یادداشت| در غربت شعر

محدثی خراسانی در یادداشتی در آستانه برگزاری جشنواره شعر فجر به غربت شعر به عنوان سرمایه و هنر ملی اشاره و اضافه کرد: شعر نه در وزارت فرهنگ و نه در حوزه هنری و نه در هیچ کجای دیگر این کشور به‌صورت ملی و کلان دیده نشده است.

کد خبر: ۵۷۷۴۳۳

تاریخ: ۰۸ بهمن ۱۴۰۱ - ۱۰:۴۶

به گزارش ایران اکونومیست، مصطفی محدثی خراسانی، شاعر و پژوهشگر، در آستانه برگزاری هفدهمین دوره جشنواره بین‌المللی شعر فجر، یادداشتی را درباره این رویداد نوشته است. یادداشت این شاعر به قرار زیر است:

هنر، این پدیده ارجمند و تعریف‌ناپذیر خلقت، عطیه‌ای الهی است و به تعبیری دارای سرّی ناشناخته است و همین ویژگی آن نیز اساسی‌ترین سهم  در بروز و ظهور هنر در جان هنرمند را بر عهده دارد و اگرچه سهم عمده‌ای از بالندگی و شکوفایی و به ثمر نشستن آن نیز مرهون تلاش‌هایی است که هنرمند در سیر و سلوک هنری خویش انجام می‌دهد اما نمی‌توان برای عاملی دیگر نیز سهمی در این سیر و سلوک قائل نشد و آن عامل محیط و زمینه‌های مساعد و نامساعدی است که حواشی این سیر و سلوک را شکل می‌دهند.

در چهار دهه‌ای که از پیروزی انقلاب اسلامی که به حق انقلابی فرهنگی بود می‌گذرد شعر در مقایسه با سایر رشته‌های فرهنگی و هنری موقعیتی کاملاً متفاوت داشته است. شعر بیشترین حضور را در عرصه‌های مختلف داشته و سهم عمده‌ای از فرهنگ‌سازی معرفتی این سال‌ها را به دوش واژه‌های تبدار خویش کشیده است.

شعر اولین هنری بود که از همان اولین روزهای مبارزات پا‌به‌پای مردم به میدان آمد، چه در قالب شعارهای انقلاب و چه سرودهایی که شور انقلابی مردم را فریاد می‌کشید و چه تا بعدها که خود تبدیل به جریان پیشرو و تأثیرگذار شعر معاصر ایران‌زمین شد. همواره حضور شاعران از چشم‌گیرترین و تأثیرگذارترین حضورها در عرصه‌های فرهنگی کشور بوده است و کماکان خواهد بود؛ چرا که شعر شفاف‌ترین آینه‌ای است که می‌توان تصویر بی‌دروغ و بی‌نقاب فرهنگ و هویت یک ملت  با تمام ابعاد را در آن به تماشا نشست و نبض فرهنگ را از خون جاری در رگهای شعر سراغ گرفت.

آن گاه که بحثی آسیب‌شناسانه پیرامون مسائل فرهنگی در می‌گیرد و یا نیاز به گشودن افق‌های تازه در گستره فرهنگی کشور احساس می‌شود، در عرصه مصاحبه‌ها و مناظره‌ها و نقد و تحلیل‌های رسانه‌ای اعم از خبرگزاری‌ها و مطبوعات و سایر تریبون‌ها پرشورترین و خلاق‌ترین حضور را اهل ادب و خصوصاً شاعران دارند.

بخش عظیمی از فرهنگ‌سازی‌ها در طول تاریخ و در این روزگار در سایه شعر شکوهمند فارسی به سامان رسیده است و این به دست نیامده است مگر با شوری آتشین که در جان شاعران شعله‌ور بوده است؛ آتشی مقدس که هستی شاعر را چون شمعی قطره‌قطره آب کرده و سوزانده است و نور این سوختن و ساختن چراغی فرا روی بشریت شده است.

شعر اگرچه فرآیند تأملات درونی و زندگی اجتماعی شاعر است اما در نهایت، شعر سلوکی فردی است و همین موجب شده است. شاعران رغبتی به ایجاد تشکل‌های جمعی در طول تاریخ نداشته باشند و امروز نیز پراکنده‌ترین و بی‌تشکل‌ترین جمع، جمع شاعران روزگار ماست، حتی شاعرانی که در خیمه‌گاه انقلاب اسلامی گرد آمده‌اند و آنها را به عنوان شاعران انقلاب می‌شناسیم نیز دارای هیچ تشکل سامان‌یافته‌ای نیستند؛ این در حالی است که نظام فرهنگی و مدیریت آن در طول این سال‌ها کمترین توجه را نسبت به شعر روا داشته اندکه عدم برگزاری جشنواره شعر در مجموعه جشنواره‌های فرهنگی و هنری فجر تا ربع قرن پس از پیروزی انقلاب اسلامی روشن‌ترین گواه آن است.