جشن ملی بخشش *بگذاریم سینه‌ها از کینه‌ها پاک شود

خیلی‌ها آمده بودند، از وزرای کابینه تا فرماندهان پلیس و روحانیون. هفت ردیف اول صندلی‌های تالار وحدت در «جشن بخشش» مملو بود از چهره‌ها، ردیف پشت سرشان هم جایگاه ویژه خبرنگاران؛ از معدود دفعاتی که به خبرنگار اعتماد می‌شد و جزو خواص می‌نشست.

کد خبر: ۵۷۶۴۷

تاریخ: ۱۹ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۵:۵۳

بازیگران سرشناس هم آمده بودند؛ کتایون ریاحی، مریلا زارعی، مهتاب کرامتی، رضا کیانیان، پرویز پرستویی، عزت الله انتظامی، رضا عطاران... که بعضی ها بی گریم تکیده تر به نظر می آمدند.

ورزشکاران هم بودند؛ هادی ساعی و عباس جدیدی که ورزشکاران قدیمی ترند و محسن بنگر مدافع پیروزی، امیر قلعه نویی سرمربی استقلال و علی کریمی.

قضات و فعالان اجتماعی و خیرین هم آمده بودند، سیدحسن خمینی فرزند یادگار امام هم بود، همراه معصومه ابتکار رئیس سازمان حفاظت محیط زیست و معاونش، محمدعلی مجابی که خاطراتش از یک روز تلاش برای میانجیگری میان خانواده قاتل و مقتول را در کتاب دیدار با مسافران مرگ نوشته است.

همه اینها مهمان تالار وحدت بودند، در جشن بزرگ بخشش، برای تعظیم مقابل واژه گذشت و برای سر به خاک ساییدن مقابل بزرگواری اولیای دم که از خون عزیزانشان گذشته اند و جوانان اعدامی را بخشیده اند.

اعضای چهار خانواده روی سن آمدند؛ یکی از شهرکرد، دیگری از داراب، آن یکی از ساوه و این یکی از نور. اینها مادران، پدران، خواهران و برادرانی بودند که در یک سال گذشته بر دیو انتقام پیروز شدند و بر فرشته بخشش لبخند زدند. بعضی هایشان پیر بودند و بعضی ها میانسال. نوجوان هم در میانشان بود، اما همه رخت عزا از تن درآورده بودند و لبخند می زدند؛ اصلا می بالیدند به کاری که کرده اند.

در جشن بخشش از کسانی که واسطه عفو محکومان شدند نیز قدردانی شد؛ از عادل فردوسی پور که با برنامه 90 درخشید و پیش از آمدن روی سن با یک گوشی مدام پیامک می زد، با یک گوشی بی وقفه مکالمه می کرد و با یک گوشی، والیبال ایران و برزیل را می پایید. او وقتی پشت تریبون آمد، گفت به امید روزی که مردم برای تماشای اعدام یک همنوع پای چوبه دار صف نکشند که حرفش به مذاق حضار خوش آمد.

از حرف های بهاره رهنما، از فعالان عرصه صلح و سازش نیز استقبال شد. او فرصت را غنیمت شمرد و پرونده امین جلیلوند، نوجوان هفده ساله ای را که به جرم قتل در انتظار اعدام است، گشود و از ناتوانی خانواده او برای تامین دیه حرف زد.

حرفش که تمام شد حسین هدایتی، مولتی میلیاردر ورزش ایران داوطلب شد و 300 میلیون تومان به امین هدیه داد؛ با این کمک زندگی به چهره امین نوجوان خندید و البته لبخند بر کنج لبان حضار نیز نشست.

در جشن بخشش، یک بخشش داغ داغ هم اتفاق افتاد. مجری، خانواده بایرامی را روی سن خواند. بایرامی، محیط بانی بود که سال 81 به دلیل نزاع با یک شکارچی کشته شد.

پرونده او بیش از 12 سال باز ماند تا این که در جشن بخشش، اولیای دم از خون مقتول گذشتند و به قاتل زندگی دوباره دادند. تندیس و قالیچه نفیس که هدیه ای بود به رسم یادبود، به اولیای دم داده شد تا نوه امام روی سن بیاید و پشت تریبون جاگیر شود.

سیدحسن خمینی، کینه را موریانه ای خواند که جامعه را از بین می برد. او درمان درد کینه را عفو و بخشش معرفی کرد و از ثواب عفو حرف زد.

نوه امام می کوشید با تک تک کلماتش پیغامی را مخابره کند، البته در لفافه و زیر لوای این جمله که مسئولان باید بخشش را از خود شروع کنند تا در نهایت بخشیدن تبدیل به یک فرهنگ شود.

در جشن بخشش که عصرگاه هفدهم خرداد برگزار شد، هر کس به زبانی حرف دلش را زد، هر کسی با هر لباس و وجنات و اعتقاد، اما حرف مشترک همه یکی بود، این که لذتی که در عفو هست در انتقام نیست و این که بگذاریم در این دنیای فانی، سینه ها از کینه ها پاک شود.