی که دولت با مردم گذاشته و امیدهایی که وجود دارد، محقق نخواهد شد.

مساله دیگر در این خصوص، این است که همچنان که مقامات آمریکایی عنوان می کنند، مشکل غرب با ایران یک پکیج است و نمی توان به مساله هسته ای به صورت مجرد پرداخت اما این نباید باعث قطع مذاکره ایران با غرب شود. در دوره هشت ساله دولت احمدی نژاد، وقتی سخنانی از این قبیل گفته می شد که قطعنامه ها علیه ایران، کاغذ پاره است در واقع نوعی تقابل ایران با غرب را در افکار عمومی دنیا القا می کرد که باعث شد انتظارات غربی ها از ایران، روز به روز گسترش پیدا کند بنابراین وقتی آقای ظریف به انتظارات نامحدود غربی ها از ایران اشاره می کند، مساله ای را بیان می کند که مربوط به امروز نیست بلکه در هشت سال گذشته شکل گرفته و بار سنگینی که بابت تحریم ها به دوش کشور است نتیجه رفتارهای ناصحیح دولت گذشته بوده است. اینک اگرچه آقای روحانی با گفتمان جدیدی وارد صحنه شده است و تیم مذاکره کننده تغییر کرد ه اند اما میراث دولت قبل هنوز وجود دارد و بر این اساس باید دولت ایران انعطاف بیشتری به خرج دهد.

بی اعتمادی عمیقی که میان ایران و غرب بویژه، آمریکا طی هشت سال به وجود آمده علی رغم تلاش دولت روحانی در طی یک سال گذشته، چندان کاهش نیافته، بلکه تنها انتظارات طرف غربی از عمق به سطح آمده و بیان شده است چون در دوره احمدی نژاد اصولا مذاکره ای جدی با غرب وجود نداشت. در کنار این واقعیت، باید اذعان کرد که در حال حاضر اوباما بسیار علاقمند است که موافقتنامه جامع به امضا برسد زیرا وی در دوره دوم ریاست جمهوری اش به مردم آمریکا قول داده که تلاش می کند سه مشکلی را که آمریکا در خاورمیانه با آن روبرو است – و به زعم آنها مساله هسته ای ایران یکی از آنهاست- حل کند؛ ولی هنوز هیچ موفقیتی در این خصوص به دست نیاورده و این باعث نارضایتی طرفداران اوباما در جامعه آمریکا شده است. از طرف دیگر انتخابات کنگره آمریکا هم در پیش است و اوباما به برگ برنده ای برای پیروزی دموکرات ها در این مجلس نیاز دارد.

با این وصف می توان گفت که در صورت انعطاف دو طرف و امضای موافقتنامه جامع بین ایران و غرب، وضعیت برد- برد شکل می گیرد و همین امیدواری ها را برای رسیدن به این وضعیت بیشتر می کند.

دنیای اقتصاد:الزامات توسعه صنعتی

الزامات توسعه صنعتی»عنوان سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به قلم محمود اسلامیان است که در آن می خوانید؛
ریاست محترم جمهوری در جمع کارآفرینان کشور به مناسبت روز صنعت و معدن سوالاتی را مطرح کرد از جمله اینکه چرا به رغم داشتن مزیت های بزرگی برای توسعه کشور، هنوز نتوانسته ایم به جایگاه مناسب در پیشرفت دست یابیم؟ مزیت هایی که هر کدام برای رشد و توانمندی و ایجاد رفاه برای یک ملت کافی است. منابعی همچون انرژی، دسترسی به آب های آزاد، منابع وسیع معدنی، جاذبه های گردشگری، نیروی انسانی و... در کشور وجود دارد. در حالی که بسیاری از کشورها صرفا با اتکا بر یک مزیت توانسته اند به جایگاه مناسبی از نظر توسعه دست یابند.
علت عدم توفیق ما چیست؟ تا چه زمان می شود انرژی زیر قیمت جهانی به اقتصاد کشور تزریق کرد؟ تا چه زمانی می توان با تعرفه از فضای رقابتی جلوگیری کرد؟ علاوه بر مسائل ذکر شد حدود 4 تا 5 میلیون بیکار را چگونه باید ساماندهی کرد؟

طرح سوالات مذکور نیازمند واکاوی عالمانه شرایط اقتصادی کشور است. اینکه بپذیریم اوضاع مساعدی نداریم و به دنبال نقد منطقی و عقلانی باشیم بسیار کار پسندیده ای است. مردم شریف ایران زمین نشان داده اند هر گاه اراده ای منطقی حاکم شود قادر به عبور از بحران ها و مشکلات خواهیم بود.

1- مهم ترین موضوع در این باب فعل خواستن و اراده است. عبور از رکود و توسعه به تنهایی از عهده قوه مجریه خارج است. کلیت سیستم و ارگان های آن باید هدف را پیشرفت و توسعه قرار دهند. تمامی اهداف سازمان ها باید حول این محور ساماندهی شود.

2- کشور نیازمند طرح آمایش سرزمین و متعاقب آن استراتژی توسعه در زمینه های گوناگون خصوصا صنعت است. در حال حاضر به علت فقدان این نقشه راه، منابع بسیاری در پروژه های غیراقتصادی صرف می شود. رقابت استان ها و قومیت ها و تقاضاهای غیراقتصادی محلی بر برنامه اولویت دارد. می توان به صدها پروژه غیراقتصادی که منشا آن بی برنامگی است، اشاره کرد. تعطیل کردن برنامه چهارم و پنجم و تمرکز بر سیاست های پوپولیستی، جز رکود و تورم به رغم صرف صدها میلیارد دلار طی سال های اخیر حاصلی نداشته است. ظرف یک سال امکان تدوین طرح آمایش و استراتژی وجود دارد. حداقل می توان استراتژی توسعه صنعتی را ظرف 6 ماه تدوین کرد.

3-عبوراز اقتصاد دولتی: ریاست محترم جمهوری به این مساله اشاره داشتند. تجربه اقتصاد دولتی به علت تغییر مکرر مدیران، انتخاب های ناشایست و بهره وری پایین از نتایج چنین سیستمی است. دولت می تواند با واگذاری شرکت های دولتی و منافع موجود در سهام عدالت علاوه بر توسعه سریع بهره وری منابع بالایی برای اجرای زیر ساخت های کشور به دست آورد. درآمد برای توسعه راه آهن،خطوط هواپیمایی، اسکله های بزرگ، شاهراه های ارتباطی و آموزش و درمان، در اختیار دولت قرار می گیرد. در واگذاری ها صلاحیت ها باید مورد توجه جدی قرار گیرد.

4-رونق اقتصادی: کشور در چند سال گذشته با رکود تورمی مواجه بوده است. گزارش تحلیلی و جامع از یک استان بزرگ صنعتی نشان می دهد به علت اجرای طرح هدفمندی مرحله اول و عدم تخصیص منابع قانونی به تولید، تورم دو رقمی و تثبیت مصنوعی نرخ ارز، واحدهای تولیدی با رکود مواجه و تعدیل نیروی انسانی شده اند. این گزارش حاکی است حدود 48درصد از ظرفیت واحدهای تولیدی غیرفعال است. به عبارت دیگر به علت قفل شدن منابع بانکی، فشارهای مالیاتی و... نیمی از سرمایه گذاری های انجام شده تعطیل است. تجربه جهانی نشان می دهد عمده اشتغال در واحدهای متوسط و کوچک است. واحدهای بزرگ کشور به علت استفاده از مزیت های انرژی، مواد اولیه، تعرفه بالای بانکی و... قابل بازگشت به شرایط عادی هستند؛ مشکل، هزاران واحد متوسط و کوچک (SME) است که در تعطیلی به سر می برند. تصویب مقرراتی که نحوه حمایت منطقی از این واحدها را مدیریت کند، ضروری است. حمایت باید متناسب با اشتغال در هر واحد باشد. با بخشودگی جرایم بانکی و مالیاتی و تقسیط بدهی ها امکان ایجاد حداقل 2 میلیون شغل بدون سرمایه گذاری جدید متصور است. در این باب احکام کلی بسیار گمراه کننده است. توجه به تجربه اروپا و آمریکا و شرق آسیا در رکود گذشته بیانگر حجم حمایت از تولید مشروط به اشتغال است. این تجربه نشان می دهد بدون هزینه نمی توان رکود 8 ساله را مدیریت کرد.

5- بهبود فضای کسب وکار: قانون بسیار مترقی و عالمانه ای در مجلس محترم تصویب گردید. بسترسازی محیط مهم تر از آزادسازی اقتصاد است. متاسفانه، طی سال های اخیر، این قانون متوقف گردیده و ریاست محترم جمهور نیز در انتخابات در باب این موضوع تاکید داشتند. قانون مذکور نیازمند متولی است. اگر بپذیریم اصل بهبود فضای کسب وکار است، بجاست دولت و معاون محترم اول ریاست جمهوری مسوولیت هماهنگی و اجرایی شدن این قانون را به عهده گیرند. راه حل های بسیار معقولی در قانون مذکور ارائه شده است که درصورت اجرا، یقینا باعث بهبود فضای کسب وکار خواهد شد. حل مشکلات بین المللی با تاکید بر عزت ملت مسلمان ایران، زمینه ای برای حل و فصل مشکلات اقتصادی است. موضوع مذکور شرط لازم است، لیکن شرط کافی، ایجاد شرایطی است که بتوان از این فرصت که با هزینه های بالایی به دست آمده، استفاده و کشور را در مسیر شکوفایی قرار داد.