روزنامه خندان * پیامک‌های وقت و بی وقت

طنز در روزنامه های کشور کم پیدا می شود و این یعنی روزنامه ها کم لبخند می‌زنند و آنها که روزنامه می‌خوانند هم به تبعیت از رسانه محبوب شان کمتر می خندند.حکمت ستون روزنامه خندان، در این است که طنز همه روزنامه های کشور را جمع کنیم و در جام جم آنلاین برسانیم به دست تان تا هر صبح، دستکم در اینترنت گردی روزانه، لبخندی روی لب تان بنشیند.

کد خبر: ۵۸۲۹۹

تاریخ: ۰۳ تير ۱۳۹۳ - ۱۰:۳۳

جام جم: مدتی این طنز ما تأخیر شد...

درست است که ستون طنز ما سال هاست اسم بامسمای«بزن دررو» را بر پیشانی مبارک دارد؛ اما این به آن معنا نیست اگر یک هفشده روزی نبودیم، پس حتما و حکما زده ایم به جاده خاکی و در رفته ایم. حاشا و کلا (نخوانید: «حاشا وکلا» به معنای حاشا ای وکلا!). باور بفرمایید عذرمان موجه بوده است. الحمدلله با مردم هم شفاف می باشیم و هیچ پشت صحنه ای در کارمان وجود ندارد.

ـ همین شفافیتت منو کشته!... (این مدح شبیه به ذمّ را نفهمیدیم کی گفت و برای چی گفت.هرکی بود، یحتمل ریگی چیزی در کفش داشت.

بعد از این باید بگویم که کفش های خوانندگان از زیر گیت بازرسی عبور داده شود. محض کشف و شناسایی ریگ!)

راستش سخت سرگرم ساخت و پاخت بودیم. فکر بد نکنید. ساخت و پاختش بد نبود. داشتیم برای شب های ماه مبارک، سری جدید برنامه تلویزیونی قندپهلو را می ساختیم.

10 شب، یک کله تا هشت صبح مشغول ضبط بودیم. سوله ای اجاره کرده بودند که می بایست 30 برنامه برای 30 شب را در مدت ده شب ضبط کنیم. پخش ام پی تری دیده بودیم، اما ضبط ام پی تری را نه!... آخرش خودمان نشانش دادیم. حق کشفش به نام خود ما محفوظ و مضبوط است.

اقرار کنید که کار سختی است. طنزپردازی با اعمال شاقه است. دم دمای صبح که می شد، هم شرکت کنندگان خسته و کوفته بودند و اصطلاحا مغزشان نمی کشید و هم مجری و داوران هنگ می کردند.

شبی در حین اجرا، برگشتم به سمت یکی از خانم های شرکت کننده و خواستم بگویم که چه شعری درباره عکسی که دیده، سروده است که متوجه شدم طفلکی خواب است! منتهی کات ندادم و ضبط را به همان شکل ادامه دادم. عرض نکردم شفافم! (این هم یک سندش!)

و باز شبی دیگر که با یک گروه از خانم های طنزپرداز، ضبط قندپهلو داشتیم، یک دفعه وسط برنامه، دیدم که یکی از شرکت کنندگان که اتفاقا دانشجوی پزشکی هم هست، دارد می گوید: «قند...قند...». گفتم لابد منظورش قندپهلوست. دقت که کردم، متوجه شدم رنگش پریده است.

کات دادم و سریع قند و آب قند به او رساندیم. ظاهرا فشارش پایین افتاده و رنگش پریده بود. به شوخی گفتم: «پزشکی که باشد ورا زرد روی / از او داروی سرخ رویی مجوی»

شبی دیگر هم یکی از داوران که طبق توصیه مسئول محترم نظارت کیفی بر هماهنگ بودن لباس های مجری و داوران، یک کت نسبتا ضخیم تری پوشیده بود، در گرمای شدید تیرماه و در زیر حرارت صدتا نورافکن بالای سر، چنان گرمازده برافروخته و منقلب شد که نتوانست بیش از اینها شکیبا باشد و برید. بنابراین در وسط برنامه از او خواستم تا برود تعویض لباس کند، بلکه حالش جا بیاید. تا برگردد، من علاوه بر مجریگری، در جای او نشستم و داوری هم کردم. و الحق سخت بود. بابا، ما دیگه کی هستیم!

***

به هرحال، از همکاری شما دوستان اهل«بزن دررو» که نبود و کمبود وجود مبارک ما را صمیمانه تحمل کردید و دست ما را باز گذاشتید تا به کار قندپهلومان برسیم، کمال تشکر را دارم و امیدوارم آنچه گفتم، بهانه خوبی بوده باشد برای این چند روز غیبت به ظاهر غیرموجه که قلم را غلاف کرده بودیم. بر عکس زبان لاکردار!....فلذاست که:

مدتی این طنز ما تأخیر شد

قندپهلو در عوض تکثیر شد

کیهان: حماقت (گفت و شنود)
گفت: یک هفته نامه آمریکایی نوشته است؛ حرکت داعش در عراق به خودکشی شبیه است.
گفتم: حرف حساب زده، ولی منظورش چیه؟

گفت: نوشته است، بعد از شکست گروه های تروریستی در سوریه اعزام آنها به عراق یک اشتباه بزرگ است که آمریکا و متحدان عرب آن مرتکب شده اند.
گفتم: خب! دیگه چی؟!

گفت: نوشته است سرکوب داعش در عراق خیلی آسان تر از سوریه است و تعجب آور است که چرا حامیان داعش به این نکته توجه نکرده اند؟!
گفتم: به یارو گفتند؛ خریت هایی که تو در زندگیت کرده ای خود «خر» هم نکرده است!

سیاست روز:​ فردی اجنبی به نام کارلوس کی روش

راپورت نمره یک – وزارت جلیله داخله – طهران
از ولایات ممالک محروسه خبر می رسد فردی اجنبی با نام سخیف «کارلوس کی روش» جماعتی از رعایا را به لهو و لعب واداشته به گونه ای که تا پاسی از شب نمی خسبند و به واسطه آلات لهو و لعبی که ایشان فراهم می کند به معابر ریخته و ابراز شادمانی می نمایند.

مستدعی است امر فرموده مولانا کفاش السلطنه - رئیس دایره لهو و لعب - نسخه ایشان را به شکل مقتضی پیچیده و وی را به دیار کفر بازگرداند تا دیگر شاهد اینگونه افعال قبیح و اعمال زشت از جانب رعیت نبوده باشیم. (کذا در متن)

راپورت نمره دو – نظمیه طهران
از اطراف و اکناف راپورت می رسد که گویا جماعتی از نسوان قصد دارند به تماشای صور قبیحه رفته و بازی استکباری «والی وال» (گمان می رود صورت صحیح آن والیبال باشد – دیلماج) را از نزدیک تماشا نمایند.
آنگونه که اطلاع یافتیم بازیکنان والی وال شلوارک های نامناسب بر پای کرده و برخی از آنان نیز کوتاهی شلوارک را از حد گذرانده اند به گونه ای که شبهه و شائبه انقلاب نرم را در اذهان رعیت متبادر می سازد.
مطابق راپورت های رسیده برخی از تماشاچیان قلتشن مآب در هنگام تماشای والی وال از کلمات پلیدی نظیر: شیر سماور و ایضا برخی از ابزارآلات و ادوات وسائط سنگین حمل و نقل استفاده می نمایند که شنود آن توسط نسوان محل اشکال است.
قلذا به تمامی قوای نظمیه اعلان می شود آنان را از حول و حوش «استادیون» رانده و به شنیع ترین وضعیت ممکن بتارانند تا دیگر احدی به خود اجازه ندهد از این قسم افعال ناشایست مرتکب شود.

راپورت نمره سه – وزارت جلیله فرهنگ و هنر – طهران
از بلاد راپورت می رسد که چند جوانک اغفال شده از سوی خصم دون در ایام اخیر پا از حد فراتر نهاده و به «آزادی یواشکی» و ایضا «شادی مضاعف» می پردازند و از خویش حرکات موزون بیرون می آورند. (کذا در متن)
فلذا مستدعی است این جوانک ها شناسایی شده و تنی چند از آنان را از ناحیه ... (این کلمه در متن ناخواناست ولی احتمالا صورت صحیح آن باید «پا» باشد) از دروازه های شهر آویزان نمایند تا برای سایرین درس عبرت گردد.
بدیهی است رعایا می توانند این قسم شادی ها و آزادی ها را در منزل مسکونی از خویش بیرون آورده و در کنار اقوام خوش باشند و اجزای نظمیه نیز حق ندارند آسیبی به آنان وارد کرده یا آنان را بازخواست نمایند.

آرمان:​ پیامک های وقت و بی وقت

اگه نخوایم میلیونر بشیم، کیو باید ببینیم؟ آقا ما شاعریم، نویسنده ایم، به همین دلیل تا 5 صبح بیدار می مونیم تا با استفاده از سکوت و آرامش شب چند خط بنویسیم. (راستی چرا مخاطب فرضی رو آقا خطاب کردم؟! نه، جداً چرا؟ مگه این مطلب رو فقط آقایون میخونن؟ البته ناگفته نمونه که تقصیر خود خانما هم هست هاااااااا. در چنین مواردی بسیار دیده شده که خانم ها هم مخاطب فرضی رو آقا میگن. ) گفتم شب بیدار می مونیم و صبح کمی می خوابیم، یه چیزی یادم افتاد، بذارید دوباره یه پرانتز بزرگ باز کنم و اینو هم بگم و بعدش میرم سر اصل مطلب ( عوام فکر می کنن که شاعر ها، نویسنده ها، کلاّ اهالی قلم، آدم های تنبلی هستند. چون که صبح زود وقتی اونا میرن سر کار، اینا هنوز خوابن. یکی از دوستان مترجم تعریف می کرد که دیدیم شب عید همسایه ها جمع شدن و یه گونی برنج و روغن و حبوبات و میوه آوردن دم منزلمون، می گفت تعجب کردیم که داستان چیه، خانمش رفته دم در به خانم های همسایه گفته این مواد غذایی رو برای چه آوردید؟ خانم های همسایه گفتن: آخه دیدیم شوهر شما بیکاره و همش تو خونه است گفتیم گناه داره شب عیدی، باهم جلسه گذاشتیم و رفتیم یه چیزای ناقابلی گرفتیم براتون آوردیم)

بگذریم، داشتیم می گفتیم. ما شاعر و نویسنده ایم. شبا تا صبح بیدار می مونیم تا بتونیم دو خط بنویسیم. به همین دلیل صبح ها کمی می خوابیم. قبلن خونه مون یه جایی بود که تا می خواستیم چند دقیقه چُرت بزنیم زنگ خونه رو می زدن. خواب الو و منگ، اف. اف رو بر می داشتیم، طرف می گفت: کاسه بشقاب و ملامین نمی خواید؟ می گفتیم نه. دوباره تا می خواست خوابمون بگیره یه وانت میوه فروشی یا خریدار ضایعات با بلندگو سر و کله اش پیدا می شد و از خواب می پریدیم. نیم ساعت بعد که به خواب عمیق فرو می رفتیم، باز هم زنگ خونه رو می زدن. این بار گدا بود. خلاصه نیم ساعت خواب راحت نداشتیم.

تصمیم گرفتیم خونه رو عوض کنیم، که کردیم. از دست وانت و بلندگو و کاسه بشقابی و گدا تقریبا خلاص شدیم. حالا افتادیم گیر مخابرات. همراه اول، و ایرانسل. آقا ما همه کارمون با تلفنه، نمی تونیم خاموشش کنیم. دم به ساعت پیامک های بی مزه و بی محتوا میاد. خدا وکیلی آدم عصبانی می شه، آرامشش به هم می خوره. اگه یکی از این پیامک ها به درد آدم بخوره باز یه چیزی، راجع به یک موضوع به درد نخور که مایه معطلیه، آدمو با پیامک از خواب بیدار می کنن. بعد ازت می خوان که وقت بذاری و اونو بخونی، عدد کوفت رو به شماره زهر مار بفرستی. تازه 100 تومن هم ازت می خوان. خدا روزی تونو جای دیگه حواله کنه.

یه چیزایی هم برای آدم می فرستن که تو دلت میگی اینا دیگه کی ان؟

آقا پاک آرامشمون از بین رفته، خوابمون به هم ریخته، یکی به داد ما برسه.

با با اگه نخوایم میلیونر بشیم کیو باید ببینیم؟

واااااااااااالا به خدا.

اگه می خواستیم میلیونر بشیم که شاعر نمی شدیم.

اصلا تو این دور و زمونه که اجاره خونه ماهی دو سه میلیونه، میلیونر شدن چه معنی داره؟

لطفا روی اعصاب مردم راه نرید.

این قد سر به سر مون نذارید و در عصر اختلاس های 3 هزار میلیاردی صحبت از میلیون نکنید.

شرق: مساله سوخت فرهنگی

ما تا الان فکر می کردیم منفی درمنفی می شود مثبت. مثل چی؟ مثلا توی رابطه ایران و آمریکا همیشه نگاه طرفین منفی بوده یا... اما نتیجه منفی درمنفی مثبت نمی شود.
مثال واضحش؛ وضعیت وصیت ریچارد فرای، ایرانشناس آمریکایی.

خود ترکیب عجیب «ایرانشناس آمریکایی» یعنی منفی درمنفی. چرا؟ چون ریچارد فرای وصیت کرده بود بعد از یک عمر ایران پژوهی در اصفهان دفن شود. نتیجه چه شد؟ هیچی.
یک عده جمع شدند و گفتند مگر از روی نعش ما رد شوید که نعش آمریکایی جماعت را توی ایران دفن کنید. باز ریچارد فرای شانس آورده بود که بعد از مرگ اینجوری شد و کتاب هاش قبل از مرگ مشکل انتشار نداشته است.

خلاصه، بعد از این همه بالاوپایین کردن، برخلاف نظر مادربزرگ ما که می گفت مرده روی زمین نمی ماند، مرده ریچارد فرای نه تنها به ایران نرسید، بلکه روی زمین ماند و از آن بدتر جریان دفنش هوا شد و در انتها در بوستون، که جایی است در خارج از ایران و ربطی به اصفهان ندارد، سوخت و خاکسترش را هم به باد دادند.

با این اوصاف، ریچارد فرای با گوشت و پوست و استخوانش این مساله ملی را تجربه کرد که:
خام بدم، پخته شدم، سوختم، خاکسترم را هم باد برد.
البته به نظر ما اتفاق عجیبی نیفتاده است. ریچارد فرای، حتما نمی دانست کار فرهنگی یعنی سوختن و ساختن. وگرنه، حتما به جای دفن در اصفهان، از همان اول وصیت می کرد؛ بسوزانندش چون به اندازه کافی ساخته بود.
به هرحال، کار فرهنگی یعنی سینه سوختگی، برای همین بوی سوختگی می آید... اوه اوه... بوی سوختگی می آید... از کجا؟ بفرما... شروع کردم به نطق سوزناک و سوخت وسوز آمبولانس را فراموش کردم و موتور آمبولانس سوخت و ما هم رفتیم هوا.