برگزیده سرمقاله‌های روزنامه‌های صبح چهارشنبه

روزنامه‌های صبح امروز ایران در سرمقاله‌های خود به مهمترین مسائل روز کشور و جهان پرداخته‌اند از جمله «آدرس غلط درباره شکل گیری پدیده مه آفرید»،«مصر، فردای انتخابات»،«تئوریزه‌کنندگان سازش و تسلیم»،«حادثه مهمی در راه است»،«زلزله ملی‌گرایان در اروپای بینوایان»،«دروغی بزرگ و خیانتی نابخشودنی»،«بازگشت به ریل توافق؟»،«چه کسی پاسخگوست؟»،«متن شدنِ حاشیه در مجلس نهم»،«امکان‌پذیری خروج از رکود»و... که برخی از آنها در زیر می‌آید.

کد خبر: ۵۷۱۷۳

تاریخ: ۰۷ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۰:۰۶

جام جم:درس بزرگ پیامبر اسلام

«درس بزرگ پیامبر اسلام»عنوان یرمقاله روزنامه جام جم به قلم مهدی فضائلی است که در آن می خوانید؛دیروز، عید مبعث، روز تجلی اعظم حضرت حق و روز تشرف هستی به رسالت حضرت ختمی مرتبت و نیر اعظم، محمد مصطفی(ص) بود. پیامبری که تنها آغاز کرد اما امروز با روندی رو به افزایش، حدود ٢٥درصد جمعیت جهان یعنی بیش از یک و نیم میلیارد مسلمان در سراسر گیتی به رسالت او شهادت می دهند و خود را مفتخر به پیروی از آئین او می دانند.

مهم ترین دلیل عظمت و تناوری امروز جهان اسلام به رغم ضعف و کوتاهی اغلب مسلمانان، استحکام نهالی است که پیامبر اسلام طی بیست و سه سال دوران رسالت خود،آنرا غرس و بارور کردند.

یکی از مهم ترین ویژگی های پیامبر در دوران رسالت خود،مبارزه و تداوم آن با تمامی مظاهر شرک و کفر بود؛ چه در دوران سیزده ساله مکه و چه مقطع 10 ساله مدینه.

کافی است بدانیم پیامبر عظیم الشأن اسلام که مظهر رحمت و خلق عظیم بودند در مبارزه با مشرکین و کفار لحظه ای تردید نکردند و در دوران 10 ساله مدینه که حکومت اسلامی مراحل نزج و رشد خود را طی می کرد، متجاوز از هشتاد غزوه (جنگ هایی که با حضور و فرماندهی شخص پیامبر هدایت می شد) و سریه (جنگ هایی که پیامبر در آنها حضور نداشتند و فردی منصوب ایشان جنگ را فرماندهی می کرد) را پشت سر گذاشتند و حداقل در ٩ جنگ شخصا شمشیر زدند.

جنگ هایی برای تحقق اهداف مقدسی نظیر دفاع از کیان اسلام، مقابله با شرارت اشرار، بسترسازی برای گسترش عدالت، ایجاد و گسترش امنیت و مقابله با تجاوز و زیاده خواهی کفار و مشرکین.

در آخرین لحظات عمر مبارک رسول مکرم اسلام نیز سپاه اسلام به فرماندهی اسامه بن زید عازم نبرد شد تا پیامبر یک بار دیگر به مسلمانان این درس را یادآور شود که رحماء بینهم و اشداء علی الکفارباشند و لحظه ای از مبارزه با دشمنان اسلام دست نکشند.

و امروز اگر دنیای اسلام جایگاه حقیقی خود را ندارد به دلیل فراموش کردن این درس بزرگ پیامبر خود است و اگر ایران اسلامی امروز به تنهایی پرچم اسلام ناب را به اهتزاز درآورده است و دنیای استکبار را به چالش کشیده است به دلیل تأسی به پیامبر و احیای درس های فراموش شده ایشان است. درسی که جریانی تلاش می کند آن را درایران نیز به فراموشی بسپارد و ذلت را جایگزین عزت نماید.

البته مبارزه تنها آموزه اسلام عزیز نیست و باید در احیای تعالیم دیگر پیامبر، بویژه اخلاق بیشتر کوشا باشیم هرچند گسترش اخلاق نبوی نیز بدون مبارزه با ضد اخلاق ها و ضد فرهنگ ها دست نیافتنی است!

خراسان:آدرس غلط درباره شکل گیری پدیده مه آفرید

«آدرس غلط درباره شکل گیری پدیده مه آفرید»عنوان یادداشت روز روزنامه خراسان به قلم مهدی حسن زاده است که در آن می خوانید؛مه آفرید پس از گذشت ۱۰۲۰ روز از دستگیری و سپری شدن فرآیند زمانبر تحقیقات اولیه، تشکیل پرونده، بازپرسی، برگزاری دادگاه، اعلام محکومیت، تقاضای تجدیدنظر و بررسی مجدد پرونده در دیوان عالی کشور، سرانجام به دار مجازات آویخته شد تا پدیده تاسف بار فساد مالی ۳ هزار میلیارد تومانی با فرجام امیدوارکننده برخورد قاطع با چهره اصلی این فساد پایان پذیرد. فارغ از اثرات سیاسی و اجتماعی مهم این واقعه ضروری است برای آسیب شناسی و جلوگیری از بازتولید موارد مشابه، ریشه های اقتصادی وقوع این فساد بررسی و نسخه های شفابخشی برای درمان آن تجویز شود و البته نگارنده ضروری می داند تعریضی بر تحلیل های مندرج در برخی نشریات درباره ریشه های این فساد نیز داشته باشد.

زمینه های فساد آفرین تورم

اقتصادهایی که همواره از تورم مزمن رنج می برند، مستعد بروز فساد نیز هستند، چرا که تورم، انگیزه سوداگری را در اقتصاد افزایش می دهد و رشد بخش سوداگری مقدمه شکل گیری کانون های فساد در اقتصاد است. در شرایط تورم فزاینده هرگونه سرمایه گذاری در بخش های مولد به این دلیل که معمولا زود بازده نیستند در برابر سرمایه گذاری هایی که یک شبه در بازارهای مسکن، ارز و طلا و حتی بورس سودهای نجومی کسب می کنند، رنگ می بازند.

در چنین شرایطی تب رقابت سوداگرانه حتی بخشی از فعالان اقتصادی در بخش های تولیدی را نیز فرامی گیرد و این افراد برای کسب سود در شرایط تورم بالا ترجیح می دهند که با لطایف الحیل منابع بانکی کلان را به شکل غیرقانونی به بازی بگیرند که نتیجه آن بروز افرادی چون مه آفرید و پدیده هایی چون معوقات بانکی ۸۰ تا ۱۰۰ هزار تومانی است.

تورم از سوی دیگر با برهم زدن تعادل بازارهای مختلف از جمله بازار پول فضا را برای فساد اقتصادی مهیا می کند. چرا که در شرایط تورم های بالا نظیر تورم حدود ۴۰ درصد سال گذشته از یک سو سپرده گذار با نرخ سود حدود ۲۰ درصد متضرر می شود و از سوی دیگر افزایش نرخ سود سپرده به ارقامی بیش از ۲۰ درصد موجب افزایش نرخ سود تسهیلات و در نتیجه تاثیرات تورمی از ناحیه افزایش هزینه های تولید و رکود بیشتر در بخش های تولید و بازارهایی نظیر بورس می شود، در این میان سیاست گذار در انتخاب بین دو گزینه بد (افزایش نرخ سود بانکی و جلوگیری از فرار منابع از بانک ها) کمتر به سراغ افزایش نرخ سود بانکی می رود. چنان که در ماه های اخیر نیز افزایش نرخ سود بانکی دوام چندانی نیافت و سیاست گذار مجبور به بازنگری در سیاست افزایش نرخ سود شد. این سیر ۲ گزینه ای خود فسادآفرین است و هر کدام انگیزه های نوعی از فساد را ایجاد می کند. نرخ سود کمتر از تورم موجب افزایش تقاضا برای تسهیلات بانکی و مسابقه رانت جویان و فرصت طلبان برای بهره گیری از منابع بانکی ارزان است، اما آیا ظهور مه آفریدها و معوقات فقط با همین پدیده قابل توجیه است و آیا در شرایط تورم بالا به راحتی می توان نسخه افزایش نرخ سود برای کاهش تورم را تجویز کرد، چنان که بخشی از مدافعان اقتصاد بازار آزاد وقوع پدیده معوقات و مه آفرید را بر این اساس تحلیل کرده اند؟!

چشم بستن بر زمینه های نهادهای فساد

این جاست که استدلال هایی از جنس نهادگرایی در برابر مدافعان اقتصاد بازار آزاد مطرح می شود و یادآوری می کند که پدیده مه آفرید تنها به دلیل فرصت رانتی منابع بانکی ارزان تر از نرخ تورم نبود بلکه پدیده مه آفرید و معوقات علاوه بر جذابیت منابع بانکی و فساد ناشی از آن، به دلیل روابط نهادینه شده مبتنی بر سفارشی و زد و بند از یک سو و فقدان نظارت و شفافیت فعالیت های بانکی از سوی دیگر ایجاد شده است. مروری بر مشروح جلسات دادگاه فساد بزرگ ۳ هزار میلیاردی نشان می دهد که چگونه نظام بانکی کشور، برخلاف حتی اقتصادهای مبتنی بر بازار آزاد، با کمترین نظارت ها و ضعیف ترین سیستم های کنترلی مواجه بوده است. به گونه ای که شعبه ای کوچک از یک بانک ماه ها بدون هیچ مانعی اعتبارات اسنادی هزار میلیاردی برای مشتری صادر می کرد.

از طرف دیگر فرصت های داده شده به گروه آریا برای تصاحب برخی شرکت های دولتی و همکاری غیرمعمولی که از سوی برخی عناصر دولتی با این گروه و سرکرده آن مه آفرید امیرخسروی، که با توجه به محکومیت برخی عناصر دولتی در حد معاون وزیر غیرقابل کتمان است نشان می دهد پدیده مه آفرید و مه آفریدها صرفا ناشی از نرخ سود بانکی غیرواقعی و پایین نبوده و نیست بلکه ردپای خصوصی سازی های غیرقانونی و بدون نظارت و یاری گرفتن از عناصر درون دولت و برخی قوای دیگر نیز در بروز این پدیده موثر بوده است.

در هر صورت انتظار می رود پس از اعدام مه آفرید تحلیل ها و تفسیرهای پیرامون شکل گیری این پدیده، منجر به نسخه هایی که با ساده اندیشی راه درمان فساد را آزادسازی اقتصاد می داند، نشود، چرا که در هر اقتصادی به ویژه اقتصاد در حال گذاری نظیر اقتصاد ایران که پدیده هایی نظیر تورم و فقدان تعادل در بازارهایی نظیر پول و ارز همچنان در آن وجود دارد نمی توان به راحتی از افزایش نرخ سود بانکی با هدف حذف رانت منابع بانکی حرف زد و به تبعات سنگین آن توجه نکرد و ظهور پدیده مه آفرید را صرفا به عدم تعادل در این بازارها مربوط دانست اما از زمینه های نهادی فساد، ضعف جدی نظارت در بخش های حساسی نظیر نظام بانکی و رانت هایی که از دل نهادهای دولتی به فرصت طلبان داده می شود، چشم پوشی کرد.

کیهان:مصر، فردای انتخابات

«مصر، فردای انتخابات»عنوان یادداشت روز روزنامه کیهان به قلم سعدالله زارعی است که در آن می خوانید؛انتخابات ریاست جمهوری در مصر طی دو روز گذشته برگزار شد تا مردم این کشور در فاصله دو سال، دو بار به پای صندوق های رای بروند. در انتخابات خرداد 1391، محمد المرسی دقیقاً با 882751 رای افزوده یعنی کمتر از 900 هزار رای بر رقیب اصلی خود «احمد شفیق» چیره شد. در آن موقع مرسی در نهایت نماینده انقلاب مصر و شفیق نماینده رژیم گذشته به حساب می آمدند. پیروزی کم رمق اخوان، خود آغاز یک چالش فراگیر شد و در نهایت او را در نهم تیر ماه 1392 ساقط کرد. اگر چه روی کار آمدن مرسی مرهون نیروهای انقلاب بود ولی واژگونی دولت او در نتیجه تشدید نارضایتی مدنی و جدا شدن بخش های عظیمی از نیروهای انقلاب بود و البته در این میان ارتش هم بهره خود را برد و با استناد به همین مخالفت ها دولت مرسی را برکنار کرد.

هم اینک فرمانده اصلی نظامیان و یکی از اعضای کابینه محمد المرسی یعنی سرلشکر عبدالفتاح السیسی به میدان آمده تا دو سال پس از انتخابات خرداد 91، کفه را برگرداند و همه جمعبندی ها نیز از پیروزی او در انتخابات دیروز و پریروز مصر حکایت می کنند اما در این بین نکات قابل ملاحظه ای وجود دارند که به بعضی از آنها اشاره می شود:
1- ژنرال سیسی طی یکی دو سال اخیر تلاش زیادی کرد تا «رفیق همه» دیده شود و از این رو با استثنا کردن اخوانی ها و سلفی ها با همه گروه ها و شخصیت ها و کشورهای خارجی سطحی از روابط و در واقع داد و ستد به قصد جلب نظر آنان را دنبال کرد. در سطح داخلی سیسی می دانست که «گرایش به اسلام» و الگوهای اسلامی در میان مردم قوی است. از این رو ادبیات مذهبی را برگزید و در سخنرانی ها، مصاحبه ها و دیدارهای خویش از نمادها و شعارهای اسلامی استفاده می کرد این در حالی است که می دانست تنها رقیب او «حمدین صباحی ناصریست» علاقه ای به استفاده از ادبیات مذهبی نخواهد داشت و صادقانه استفاده از ابزار مذهب را کنار خواهد گذاشت و البته از آنجا که از قبل مشهور شده بود که سیسی حافظ کل قرآن است، استفاده از آیات قرآن در مراودات مذهبی او طبیعی جلوه کرد و حال آنکه این یک دستور کاربردی او بود و بسیار هوشمندانه هم انتخاب شده بود.

نکته دیگر این است که سیسی از مدت ها قبل و به صورت نمادین از تصاویر «جمال عبدالناصر» استفاده می کرد و ستادهای انتخاباتی او تبلیغ می کردند که سیسی میراث دار واقعی ناصر و احیاکننده مجد «مصر ناصری» خواهد بود. این شعار و تصویر البته برای توده های مذهبی مصر انتخاب نشد چرا که ناصر در بین نیروهای مذهبی مصر وجاهت نداشته و مظهر سکولاریزم و چپ گرایی شناخته می شود. سخن گفتن از ناصر در ستادهای مشیرالسیسی برای آن بود که پایگاه رای رقیب او «حمدین صباحی» را حتی در بین ناصریست ها و پان مصری ها متزلزل و راه را برای آراء بیشتر وزیر مستعفی دفاع هموار نمایند.

سیسی همراه با این اقدامات به بخش هایی از نیروهای انقلاب مصر و بخصوص طیف هایی از جوانان «جبهه تمرد» نزدیک شد تا در عرصه افکار عمومی مصریان بعنوان نماد رژیم گذشته شناخته نشود این البته دشوارترین بخش کار او به حساب می آمد چرا که اصلی ترین نیروهای حامی او را آشکارا طیف اجتماعی حامی رژیم حسنی مبارک تشکیل می دادند. بنابراین در عرصه داخلی تلاش کرد تا از سه ضلع اصلی تحولات مصر یعنی اسلام، انقلاب و توده های فقیر تا آنجا که می تواند استفاده کند.

در عرصه سیاست خارجی نیز سیسی و دولت او در فاصله 30 ژوئن (9تیر 92) تاکنون سعی کرده اند همه را راضی نگه دارند بعنوان مثال در حالی که ارتش مصر وابستگی عجیبی به آمریکا دارد، سیسی با سفرهایی که به مسکو داشت، سعی کرد علاوه بر ارائه یک وجهه مستقل ازخود روسیه را نیز با خود همراه کند کما اینکه متقابلا روس ها اعلام کردند که از ثبات و آرامش مصر حمایت می کنند و در پاسخ به منتقدان می گفتند فضای مناسب آمریکایی ها برای سیطره بر مصر هرج ومرج است و ما می توانیم در مصر با ثبات روابط مناسبی با قاهره برقرار نمائیم. نمونه دیگر: سیسی تلاش وسیعی کرد تا روابط مصر و عربستان را توسعه دهد و از این رو هیئت های مصری و عربستانی طی این یک سال به ریاض و قاهره در حرکت بودند اما با این وجود مواضع مصر و عربستان در این دوره در خصوص سوریه کاملا متفاوت از یکدیگر بود. در حالیکه عربستان از هر جنایتی علیه دولت و مردم سوریه حمایت می کرد اما مصر سیسی روابط مناسبی با دولت دمشق داشت به عبارت دیگر سیسی سعی کرد ایران و عربستان را توامان راضی نگه دارد.

2- حمدین صباحی در این انتخابات شانسی برای پیروزی نداشت چرا که نه در ساختار حکومت و نه در ساختار حزبی جمعیتی مصر دارای جایگاه برجسته ای نبود. صباحی در این انتخابات چشم به شکسته شدن قهر اخوانی ها و سایر طیف های اسلام گرا و بخشی از نیروهای جوان جبهه تمرد دوخته بود و گمان می کرد این ها برای آنکه وضع بدتر نشود، سکوت و قهر را شکسته و به سمت او می آیند اما این انتظار و تلاش های مبتنی بر آن به نتیجه نرسید البته در این میان آمادگی هایی در طیف های سلفی و جوانان 6 آوریل وجود داشت ولی این دو معتقد بودند بدون اخوان این حمایت ها سودی برای صباحی نخواهد داشت. با این وصف صباحی اگرچه با شعار «مبارزه با فساد و تروریزم» وارد میدان گردید اما نتوانست متناسب با آن یک جبهه قوی انتخاباتی را آرایش دهد. در عین حال برخلاف آنچه بعضی از رسانه های عربی تبلیغ کرده اند، حضور حمدین صباحی یک حضور جدی و اثرگذار بود چرا که از یک سو بدون او رژیم ناچار بود به جای انتخابات به برگزاری رفراندم که از قضا در مصر مرسوم هم هست تن دهد که این مشروعیت دولت را با دشواری مواجه می کرد و لذا آنچه طی دو روز گذشته در مصر برگزار شد واقعا یک انتخابات بود هرچند می توان درباره مشروعیت دولت برگزارکننده به دلیل آنکه از مجرای قانونی روی کار نیامده تردید کرد. از سوی دیگر حضور صباحی سطح مشارکت را تا حد قابل قبولی افزایش داد و کاندیدای ناصر ی ها هم برای پیروزی آمده بودند برای آرایش صحنه انتخابات. اما با این همه صباحی به هر میزان از آراء که دست یافته باشد، پیروز به حساب می آید چرا که او با حضور در انتخابات جایگاه خود را در مصر تثبیت کرد و به یک آلترناتیو ملی تبدیل گردید.

صباحی می داند که رای واقعی ناصریست ها در مصر بسیار کم است و در شرایط عادی قادر به ایفای نقش جدی نخواهند بود و ناچارند همواره از طریق ائتلاف ها وارد عمل شوند. هم اینک در این انتخابات صباحی توانست جایگاه خود را از یک «مؤتلف» به یک «آلترناتیو» ارتقا دهد و این برای آینده او کارساز خواهد بود.

3- اخوان المسلمین در این انتخابات بازی پراشتباهی را ارائه کرد کمااینکه در دوره یک ساله حکومت خود خطاهای زیادی مرتکب شد. اخوانی ها باید همه حواس خود را روی شکستن فضای فعلی متمرکز می کردند فضایی که در آن اخوان به گوشه رینگی با چند حریف جا داده شده است. اخوان المسلمین باید می دانست که شرکت مردم در انتخابات یک پروسه سیاسی است که فعالان اجتماعی از ورود به آن چشم پوشی نمی کنند و با کسانی که به انتخابات روی خوش نشان نمی دهند، دوستی نخواهند داشت. اخوانی ها گمان می کردند که در این انتخابات اکثریت حدود 13 میلیون نفری که در خرداد 91 به کاندیدای آنان رای دادند، از شرکت در این انتخابات اجتناب ورزیده و سبب متلاشی شدن مشروعیت رژیم نظامی می شوند.

با وجود آنکه باطل بودن این نظریه حتی برای ناظران خارجی هم آشکار بود، اخوان بر نتیجه بخش بودن آن تاکید می کرد. اما انتخابات برگزار شد و همان کسانی که دو سال پیش به محمد المرسی رای دادند هم به صحنه آمده، بخشی به سیسی و بخشی هم به صباحی رای دادند. اگر اخوانی ها در این انتخابات مشارکت کرده بودند می توانستند بخش زیادی از آراء مرسی را به سمت صباحی سوق دهند البته ممکن بود این اقدام نیز مانع پیروزی سیسی نشود اما در نهایت اخوان و توده هایی که به صباحی رأی داده بودند، یک جبهه مشترک شده و در ادامه از حمایت آنان در مواقع فشار بهره مند می شدند و این تا حد زیادی دست دولت سیسی را در آینده از افزایش تضییقات علیه اخوان المسلمین می بست. در واقع می توان گفت در دوره بیداری اسلامی، استراتژی مردمی، مشارکت و هجوم به صندوق های رأی است و کسانی که این فراست را ندارند از حامیان بیداری اسلامی هم جا می مانند هرچند در صحنه ای مظلوم هم واقع شده باشند. با این وصف همانطور که سیسی هم در ایام تبلیغات انتخاباتی بیان می کرد، دوره سخت تری در انتظار اخوان المسلمین است.

4- مصری ها در این دو سال مشکلات عدیده امنیتی داشتند و تعداد کشته های آنان در این دو سال چند ده برابر شهدای آنان در انقلاب بهمن 89 بود و از این رو به طور طبیعی آنان در پی «چهره ای مصمم» با ابزارهای لازم امنیتی بودند تا بر بحران ناامنی های موجود غلبه نمایند. این در حالی است که ارتشی ها در حوزه اقتصادی نیز طی 30 سال گذشته چهره بالنسبه موفقی را از خود نشان داده بودند از این رو وقتی السیسی شعار «همه علیه فقر و ناامنی» سر می داد، مصریان تا حد زیادی باور کردند. اما در عین حال باید گفت که به احتمال بسیار زیاد، رفتار همه گرایانه سیسی در دوره قبل از ریاست جمهوری با رفتار او در دوره پس از انتخابات تا حد زیادی متفاوت باشد و این شامل دو عرصه داخلی و خارجی می شود. خیلی بعید است که سیسی گروه های داخلی را در حکومت خود به اندازه ای که آنان را راضی کند، مشارکت دهد و نیز خیلی بعید است که روابط با عربستان و روسیه به این شکل باقی بماند. روابط مصر و عربستان از این پس به همان سطح روابط این دو کشور در دوره حسنی مبارک خواهد رسید یعنی «نه چندان گرم و موثر» و روابط با روسیه نیز به ضعف خواهد گرائید. درباره رابطه با ایران نیز نمی توان از سیسی پس از آن که به قدرت رسید، انتظار چندانی داشت.

جمهوری اسلامی:حادثه مهمی در راه است

«حادثه مهمی در راه است»عنوان بخش دوم سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامی است که در آن می خوانید؛در قسمت اول این مقاله یادآور شدیم که پیروزی انقلاب اسلامی، معجزه بعثت در عصر جدید بود، معجزه ای که قدرت های جهانی مجهز به سلاح های اتمی و حکومت تا دندان مسلح محلی نتوانستند در برابر آن مقاومت کنند و مجبور شدند این قدرت جدید، که قدرت دین است، را باور نمایند. این واقعیت را نیز افزودیم که این معجزه معنوی در منطقه و جهان، طوفانی به راه انداخت و راه را برای آزاد شدن ملت ها از زنجیر اسارت های فکری هموار کرد و مسیر تاریخ را که با سرعت به سوی فرو رفتن در ظلمت مطلق به پیش می رفت، تغییر داد. طبیعی بود که این کار بزرگ، حساسیت شدید دشمنان خدا را بر انگیزد و آنان را به تکاپو وادارد. تکاپوئی که هم اکنون برای مقابله با فلسفه بعثت در جریان است و بخش هائی از جهان را درگیر کرده است. این تکاپو، برخلاف ظاهری که دارد، به نفع دشمنان بعثت تمام نخواهد شد بلکه قطعاً زمان را آبستن حادثه ای کرده است که به نفع دین داران رقم خواهد خورد.
اکنون به چگونگی حادثه مهمی می پردازیم که در راه است.

از 35 سال پیش، یعنی در روزهای آغازین استقرار نظام جمهوری اسلامی، سران قدرت های جهان درصدد بر آمدند با این نظام و انقلابی که زمینه ساز شکل گیری آن بود مقابله کنند. این مقابله، دو هدف را دنبال می کرد؛ اول آنکه نظام جمهوری اسلامی شکست بخورد و با سرعت به پایان عمر خود برسد و دوم آنکه اگر هدف اول محقق نشد، لااقل جلوی گسترش آن به سایر کشورها گرفته شود.

برای تحقق هدف اول، شورش های داخلی ضد انقلاب، ترور شخصیت های برجسته نظام، حمایت از سازمان تروریستی منافقین، جنگ تحمیلی 8 ساله و فشارهای سیاسی و اقتصادی و تبلیغاتی طراحی و اجرا شد اما به نتیجه نرسید و نظام جمهوری اسلامی توانست از تمام این گردنه ها عبور کند و حتی قوی تر شود. اینها توطئه های بزرگی بودند که هر نظام حکومتی نوپائی را می توانستند از پا در آورند ولی نظام جمهوری اسلامی به دلیل برخورداری از رهبری همچون امام که علاوه بر روشن بینی سیاسی از ایمانی قوی به خدا برخوردار بود و همچنین به دلیل برخورداری از پشتوانه مردمی، توانست این توطئه ها را خنثی کند و بالنده و سربلند به پیش برود و ریشه های خود را مستحکم تر نماید.

ناکامی دشمنان از دست یابی به هدف اول، آنها را برای تحقق هدف دوم مصمم کرد و آنها برای رسیدن به این هدف سرمایه گذاری فراوانی کردند. تأسیس گروه های متحجری همچون طالبان با هدف متهم ساختن اسلام به ضدیت با کرامت انسانی، طراحی برنامه های اختلاف افکنی میان شیعه و سنی، برنامه ریزی برای اهانت به مقدسات اسلامی، توسل به شیوه های سخیف اسلام هراسی، درگیر ساختن کشورهای اسلامی به مسائل فرعی با هدف تحلیل بردن امکانات و نیروهای مسلمانان و ایجاد حوادث تروریستی در نقاط مختلف جهان و نسبت دادن آن به ایران یا مسلمانان با هدف خشن جلوه دادن اسلام و مخدوش ساختن چهره نظام جمهوری اسلامی نمونه هائی از توطئه های دشمنان علیه نظام جمهوری اسلامی با هدف جلوگیری از گسترش نفوذ این نظام و آرمان های انقلاب اسلامی به خارج از مرزهای ایران بود.

علیرغم تمام این توطئه های سنگین، انقلاب اسلامی به خارج از مرزها راه یافت، نظریه صدور انقلاب محقق شد و در نقاط مختلف جهان آرمان های مطرح شده توسط امام خمینی بر سر زبان ها افتاد، به رسانه ها راه یافت و در افکار عمومی مردم جا باز کرد. انقلاب اسلامی در کشورهای عربی جوانه زد، مردم فلسطین در برابر صهیونیست ها ایستادند و به همراه حزب الله لبنان محور مقاومت در برابر صهیونیست ها و حامیان آنها شدند. همین موج مقاومت بود که منشأ بیداری اسلامی شد و در سال های پایانی دهه سوم از عمر نظام جمهوری اسلامی به بار نشست و دیکتاتورهای جهان عرب را یکی پس از دیگری به سقوط کشاند.

آنچه امروز در جهان اسلام از خاورمیانه عربی تا شبه قاره هند و آسیای جنوب شرقی و تا آفریقا از درگیری و کشتار و شورش و کودتا جریان دارد، تماماً دست پخت سردمداران قدرت های غربی است که نقشه خود برای جلوگیری از نقوذ انقلاب اسلامی در خارج از مرزهای ایران را نیز نقش بر آب می بینند. همانطور که دولتمردان آمریکائی اعتراف کرده اند طالبان و القاعده گروه هائی هستند که توسط آمریکا تأسیس شده اند تا برای مقابله با امواج انقلاب اسلامی از آنها استفاده شود، گروه های تکفیری امروز نیز به سفارش آمریکا و انگلیس و رژیم صهیونیستی تشکیل شده اند و به نسخه های نوشته شده توسط سازمان های اطلاعاتی و جاسوسی آنها عمل می کنند تا افکار عمومی جهان اسلام را از امواج گسترده بیداری اسلامی منصرف کنند و متوجه امور دیگر سازند.

این درگیری که امروز در مصر، لیبی، نیجریه، سوریه، لبنان، عراق، افغانستان، پاکستان و حتی در مالزی به اشکال مختلف در جریان است، هر چند در هر کشور یک هدف را دنبال می کند، اما وجه مشترک همه آنها مبارزه با اسلام و رسالتی است که پیامبر گرامی اسلام با بعثت برای بشریت به ارمغان آورده است. سردمداران قدرت های زیاده خواه جهان، هر حرکت انقلابی و ضداستعماری با محتوای اسلامی را علیه منافع سلطه طلبانه خود می دانند و با آن مقابله می کنند. شیوه امروزین مقابله آنها با اسلام، درگیر ساختن مسلمانان با همدیگر، به خود مشغول ساختن مسلمانان در کشورهای اسلامی و خشن جلوه دادن چهره اسلام در افکار عمومی مردم جهان به ویژه در غرب است تا توجیهی باشد برای سرکوب کردن انقلاب ها و حرکت های آزادیخواهانه.

خوشبختانه برخلاف برنامه ریزی های سردمداران غرب و بازیگران منطقه ای اجیر شده توسط آنها، معجزه معنوی بعثت همچنان در همه جا به پیش می رود و نه تنها حتی لحظه ای دچار وقفه نمی شود بلکه با سرعت بیشتری به راه خود ادامه می دهد. این، معجزه بعثت است که علیرغم آنهمه اسلام هراسی در غرب، باز هم هر روز تعداد مشتاقان گرویدن به اسلام در همان غرب بیشتر می شود. این، معجزه بعثت است که در برابر سنگین ترین فشارهای مثلث شوم غرب و ارتجاع عرب و صهیونیسم هر روز قدرت مقاومت اسلامی افزایش می یابد. و این، معجزه بعثت است که علیرغم خیانت های هر روزه سران اکثر کشورهای اسلامی، ملت های مسلمان همواره بیدارتر و برای تمسک به اسلام مصمم تر می شوند.

این واقعیت ها خبر نزدیک بودن حادثه مهمی را بشارت می دهند. در صدر اسلام نیز بعد از به اوج رسیدن فشارها بود که اسلام پیروز شد و در عصر ما نیز بعد از متراکم شدن فشارها بر مسلمانان و حاکم شدن ظلمت و جاهلیت مدرن بود که با اراده الهی انقلاب اسلامی به پیروزی رسید و اسلام توانست بار دیگر تجدید حیات کند. اکنون نیز تمام شواهد و قرائن نشان می دهند قرار است با واقعه ای مهم، مسیر تاریخ برخلاف اراده و طراحی سردمداران قدرت های شیطانی به پیش برود. گوئی این اراده خداست که بعثت باز هم معجزه کند و پرده های ظلم و جهالت مدرن را نیز کنار بزند.

رسالت:چه کسی پاسخگوست؟

«چه کسی پاسخگوست؟»عنوان سرمقاله روزنامه رسالت است که در آن می خوانید؛طلیعه انقلاب اسلامی ایران که تقویت فرهنگ و معارف اصیل دینی را در کنار دیگر اصول و شعائر حیات بخش خود به همراه آورد، از همان روزهای آغازین مورد هجمه استکبارگران خارجی و عناصر تطمیع شده شان در داخل کشور قرار گرفت. تاریخ پرفراز و نشیب معاصر که افق روشن نهضتی مبتنی بر سیره رسول الله (ص) در دعوت جهانیان به بیداری اسلامی بر تارک آن می درخشد، توطئه ها و دسیسه های خرد و کلان متعددی را تا به امروز شاهد و ناظر بوده که ملت هوشمند به حول و قوه الهی و با هدایت های امام و رهبری، یکی پس از دیگری از آنها عبور کرده است.

نگاهی از سر تامل به رویدادی که اخیرا با بهره گیری از عنوان مقدس "فجر"، با صرف هزینه از امکانات عمومی ملتی که در شرایط دشوار اقتصادی و... متین و سربلند رودرروی استکبار و استکبارگران ایستاده است، گویای این مهم است که توطئه ها و تحرکات کوته فکرانه پایان نگرفته، بلکه با ترفندهای دنیای مدرن و تقلا برای نفوذ در نسل های جدید انقلاب اسلامی نیز توام گردیده است، هر چند تنها نقطه اشتراک اقدام مضحک اخیر که سبکسرانه نیز از آن دفاع می شود، نافرجام ماندن و رو شدن دست عوامل آن برای مردم و مسئولان نظام بویژه دغدغه مندان فرهنگ انقلاب اسلامی است.

صرف نظر از ایرادات فراوانی که اهل فرهنگ و ادب به بخش علمی هشتمین جشنواره شعر فجر وارد دانسته و به تناوب در رسانه های کشور منعکس شده و در این مجال، قصد ورود به آن نیست، میدان دادن به کسانی که با بیتوته در این جشنواره ملی به نیشخند ارزش های والای انقلاب و ایثارگران بی ادعای دفاع مقدس پرداخته اند جای تامل و تاسف بسیار دارد. جالب آن است که در پاسخ به انتقادهای گسترده اهل فرهنگ، رسانه ها و مسئولان، به جای عذرخواهی، القابی ناروا و هدفدار نثار منتقدان و دلسوزانی می شود که صداهای آنان از مرکز، شهرها و استان های کشور به گوش می رسد و متوهم بودن دبیرخانه جشنواره را در برگزاری رویدادی چندصدایی، بر افکار عمومی و آگاهان حوزه فرهنگ آشکار می سازد. کما اینکه اگر چنین می بود، صدای منتقدان خود را شنیده و به تصحیح عملکرد مخرب و دشمن شادکن خود می پرداختند، اما این اتفاق نیفتاد.

از همان آغاز کار، دعوت از چهره های به زوال آمده خارج نشین که حتی در وادی شعر هم دیگر حرفی برای گفتن ندارند (در کشور خودمان ظرفیت ها و سرمایه های بزرگ ادبی کم نداریم) به رویدادی که با مدیریت و هزینه کرد دولت جمهوری اسلامی اداره می شود، زنگ خطر را در به انحراف رفتن این حرکت به صدا درآورد که خوشبختانه با تکذیب رسمی وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی که صیانت از فرهنگ و هنر اسلامی و انقلاب را برعهده دارد، این پرونده مشکوک بسته شد.

اما دبیر جشنواره با گفته ها و نوشته های جهت دار و با نثار القابی ناروا به منتقدان و رسانه های پرسشگر که تنویر افکار عمومی را به عنوان رسالتی مهم می نگرند، تاخته و قصد تحمیل صدای خود را بر همه صداها دارد. این در حالی است که ژست های دموکراتیک مدعی محترم در چند سال گذشته به کرات از تریبون های منتسب به نظام شنیده شده است! جشنواره شعر فجر 27 اردیبهشت در فرهنگسرای ارسباران کلید می خورد. کار به جایی می رسد که مدیریت فرهنگسرا از اکران فیلم جشنواره ممانعت می کند. پاسخ دبیرخانه جشنواره به پرسش رسانه ها، مطلبی قریب به این مضمون است: "چون فرهنگسرا تحت مدیریت سازمان فرهنگی، هنری شهرداری تهران است، فیلم جشنواره اکران نشد...!"

بعدها اخباری مبنی بر وجود نوعی اعوجاج فکری در فیلم و برخی اظهارنظرهای خاص و... به گوش رسید و معلوم شد چه خبر است.

در همان مراسم یک عضو شورای سیاستگذاری جشنواره پشت تریبون جشنواره ای ملی قرار گرفته و سرود ملی جمهوری اسلامی ایران را با آثار یکی از زنان که فعالیت سیاسی و ضدیت وی با نظام اسلامی بر شهرت ادبی اش غلبه نموده، مقایسه می کند!

کمی که جلوتر می رویم، خبرسازی ها و تلاش هایی در جهت پررنگ جلوه دادن جشنواره ای که با ژست چندصدایی قصد دارد مقابل طنین پرشکوه ادبیات و هنر انقلاب اسلامی قد علم کند، بیشتر و بیشتر می شود.

تعدادی از شاعران با درک شرایط و با وجود تمایل برای حضور در جشنواره ای که مکلف به پاسداشت ارزش های ادبی برآمده از انقلاب و نسل های جدید ادب و فرهنگ است، به ارتباط خود با دبیرخانه جشنواره پایان می دهند و خبر همکاری خود را در رسانه ها تکذیب می کنند.

نهایت بی ادبی به الگوهای برگزیده این ملت یعنی جانبازان و ایثارگران در آثاری است که جوایزی را به خود اختصاص می دهند! در پس پرده این جایزه دادن ها البته اعتراضاتی نیز هست مبنی بر اینکه تقدیرها نثار شاگردان در "محافل ترانه" شده و... الخ، یا بستگان عوامل جشنواره که جای تاسف دارد. سرانجام با اختتامیه جشنواره، منتقدان از نگاه دبیرخانه جشنواره به عوامل و گماردگانی تشبیه می شوند که موظف به مخالفت هستند! در حالی که دستیابی شخص دبیر به چنین جایگاهی، قطعا بدون زحمت و تلاش همین سرویس های ادبی در رسانه ها که امروز ناسزاهای وی نثارشان می شود، میسر نبوده است.

نکته تاسف انگیزتر اینکه این اقدامات وهن آمیز به ارزش ها و الگوهای سربلند ملت ما و همچنین اهانت به منتقدان در حضور شخص وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی و معاونان وی در تالار وحدت صورت می گیرد و رسانه ها روز بعد به نقل از وزیر ارشاد می نویسند: در این جشنواره، تمام صداها شنیده شد.

باید پرسید کدام صدا؟! و در کدام شرایط؟! آیا موکدات مکرر رهبر معظم انقلاب در پرده برداشتن از اقدامات نظام استکباری که به زور و تزویر آلوده است و تذکرات آگاهان و دلسوزان عرصه فرهنگ باید مورد غفلت و تجاهل قرار گیرد؟

به راستی مسئولان و دلسوزانی نظیر سرلشکر فیروزآبادی که طی سال های انقلاب و دفاع مقدس، از پس آزمون های بزرگ برآمده اند و یا آقای حبیبی دبیر کل حزب موتلفه اسلامی و فرهیخته فرهنگی که از عملکرد نامتعادل و غیرفرهنگی جشنواره شعر فجر انتقاد کرده اند، چه پیامی می تواند داشته باشد؟

آیا صدای ضدارزش های الهی، ضدرزمندگان دلیر اسلام و نیز صدای حمایت از اهل فتنه را می توان به رسمیت شناخت و به بهانه مقبولیت چند صدایی آن را(1) ترویج داد. آیا کژ راهه رفتن برخی متصدیان جشنواره برای توجیه رفتار غیرفرهنگی خود و دست به دست شدن حرف ها و مطالبی که خوشایند دشمنان این ملت است، راهبرد فرهنگی و حرکت در جهت "اعتدال" فرهنگ است؟ چه کسی پاسخگوست؟!

آیا جولان دادن به نامحرمان با انقلاب و تکریم آنها آن طور که دبیر جشنواره می گوید، نامش می باشد "تمرین مدارا" برای رسیدن به جامعه آرمانی؟!

مراقب باشیم نهادهای تصمیم ساز در حوزه فرهنگ، کار را به نااهلان نسپارند، زیرا این ملت به فضل الهی مرعوب شعارهای کاسبکارانه و مغایر با اصول نخواهد شد.

پی نوشت:
1- نگاه کنید به گزارش کیهان و جوان از کژراهه جشنواره شعر فجر، شنبه سوم خرداد 93

قدس:اطلاع رسانی، راهکار مدیریت مبارزه با مواد مخدر

اطلاع رسانی، راهکار مدیریت مبارزه با مواد مخدر»عنوان یادداشت روز روزنامه قدس به قلم دکتر عبدالرضا عزیزی است که در آن می خوانید؛داستان غم انگیز اعتیاد و مواد مخدر نه تنها در ایران، بلکه در تمام دنیا یکی از مسایل مهم در قرن بیست و یکم به حساب می آید تا آنجا که ارتش سرخ و بمب اتم برای قدرتهای بزرگ نظامی خطری به اندازه اعتیاد و قاچاق مواد مخدر ندارند.

این معضل تنها مخصوص ایران و چند کشور خاص نیست، بلکه تمام دنیا به آن مبتلا هستند و از وجود مواد مخدر طبیعی و صنعتی رنج می برند. کشورهای مختلف از این منظر ضرر و زیان فراوانی دیده اند، اما آنچه مهم است اینکه از تجارت مخدرهای مختلف سودهای زیادی نصیب قاچاقچیان این صنف می شود، به طوری که گردش مالی مافیای مواد مخدر 1600 میلیارد دلار در طول یک سال است و سود حاصل از آن نیز بیش از 500 تا 600 میلیارد دلار است. مافیا به واسطه قاچاق مواد مخدر آن چنان قدرتی بدست آورده اند که به همه ابزارها مجهز شده و قدرتمندان سیاسی جهان اعم از انگلیس، آمریکا و سازمان ملل را نیز خریده اند. بر همین اساس هزینه مبارزه با مواد مخدر بسیار بیشتر از هزینه و اعتباری است که مافیا برای روی آوردن مردم به اعتیاد خرج می کنند.

به عنوان مثال در سال 1985 فردی 200 میلیون دلار کوکایین وارد آمریکا کرد و از سود حاصل، «دانیل اورتگا» رئیس جمهور منتخب مردم در نیکاراگوئه را ساقط و پس از آن یک دیکتاتور را جایگزین او کرد. همچنین برای مبارزه با غول کمونیسم چین، 30 فروند هواپیمای نظامی آمریکا به خدمت گرفته شد؛ این در حالی است که از این 30 فروند تنها برای حمل مواد مخدر و انتقال به آمریکا استفاده شد.

نکته اینکه قیمت یک کیلو هروئین در مثلث طلایی 1200 دلار است ، در تایلند 6000 دلار و در آمریکا 300 هزار دلار، به طوری که با یک بار قاچاق مواد مخدر، زندگی قاچاقچی دچار تغییرات بسیار زیادی می شود. بنابراین قاچاق مواد مخدر جاذبه های زیادی دارد. به همین دلیل است که بیشتر افرادی که در آمریکا و انگلیس خود را مخالف مواد مخدر می دانند، پشت پرده از بزرگان قاچاق مواد مخدر و حامیان آن به شمار می روند. من در کتاب «پیشگیری از مواد مخدر» پیش بینی کردم که آمریکایی ها به افغانستان خواهند آمد و با راه اندازی جنگ بر این کشور مسلط می شوند و امروز مشاهده می کنیم که کشت مواد مخدر در افغانستان بیشتر از زمان طالبان است. در زمان طالبان، کشت تریاک تنها 83 هزار هکتار بود، اما امروز در مقابل چشمان غرب و سازمان ملل بیش از 200 هزار هکتار زمین در افغانستان زیر کشت مواد مخدر است، به این دلیل مبارزه با مواد مخدر و قاچاق آن دروغی بیش نیست.

آنچه مهم است اینکه خشونت و تهدید راه مناسبی برای مبارزه با مواد مخدر نیست، باید معتادان را بیمار به حساب آورد و برای درمان به بیمارستانهای روانپزشکی ارجاع داد. البته در طول چند سال گذشته نوع نگاه به معتادان تغییرات بسیاری کرده است. خوشبختانه در حال حاضر در کشورمان نسبت به موضوع بیماران مبتلا توجهات بسیاری می شود. به عنوان مثال در زندانها 40 هزارنفر تحت درمان متادون هستند و 70 تا 80 درمانگاه برای درمان بیماران معتاد وجود دارد. برای موفقیت در مبارزه با مواد مخدر، باید اطلاع رسانی و آگاهی کافی نسبت به این موضوع در جامعه رواج پیدا کند. عوارض ناشی از اعتیاد و مشکلات حاصل از این فرآیند باید به نحو مطلوب و شفاف اطلاع داده شود. در حال حاضر ایران موفقیت پیشگیری و درمان اعتیاد از سه تا هفت درصد به 30 تا 40 درصد رسیده است، هرچند که انتظار است تلاشهای بیشتری در این مورد صورت پذیرد.

بتازگی مواد مخدر صنعتی نیز به معضلی مهمتر از مواد مخدر طبیعی تبدیل شده است، چرا که این مواد افراد گرفتار را به مرگ یا دیوانگی می کشانند. طبق قوانین سازمان ملل متحد از سال 2016 قرار است مواد مخدر سبک در اختیار افراد معتاد قرار گیرد، ضمن اینکه نباید کسی برای مواد مخدر اعدام شود. ایران تنها کشور دنیاست که بیشترین هزینه را برای مبارزه با مواد مخدر داشته است، به طوری که در مرزها بشدت این مبارزه در حال انجام است و بیش از 3000 شهید و 16 هزار جانباز برای مبارزه با مواد مخدر وجود دارد و این مهم قابل تقدیر است.

مواد مخدر همچون سپری است که هیچ کشوری به تنهایی نمی تواند با آن مبارزه کند، تمام کشورها باید در جهان دست به دست هم دهند و زیر نظر سازمان ملل در یک اقدام متحد به مبارزه با مواد مخدر بپردازند، شاید بتوانند بر این سپر غلبه کنند. البته در وضعیتی که منافع نجیب زادگان انگلیسی و بانکداران آمریکایی به خطر می افتد و سیاست در دست آنهاست کار مبارزه سخت است، ضمن اینکه در ظاهر مطرح می شود که مبارزه می کنند، اما پشت پرده دروغ می گویند و در عمل چیز دیگری است مثل مباحث حقوق بشری که دم از آن می زنند، اما بدترین اعمال ضد بشری را انجام می دهند. به هر روی باید برای مبارزه هزینه کرد؛ آگاهی و اطلاع رسانی کرد، چرا که اگر مردم بدانند وقتی این سیم گداخته را در چشم می کنند، کور خواهند شد و اگر از عواقب اعتیاد مطلع شوند، هرگز چنین نمی کنند.

عده کثیری به علت ناآگاهی، در دسترس و فراوان بودن مواد مخدر و همسایگی افغانستان و پاکستان با ایران از این مواد استفاده می کنند. به نظر می رسد برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر باید مقداری آینده نگر و به روزتر باشیم ، باید کارکردها و راهکارهای علمی را مدنظر قرار دهیم . مواد مخدر هرگز در جهان از بین نخواهد رفت ، عده کثیری به آن نیاز دارند و ما باید این معضل را مدیریت کنیم، چرا که مبارزه سنگین و فیزیکی نتیجه ای ندارد، البته این مهم برای مبارزه با قاچاقچی ها صدق نمی کند، آگاهی و اطلاع رسانی تنها برای خانواده های درگیر این معضل است.

کل تریاک افغانستان 5000 تن است و هرگز نمی توان با کاشت تریاک مقابله کرد، چرا که برای مصارف پزشکی با مجوز این کاشت انجام می شود، اما در عین حال عده ای نیز آن را قاچاق می کنند، بنابراین باید پذیرفت که تریاک باید باشد و در کنار آن نیز حتماً قاچاق خواهد بود.

در حال حاضر نیز در ستاد مبارزه با مواد مخدر کل کشور، جلسات منظمی هر دو هفته یک بار با حضور وزیر کشور برای موضوع کاهش آسیبهای مواد مخدر تشکیل می شود و این نشان از اهتمام جدی دولت و بخصوص شخص وزیر کشور نسبت به این موضوع است.

سیاست روز:تئوریزه کنندگان سازش و تسلیم

«تئوریزه کنندگان سازش و تسلیم»عنوان سرمقاله روزنامه سیاست روز به قلم محمد صفری استکه در آن می خوانید؛در حالی که بسیاری از کشورهای دنیا و مردم جهان به خود آمده اند و در مقابل آمریکا قیام کرده و اعتراضات خود را نشان می دهند، در کنار این ایستادگی و مقاومت مقابل زورگویی همچون آمریکا، همواره جریانی با نام خط سازش وجود داشته است.

این جریان تلاش داشته تا خود را مقابل ایستادگی ملت ها و حتی برخی دولت ها قرار دهد و راه حل مشکلات جهان را سازش با آمریکا معرفی کند.

این جریان، مقاومت و مخالفت با سیاست های سلطه طلبانه آمریکا را ناموفق می داند، به همین خاطر تن دادن به خواسته های کاخ سفید که خود را ابرقدرت و همه کاره دنیا می پندارد، راهکاری است که جریان سازش طلب در پی آن است.

کشورهای اسلامی بیشتر مبتلا به جریان سازشکارانه هستند. سران این کشورها که خود را به خواسته ها و سیاست های آمریکا فروخته اند، گرچه به ظاهر از یک حاشیه امنیتی برخوردار گشته اند و به حکومت های پادشاهی و مادام العمر خود ادامه می دهند، اما با آغاز خیزش های اسلامی این حاشیه امنیتی برای آنها لرزان شده و زنگ خطر سرنگونی سران سازشکار به صدا درآمده است.

آمریکا برای این که بتواند از ادامه خیزش های اسلامی مردم کشورهای مسلمان جلوگیری کند، جریان سازش خواهان و سازش طلبان را بیشتر مورد حمایت قرار داده تا بتواند روندی که آغاز شده مهار کند.

جمهوری اسلامی ایران به عنوان خواستگاه و الگویی برای دیگر ملل اسلامی مطرح است، اکنون به عنوان کشور و ملتی که ۳۵ سال است، آمریکا را با چالش های جدی مواجه کرده، مورد توجه ویژه سران کاخ سفید قرار دارد.

آمریکایی ها به خوبی می دانند که مهار جمهوری اسلامی ایران و به سازش کشاندن مسئولان و مردم آن می تواند کلید حل همه مشکلاتی باشد که اکنون در منطقه به وجود آمده است.

سازش ناپذیری جمهوری اسلامی ایران از یک سو و استمرار سیاست مبارزه با جبهه استکبار که سردمدار و رهبری آن را آمریکا در جهان برعهده دارد از سوی دیگر، باعث شده است، آمریکا اکنون سیاست گفت وگو با ایران را در پیش بگیرد.

گفت وگوهای هسته ای که میان ایران و ۱+۵ در حال انجام است، به گمان آمریکایی ها سیاستی است برای مهار جمهوری اسلامی ایران و استقرار خط سازش و فعال کردن این جریان در داخل کشور.

نمونه هایی از این جریان سازش در کشور دیده شده است که نشان می دهد این خط برای تئوریزه کردن آن دست به اقداماتی زده است.

از جمله در جریان مراسم ۱۳ آبان مقابل لانه جاسوسی آمریکا، حذف شعار مرگ بر آمریکا، کوتاه آمدن در مقابل معرفی نماینده جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل و مخالفت آمریکا با حمید ابوطالبی و ... که همه این تلاش ها نشان می دهد جریان سازش در میان برخی افراد و گروه های سیاسی کشور پی گیری می شود.

رهبر معظم انقلاب در دیداری که نمایندگان مجلس شورای اسلامی با ایشان داشتند، نسبت به این موضوع واکنش نشان دادند و فرمودند؛ «کسانی که می خواهند، سازش و تسلیم در برابر زورگویان را ترویج و نظام اسلامی را متهم به جنگ طلبی کنند، در واقع مرتکب خیانت می شوند.»

ایشان علاوه بر این سخن، تاکید کردند که «تفکر استمرار مبارزه» باید همچون تفکر گسترده ای بر تمام امور و شئون کشور حاکم باشد و باید خود را در مقابل جبهه استکبار قوی کرد و محکم ایستاد.

جریان سازشکار برای خود نمونه و مثال هایی را هم می آورد و براساس آن، تفکر خود را غالب بر تفکر ایستادگی می پندارد. آنها کشوری همچون ژاپن را مثال می زنند که پس از جنگ و جنایاتی که آمریکایی ها در آن کشور انجام دادند، سازش دولت و مردم آن کشور با آمریکا، اکنون باعث شده است، ژاپن از پیشرفت و رفاه بالایی برخوردار باشد.

اما مردم همین کشوری که شهردار شهر «ناگو» درباره آمریکا می گوید، «ژاپن به بچه حرف گوش کن آمریکا تبدیل شده است و ما نفعی از اتحاد با آمریکا نمی بریم» اکنون لب به اعتراض دخالت ها و حضور نظامیان آمریکایی در خاک خودشان گشوده اند و این روند با افزایش اعتراضات مردم این کشور که سال ها تحت سلطه و سیطره آمریکاست، باعث یک چالش و نگرانی جدی برای آمریکایی هایی در شرق آسیا خواهد شد.

مبارزه با جبهه استکبار اکنون وارد فاز حساس و سرنوشت سازی شده است.به همین خاطر جبهه مقاومت و ایستادگی نیازمند تقویت است.

به فرموده رهبر انقلاب، «این مبارزه هنگامی به پایان خواهد رسید که جامعه بشری بتواند خود را از شر جبهه استکبار و در رأس آن آمریکا که پنجه های خود را بر جسم و روح و فکر بشریت گسترانیده است، رهایی دهد که این کار نیز نیازمند مبارزه ای دشوار و طولانی و گام های بلند خواهد بود.»

اکنون که رهبر انقلاب تئوریزه کنندگان سازش و تسلیم را خائن دانسته اند باید با این افراد و گروه ها چه رفتار و برخوردی کرد؟ آیا باید فضا برای اقدامات آن ها باز باشد؟!

وطن امروز:زلزله ملی گرایان در اروپای بینوایان

«زلزله ملی گرایان در اروپای بینوایان»عنوان سرمقاله روزنامه وطن امروز به قلم شروین طاهری است که در آن می خوانید؛ پاییز 1849، هنوز مدرنیته سربالایی نفسگیر نیمه اول قرن نوزدهم را به پایان نبرده بود که اروپای رمیده از انقلاب صنعتی و تنیده در امواج انقلاب های اجتماعی، سومین کنفرانس صلح را پس از لندن و بروکسل در پاریس منعقد کرد. پشت تریبون کنفرانس پاریس بود که خالق شاهکار «بینوایان» متاثر از 2 انقلاب بزرگ در دو سوی اقیانوس اطلس - انقلاب کبیر فرانسه و انقلاب ایالات متحده علیه بریتانیا- پیشنهادی تاریخی را با هم قاره ای ها در میان گذاشت: ایالات متحده اروپا! وحشت از آتش جنگ های بی انتها میان اشراف جاه طلب روسیه، پروس، بریتانیا و حتی نوادگان ناپلئون در فرانسه پس از انقلاب، پیرمرد نوع دوست را به فکر اتحادی صلح طلبانه میان ملل متخاصم اروپایی انداخته بود، ملت هایی که نمی دانستند چهارنعل به سوی چهار جنگ خونین تاریخ بشر در نیمه دوم قرن نوزدهم و نیمه اول قرن بیستم می روند البته هوگو که قلب یک پیشگام حقوق بشر را داشت، سری هم داشت که هنوز هوای امپراتوری اروپای واحد را داشت که ناپلئون بناپارت وعده داده بود. نباید فراموش کرد که کنفرانس صلح پاریس کمتر از یک سال پس از انقلاب دوم فرانسه (انقلاب فوریه 1848) برگزار می شد که جمهوری دوم و بلافاصله بازگشت امپراتوری توسط ناپلئون سوم را در پی داشت.

پاریس مبدأ صدور انقلاب به سراسر اروپا بود اما همزمان پاریسی ها، حتی هوگوی خوش قلب و بینوایان مورد علاقه اش، خود را در پایتخت امپراتوری آینده براساس ارزش های فرانسوی نوین آن زمان تجسم می کردند. در همان کنفرانس صلح، پس از ویکتور هوگو، «ویلیام ولس براون» ادیب و تاریخدان دورگه آفریقایی-آمریکایی از ایالت کنتاکی پشت تریبون رفت و نخستین بیانیه بین المللی در رد برده داری را قرائت کرد و می دانیم که او و دوستان آنگلوساکسونش خیلی زودتر به رویایشان دست یافتند تا نویسنده سرشناس فرانسوی که رویایش،یک قرن و نیم برای تشکیل نخستین پارلمان فراملیتی اروپایی خاک خورد.

آن زمان امپراتوری فرانسه زیرپای هوگو، حکم امپراتوری امروز آمریکا زیر پای سلف دورگه ویلیام براون در کاخ سفید؛ باراک اوباما را داشت. بزرگ ترین مرجع قدرت کره خاکی اما بدون ثبات و آینده ای تضمین شده. ایده ایالات متحده اروپا فقط از صلح طلبی نشأت نمی گرفت که نشانه جاه طلبی هم بود، مشابه جاه طلبی بی پایان ایالات متحده امروز. اروپا ظاهرا متحد شد اما غافل از اینکه اتحادیه اروپا نه مطالبه اصلی ملت های مختلف اروپایی که ایده امپراتوری خواهان غرب است برای تحمیل ارزش ها و سیستم خود به سایرین. اما یک امپراتوری بدون امپراتور و بدون متولی به چه کار می آید؟ حقیقتا چه کسی مسؤولیت رهبری این اتحادیه و دروغ های بی پایان سیاستمداران دست نشانده و بی بنیه اش مبنی بر آینده بهتر شهروندان غرب و شرق اروپا را برعهده دارد؟ ضامن سند چشم انداز اتحادیه اروپا کدام فرد،حزب یا جریان است؟

اینها پرسش هایی بود که ذهن دست کم یک چهارم رای دهندگان فرانسوی انتخابات پارلمانی اروپا و کمی بیش از این را در میان رای دهندگان بریتانیایی به خود مشغول کرده بود اما متاسفانه رسانه های ما هم با ادعای حاکمان فعلی اتحادیه اروپا همنوا شده اند که گرایش یافتن مردم فرانسه به حزب بشدت ملی گرای جبهه ملی، یا انگلیسی ها به حزب ضد اروپای استقلال (یوکیپ) و اقبال دیگر جریان های دست راستی و چپی و ملی گرای افراطی صرفا به خاطر نارضایتی مردم اروپا از وضعیت کار و معیشت ناشی از بحران اقتصادی بوده است حال آنکه این بحران، کاتالیزور قیام بخشی از اروپا که بخش بسیار مهمی از آن نیز هست، علیه اتحادیه اروپا بوده است نه برانگیزاننده آن.

سیاستمداران حاکم اروپا مدعی هستند که اگر مشارکت عمومی در انتخابات پارلمانی 2014 اروپا بیشتر بود، به زعم ایشان افراطی ها چنین توفیقی کسب نمی کردند اما به این نکته اشاره نمی کنند که اصلا چرا مشارکت در اتحادیه ای چنین نوپا که قاعدتا هنوز نباید شور دهه نخست تشکیل خود را از دست داده باشد، اینقدر پایین (میانگین 43 درصد) است. در برخی کشورها درصد مشارکت بینوایانی که تا یک دهه پیش رویای اروپایی داشتند به زحمت به 20 درصد واجدین شرایط می رسد (مثلا اسلواکی 13 درصد) پس این اکثریت بینوایان خاموش و ناراضی بوده اند که راه را برای زلزله ملی گرایان در اروپا گشوده اند. نفی امپراتوری پر مدعا و سلطه گر اما بی مسؤولیت اروپایی بیش از آنکه مساله ای معیشتی باشد، جنبه هویتی دارد. مارین لوپن، رهبر جبهه ملی فرانسه و پیروز انتخابات در کشوری که مبدأ تشکیل اتحادیه اروپا بوده است، می گوید: «مردم ما فقط نوعی از سیاستی را می طلبند که در آن سیاستمدارانش فرانسوی و برای فرانسه باشند.

مردم ما دیگر نمی خواهند فردی خارج از فرانسه برایشان قانون وضع کند». منظور او مشخصا فقدان رهبران مسؤولیت پذیر در اروپاست تا جای امپراتوری که دیگر مرده است را پر کنند. رهبرانی که اگر شخصیت محکم و با اراده ولادیمیر پوتین را ندارند لااقل شبیه میتران و هلموت کهل، از نسل سپری شده سیاستمداران باشند، نه مثل فرانسوا اولاند، رئیس جمهور کوتوله فرانسه، حتی کوتوله تر از سارکوزی که در نخستین واکنش به پیروزی جبهه ملی در پارلمان اروپا، مثل یک بچه حسودی می کند و اتحادیه را از اعتبار می اندازد و می گوید اتحادیه اروپا باید «جایی که نیاز نیست» نقش خود را کمرنگ کند یا به زبان بی زبانی: دیگی که برای من نجوشد کله سگ در آن بجوشد!

جوان:دروغی بزرگ و خیانتی نابخشودنی

«دروغی بزرگ و خیانتی نابخشودنی»عنوان سرمقاله روزنامه جوان به قلم دکتر یدالله جوانی است که در آن می خوانید؛دشمن، دشمن است و از او توقع و انتظاری جز دشمنی نیست. دشمن برای رسیدن به اهدافش دروغ می گوید و نسبت های ناروا می دهد. دشمن برای پیشبرد مقاصدش، حیله و نیرنگ به کار بسته و عوام فریبی می کند. امریکایی ها به دلیل دشمنی با ملت ایران، برای موجه نشان دادن فشار ها و تهدیداتشان علیه جمهوری اسلامی، ایران را به تلاش برای دستیابی به سلاح هسته ای متهم می کنند. آنان جمهوری اسلامی را به حمایت از تروریسم و نقض حقوق بشر متهم می سازند. دولتمردان امریکا برای فریب افکار عمومی، به دروغ جمهوری اسلامی را در مقابل جامعه جهانی معرفی کرده و با استفاده از قدرت رسانه ای خود، ایران را تهدید صلح، ثبات و امنیت جهان معرفی می کنند! اگر امریکایی ها و رسانه های استکباری و صهیونیستی، ده ها دروغ بزرگ و کوچک دیگر همانند دروغ های مذکور بگویند، هیچ جای تعجب ندارد؛ زیرا آنها دشمن ملت ایران بوده و از جمله نشانه های دشمنی آنان، همین دروغ هایی است که می گویند.

آنچه جای تعجب دارد و انسان را به تحیر وا می دارد، دروغ هایی است که برخی در داخل کشور می گویند؛ آن هم دروغ هایی که از جنس و در تراز دروغ دشمنان است. دشمنان تلاش می کنند به طرق مختلف، جمهوری اسلامی را، جنگ طلب و عامل تهدید امنیت منطقه و جهان معرفی کنند. غربی ها، باید پروژه ایران هراسی را در منطقه راهبردی غرب آسیا دنبال کنند تا بتوانند از طریق فروش سلاح های از رده خارج و انبار شده خود، میلیارد ها دلار پول را از جیب کشور های عربی منطقه خارج کنند. اما اگر کسانی در داخل کشور، جمهوری اسلامی را به جنگ طلبی متهم کنند، نام کار آنان را چه می توان گذاشت. اینان به استناد چه شواهد، قرائن، اسناد و مدارکی اینچنین جمهوری اسلامی را به جنگ طلبی متهم می سازند؟

آیا تلاش نظام اسلامی و مسئولان عالی کشور برای افزایش اقتدار ملی و ارتقای بنیه دفاعی ایران، نشان و دلیلی برای جنگ طلب بودن جمهوری اسلامی است؟

آیا شعار مقاومت و ایستادگی در برابر استکبار به معنای جنگ طلبی است؟ آیا می توان گفت اگر نظامی در برابر تهدیدات دشمنانش، سیاست مقابله به مثل و پاسخ دادن قاطع و کوبنده را اتخاذ نماید، آن نظام و مسئولانش جنگ طلب هستند؟ آیا پاسخ صریح و قاطع فرماندهان نظامی کشور به تهدیدات نظامی دشمن را می توان به جنگ طلبی تفسیر کرد؟ متأسفانه در منطق بی مبنای عده ای در داخل کشور، پاسخ تمامی این سؤالات مثبت است. هستند کسانی که شعار ایستادگی در برابر دشمنان در راستای حفظ استقلال و عزت ملی را، افراط گرایی، خشونت گرایی و جنگ طلبی می دانند! هستند کسانی که تلاش برای تقویت بنیه دفاعی کشور و افزایش آمادگی های رزمی برای رساندن ایران به موقعیت قدرت بازدارندگی نظامی را به تحریک دشمن و نوعی جنگ طلبی تفسیر می کنند! اینان چه کسانی هستند و متعلق به چه جریان و گروه سیاسی می باشند؟

این افراد همان کسانی هستند که در طول سالیان گذشته و به ویژه در دوره موسوم به اصلاحات، به جای تأکید بر نظریه «بازدارندگی نظامی»، بر نظریه «بازدارندگی سیاسی» تأکید داشته و بر همین اساس، تلاش نیروهای مسلح برای تقویت قدرت دفاعی کشور و مواضع صریح و قاطع فرماندهان نظامی در قبال تهدیدات دشمنان را بر نمی تابیده و این نوع مواضع را عامل تحریک دشمن دانسته و از آن به عنوان رویکردی جنگ طلبانه یاد می کردند؟

برای شناخت بهتر این افراد، می توان به سؤال کنندگان در مجلس ششم از جانشین وقت فرمانده کل سپاه در مورد اظهاراتش، که پاسخی صریح و قاطع به تهدیدات نظامی امریکا بود، رجوع کرد. نمایندگان سؤال کننده از سردار ذوالقدر چه کسانی بودند و متعلق به کدام حزب و گروه سیاسی بودند؟ آنان ماهیتی روشن دارند. آنان همان کسانی هستند که در جبهه فتنه گران سال 1388 فعال بودند و اینک، فضا را برای فعال شدن دوباره مناسب ارزیابی می کنند.

این جماعت نه تنها هیچ تعصبی نسبت به استقلال کشور و عزت ملی و اعتلای ایران ندارند، بلکه دستیابی به هر آنچه خوبی و ارزش می پندارند را در گرو همراه شدن با نظام سلطه و کنار آمدن با امریکا می دانند! بدیهی است که این افراد و گروه ها، برای هموار کردن مسیر تحقق آرزوهای سراب گونه خویش، معتقدین به ایستادگی و مقاومت در برابر زیاده خواهی ها، زورگویی ها و باج خواهی های امریکا و متحدینش را، افراط گرا و جنگ طلب معرفی کنند و در نهایت این دروغ بزرگ را به نظام نسبت دهند.

رهبر فرزانه انقلاب اسلامی در دیدار نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی، اهداف این گروه و نوع عملشان را این گونه معرفی فرمودند: «اینهایی که برای تئوریزه کردن سازش و تسلیم و اطاعت در مقابل زورگویان، نظام را متهم می کنند به جنگ طلبی یا به تئوریزه کردن جنگ، دارند خیانت می کنند، دروغ می گویند. نه، نظام نظام اسلامی است، نظام شرف است، نظام احترام به کرامت بشر است، نظام سلامت است؛ والصلح خیر.»

حمایت:خردورزیِ، باطل السحر شیعه هراسی و ایران هراسی

«خردورزیِ، باطل السحر شیعه هراسی و ایران هراسی»عنوان سرمقاله روزنامه حمایت به قلم سید محمدمهدی موسوی است که در آن می خوانید؛ مقام معظم رهبری، همزمان با عید بزرگ مبعث، در سخنانی در دیدار مسئولان نظام و سفرای کشورهای اسلامی، با تاکید بر اینکه یکی از اهداف اصلی ایجاد اختلاف میان مسلمانان و ترویج شیعه هراسی و ایران هراسی، سرپوش گذاشتن جبهه استکبار بر مشکلات خود و حفاظت از رژیم غاصب صهیونیستی است، تصریح کردند: «امروز دشمنان به مقابله علنی با اسلام روی آورده اند و مهمترین وسیله آنها، ایجاد اختلاف های عقیدتی و جنگ شیعه و سنی است که اگر نیروی خرد و اندیشه به کارگرفته شود، می توان دست دشمن و انگیزه های او را دید و در مسیر اهداف بدخواهان اسلام قرار نگرفت.»

اشاره هوشمندانه رهبر فرزانه انقلاب به راهبرد کلیدی دشمن مبنی بر «شیعه هراسی» و «ایران هراسی» در واقع تقارن و همپوشانی بسیاری با مقوله «اسلام هراسی» دارد. بی شک امروز اصلی ترین مشکل قطب استکبار، نه روسیه دوباره قدرت گرفته است، نه چین مدعی ابرقدرتی و نه کشورها و نظام های سوسیالیستی و غیرلیبرالی؛ بلکه همان طور که برجسته ترین اندیشمندان غربی و آمریکایی بارها به صراحت بیان کرده اند، اسلام ناب محمدی(ص) مشکل اصلی آنهاست؛ اسلامی سازش ناپذیر با ظلم و فسادِ طاغوت که امام امت(ره) در قرن اخیر که بسیاری آن را «قرن مرگ و خاموشی معنویت و دین» تلقی می کردند، پیام آور آن و منادی بیداریِ وجدان های بشری در مسیر نیل به آزادیِ حقیقی بود. زمانی مراد سیاست مداران و استراتژیست های غربی از مقوله اسلام هراسی، محکوم سازی کلیت اسلام و تاریخ مسلمانان به عنوان موضوعی افراطی و نیز انکار اکثریت میانه روی مسلمان به عنوان مشکل جدی جهان بود، اما اهداف و طرح های امروز دشمنان حاکی از آن است که اسلام هراسی با شیعه هراسی و ایران هراسی، تا حدود زیادی یکی شده است.

همین چند سال پیش بود که رسانه های متعلق به شیوخ عرب منطقه هم آوا با رسانه های حمایت شده از سوی صهیونیست ها، بحث «هلال شیعی» را دوباره به راه انداختند تا ابزاری برای ایجاد هراس در میان افکار عمومی ملت های مسلمان منطقه باشد. آنان به صورت علنی سیاست های شیعه هراسی و ایران هراسی را پِی می گیرند و با پیچیده ترین و ظریف ترین شیوه های ممکن، بر طبل تفرقه مذهبی و طایفه ای در جهان اسلام می کوبند تا شاید از این رهگذر به مقصود خود دست یابند.

البته ناگفته پیداست که یکی از اهداف مهم سیاست رسانه ای ایران هراسی از سوی غرب و آمریکا، فروش تسلیحات نظامی به کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس و بحران سازی و ایجاد فضای بدبینی در این منطقه فوق العاده استراتژیک است.

جالب این استکه آنها در همین زمینه، دروغ بزرگی را نیز مطرح می کنند مبنی بر اینکه نه فقط ملت های منطقه جنوب غرب آسیا بلکه افکار عمومی کل جهان (!) مخالف با نظام اسلامی است و حال آنکه به فضل الهی، محبوبیت نظامِ مظلوم اما مقتدر ما روز به روز در میان ملت های جهان رو به افزایش است و به همان نسبت بر شدت نفرت ملت های آزادی خواه و مستقل دنیا از آمریکا و غرب و به ویژه رژیم صهیونیستی افزوده می شود.

نکته پایانی اینکه همان گونه که رهبری فرمودند، راه مقابله با چنین ترفندهایی از سوی نظام سلطه تاکید بیشتر و کیفی تر بر لزوم توجه به اصل دشمن شناسی در پرتو تقویت بصیرت و خردورزی عالمانه در جهان اسلام است که باهمین هدف، تلاش رسانه های کشورهای اسلامی مبنی بر توجه به مبانی اصیل اسلامی به منظور پرهیز از اختلافات مذهبی، قومی، نژادی، قبیله ای و مرزی، کاری به غایت ضروری به شمار می رود

آفرینش:نیاز به ثبات، ضمن به روزرسانی در سیستم آموزشی

«نیاز به ثبات، ضمن به روزرسانی در سیستم آموزشی»عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم زهرا کیان بخت است که در آن می خوانید؛مساله تغییر و تحولات در سیستم آموزشی ما چیز جدیدی نیست. داستانی دنباله دار و بسیار قدیمی است که همچنان نیز شاهدش هستیم. گذشته از این که هر سیستم و سازمانی برای کارآمدتر بودن، نیازمند به روزرسانی مداوم و عقب نماندن از قافله تغییرات است و در حقیقت، تغییر و تنوع از نشانه های یک سازمان پویا و رو به پیشرفت است، اما تغییرات مداوم آن هم از نوع ریشه ای، که در طی آن، مکانیزم قبلی به کلی حذف شده یا دچار دگرگونی های اساسی و عمیق می شود، نه تنها نشانه رشد و پیشرفت نمی تواند باشد بلکه این عدم ثبات، می تواند خود عاملی برای سست و ضعیف ماندن آن سیستم نیز بشود.

در همین رابطه، هر چند وقتی شاهد هستیم که به درست یا غلط، انگشت اشاره ی تغییر و تحولات بنیادی، به سوی قسمتی از بدنه آموزشی کشور نشانه می رود. مکانیزم ها و روندهای انتخاب شده ی سابق، درگیر حذف یا اصلاح می شوند و شیوه های دیگری جایگزین آن ها می شود. این تغیر در بدنه آموزشی تنها به یک مقطع یا برهه خاص، اختصاص ندارد و دانش آموز دبستانی دیروز که امروز پا به مقطع دانشگاه و سطوح بالای تحصیلات تکمیلی گذاشته است، همچنان خود را با این تغییر رویه ها شانه به شانه می بیند. همان طور که اشاره شد نفس تغییر و تحول به خودی خود بد نیست بلکه یک حسن و از نشانه های پیشرفت نیز به شمار می رود اما با توجه به فراوانی تغییرات، باید گفت ای کاش زمانی فرا می رسید که دست اندرکاران عرصه آموزش، به گونه همه جانبه و با سنجیدن همه زوایا و اثرات مثبت و منفی، تصمیماتی پایدارتر برای این حوزه و نوع ادامه آن اتخاذ می کردند تا فارغ التحصیلان نظام آموزشی، کمی هم طعم ثبات در سیستم آموزش را می چشیدند. برای مثال آزمون دکترا و داوطلبان آن در سالیان اخیر، شاهد تغییرو تحولات گسترده و بنیادی ای در این رابطه بوده اند و با وجود این، هنوز هم تصمیم گیری ها درمورد چگونگی برگزاری این آزمون، و مواردی همچون میزان سهم مصاحبه و سوابق تحصیلی و پژوهشی و تاثیر نمره آزمون کتبی، به نتیجه قطعی و پایداری منتج نشده است.

در این میان، دانشجویان، فارغ التحصیلان و داوطلبانی که همواره باید شاهد مسایل این چنینی و تغییراتی با ابعاد وسیع باشند، بدون شک آرامش موجود در سیستمی را که با داشتن رویه ای کماکان ثابت، اما قوی، پیوسته در حال به روز شدن و به وجود آوردن تغییرات نو و جزئی مفید در خود است، را نخواهند داشت. درحقیقت سیستم آموزشی با توجه به اهمیتی فوق العاده و غیرقابل چشم پوشی ای که در بدنه هر جامعه ای دارد، نیازمند راهکارهای اصولی که امید ثبات در آن ها می رود، از سوی آشنایان به مقوله آموزش و کارشناسان آموزشی است.

شرق:بازگشت به ریل توافق؟

«بازگشت به ریل توافق؟» عنوان سرمقاله روزنامه شرق به قلم حمیدرضا آصفی است که در آن می خوانید؛پیش از دور آتی مذاکرات ایران با کشورهای «1+5» یا به تعبیر اروپایی ها «3+3»، دیدار غیررسمی و البته به نوعی غیرمنتظره وزیرخارجه کشورمان با مسوول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، نظر بسیاری از ناظران و محافل دیپلماتیک و رسانه ای جهان را به خود جلب کرد. اگرچه ظاهرا؛ قرار نبود این جلسه رسانه ای شود اما بازتاب خبری این رخداد، اهمیت اقدام مناسب مذاکره کننده ارشد کشورمان را دوچندان ساخت.

این گفت وگوها از این جهت قابل توجه است که آخرین دور مذاکرات در «وین» با پیشرفت محسوسی مواجه نشد و برخی در داخل و خارج، شتابزده، مذاکرات را «شکست خورده» قلمداد کردند. آخرین دور مذاکرات با چالش ناشی از اختلاف دیدگاه طرفین مواجه شد اما یک نتیجه مثبت داشت و آن، توافق برای دیدارهای کارشناسی پیش از دور آتی مذاکرات در 26خرداد بود. شاید طرفین گمان نمی کردند در مذاکرات اخیر با دشواری هایی مواجه شوند و از این رو؛ مذاکرات کارشناسی را پیش بینی نکرده بودند. دو دور مذاکره طولانی در «استانبول»، بیش از هر چیز، نشانه تمایل طرفین برای پیشرفت و حرکت به جلوست.

روشن است فرصت ها همیشه به دست نمی آیند و البته به سادگی از دست می روند. این نکته ای است که طرف های مقابل ایران ظاهرا اهمیت آن را دریافته اند. ایران با شفافیت و صداقت در این راه قدم گذاشته است و با علم و آگاهی نسبت به این نکته که توسعه، پیشرفت و حل مشکلات در درون کشور است، با جدیت درصدد ایجاد روابط متوازن و محترمانه بین المللی است و این نکته ای است که طرف مقابل نباید دچار سوءتفاهم یا توهم شود. در چندماه گذشته مذاکرات همراه با فرود و فراز و به شکل قابل قبولی رو به جلو بوده است.

این روند باید همچنان حفظ شود. انتظار می رود دور آتی مذاکرات کارشناسی بهتر از گذشته بتواند بر روی مفاهیم کلی و اصول مورد توافق، تبادل نظر و تفاهم کند؛ در این حالت است که می توان احتمال داد مذاکرات آتی وزیر خارجه ایران و طرف های مقابل همراه با پیشرفت و موفقیت باشد. مشکل کنونی از آنجا ناشی می شود که دو طرف مذاکره کننده، دنبال آن هستند که «حداقل» امتیاز را بدهند و «حداکثر» امتیاز را کسب کنند و تلاقی این موضع مشترک؛ دستیابی طرفین به توافق را دشوار می سازد.

در چنین شرایطی دیدار روزهای اخیر اشتون و ظریف اقدامی بسیار به موقع و مناسب است که مطابق عرف دیپلماسی جهان، اگر مانعی غیرمترقبه ایجاد نشود؛ مذاکره حضوری ظریف و «اشتون»، می تواند بسترساز بازگرداندن مذاکرات به ریل «توافق» باشد. آنچه اکنون باید مورد توجه محافل داخلی قرار گیرد حمایت از ابتکار عمل های تیم مذاکره کننده هسته ای، اجتناب از پیش داوری و بهادادن به تحلیل های رسانه های غیرموثق خارجی و البته بیان نقطه نظرات خیرخواهانه در جهت تامین حداکثری منافع ملی است و چنانچه طرف مقابل با انتخابی ساده، حقوق قانونی ایران را به رسمیت بشناسد و به آن احترام بگذارد یک معامله دو سر سود در دسترس است.

مردم سالاری:متن شدنِ حاشیه در مجلس نهم

«متن شدنِ حاشیه در مجلس نهم»عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاری به قلم داریوش قنبری است که در آن می خوانید؛مجلس نهم در شرایطی امروز سومین سال فعالیتش را شروع می کند که با نگاهی به آنچه در این 2 سال در بهارستان اتفاق افتاده است، باید گفت که قانونگذاران با رویکرد نامناسبی که از خود نشان داده اند، حاشیه را به متن تبدیل کرده اند و به همین دلیل مشخص، کارنامه ای تالم برانگیز دارند.

نهمین دوره مجلس شورای اسلامی در شرایطی 7 خرداد سال 91 شروع به کار کرد که نسبت به مجالس هفتم و هشتم ترکیبی اصولگرا تر به خود می دید و به همین دلیل آن ها به جای تنازع با اصلاح طلبان، به طور دائم به درگیری های درون جناحی دامن می زنند. به طوریکه متاسفانه وظایف مهمی چون قانون گرایی و نظارت زیر سایه اختلاف هایی که بین اصولگرایان معتدل و اصولگرایان افراطی به محاق رفته است و کمتر شاهدیم که دغدغه های جدی مردم توسط منتخبینشان در قوه مقننه جدی گرفته شود. در شرایطی که آن ها اکثریت صندلی های سبز بهارستان را به خود اختصاص داده اند، شاهد این هستیم که درگیریهایی تمام نشدنی با هم دارند؛ افراد معتدلتر، خواهان اثبات منطق خود به افراطیون هستند و افراطی ها نیز عادت دارند تا نسبت به تحرکات جناحی و هزینه ساز اصرار کنند. انگار نه انگار که به آن ها رای داده شده است تا در مجلس که به حق خانه ملت خوانده می شود، در راستای کاهش مشکلات ملت قدم بردارند. چ

همچنین اشاره به این نکته ضروری است که بعد از انتخابات سال 92 که منجر به پیروزی ائتلاف اصلاحات و اعتدالیون شد، بعضی از افراطیون مجلسِ اصولگرای که تهدیدِ از دست دادن مجلس دهم را با تمام وجود احساس کرده است، انتقام گیری از طیف برندهِ انتخابات ریاست جمهوری را به عنوان اصلی مهم دنبال می کند و دقیقا به همین دلیل تاکید می شود که آقایان به کل فراموش کرده اند که وظیفه نظارتی و قانونگذاری خود را پیگیری کنند. البته گروه افراطی ساکن در بهارستان به بهانه حق نظارت تقریبا روزانه سوال ها و انتقادهایی بی مورد را نسبت به وزیران دولت دارد، سوال ها و انتقاداتی که به طور ملموس ریشه در بازی های سیاسی دارد، چرا که آن ها مصالح جریانی و سیاسی خود را همیشه نسبت به منافع ملی در اولویت می دانند و اینطور است که به خود اجازه هر تحرکِ هزینه سازی را می دهند. آن هم در شرایطی که کشور به دلیل سوء مدیریت و ماجراهایی که در طول هشت سال تصمیم گیری اصولگرایان مشاهده شد، وضعیت خطیری را در حال تجربه کردن است و محدودیت های متعددی آرامش و اطمینان خاطر اقشار مختلف مردم را تحت تاثیر خود قرار داده اند.

شرح این شرایط نشانگر این است که کشور و البته نظام برای تحقق اهداف تعیین شده به مجلسی از جنس دیگر احتیاج دارد تا قوه مقننه به معنای واقعی کلمه بازویی قوی برای نظام باشد و در راستای خدمت به مردم تاثیرگذاری لازم را از خود بروز بدهد. پیش بینی این است که در صورت مشاهده فضای رقابتی، مردم همانطور که در 24 خرداد سال گذشته به افراطیون و تندرو ها «نه» گفتند، در انتخابات مجلس دهم هم رفتاری اینچنینی داشته باشند تا بلکه دو فرایند مهم قانونگذاری و نظارت به طور صحیحی در راستای اعتلای جامعه خودنمایی کند.

ابتکار:کدام بهشت، کدام جهنم؟

«کدام بهشت، کدام جهنم؟»عنوان سرمقاله روزنامه ابتکار به قلم شایان ربیعی است که در آن می خوانید؛دین، به عنوان بخش لاینفکی از فرهنگ ایرانی، اگر تا به امروز زنده و پابرجای مانده به علت نهادینه شدن آن در قلب مردم و لایه های درونی جامعه است، نه خط و نشان های دولت های حاکم که از بیش از 2500 سال پیش تاکنون بر سریر پادشاهی ایران نشسته اند.

چه بسا بسیار پادشاهانی که سعی داشته اند برای تقویت بنیان های حکومتی خود دین را از جامعه ایرانی بزدایند اما آمال و آرزوهایشان هیچ وقت به سرانجام نرسیده است.

دین و به ویژه دین اسلام که با بعثت نبی اکرم (ص) منادی رهایی در جهان بشریت بوده است، از ابتدای ورودش به ایران با همراهی فرهنگ غنی ایرانی در جغرافیای فرهنگی ایران به عنوان الگوی زندگی ایرانیان تعریف و تبیین شده است.

همچنان که گفته شد عجین شدن دین با فرهنگ زندگی ایرانی چنان مستحکم بوده که نه حمله مغول آن دو را از همدیگر تفکیک کرده و نه کشف حجاب رضا خانی.

تا این که همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی، فرهنگ و دیانتی که در بطن جامعه ایرانی در طی سال های بسیار پرورش یافته بود بر مسند راهبری جامعه تکیه زد و شکاف روزافزون و تاریخی موجود در دوگانه مردم و حکومت، روندی کاهشی به خود گرفت.سخنان اخیر حسن روحانی، رییس جمهوری، مبنی بر این که نمی توان مردم را با زور به بهشت فرستاد و حواشی و پاسخ هایی که برخی از چهره های مذهبی به آن دادند با این مقدمه قابل تحلیل است.

مصادیق جمله دکتر روحانی و جملات منتقدان آنها در قبال اجبار در به بهشت فرستادن چیست؟ درواقع رییس جمهور با این بیان خویش به چه موضوع یا رفتاری واکنش نشان داده است و منتقدان وی از این گفته های وی چه برداشتی دارند؟

نکته قابل توجه این است که بدانیم نظام جمهوری اسلامی به عنوان نظامی برآمده از دل ارزش های اسلامی و ایرانی خود قائل به این امر مهم و خطیر است که هیچ کسی را نمی توان به زور به بهشت فرستاد یا جهنمی کرد و حتی سید احمد خاتمی، امام جمعه موقت تهران، نیز در واکنش به سخنان روحانی خود بر این امر تاکید کرد که «نمی خواهیم کسی را به زور به بهشت بفرستیم.»

اما نکته مهم در این میان آن است بدانیم مصادیقی که برای این بهشت یا جهنم برشمرده می شود بیش از آن که جنبه معرفتی و اعتقادی داشته باشد، مبتنی بر ظواهر است.

در واقع در واکنش ها به این سخنان روحانی، چیزی که بیان می شود ناظر به روابط دختران و پسران جوان، حجاب دختران و زنان، برگزاری کنسرت های موسیقی و... است. جالب این که به نظر نمی رسد این قبیل امور، خصلت تعیین کنندگی در ورود افراد به بهشت یا جهنم داشته باشند.

از این نظر باید توجه داشت که در یک مملکت اسلامی کرامت و آزادی انسان، ارزش بسیار مهم و غیرقابل انکاری دارد و به هیچ نحو و در هیچ شرایطی نباید از رعایت آن غفلت ورزید، بنابراین ضمن حفظ اصول متعارف اسلامی در جامعه باید به این امر مهم و خطیر نیز توجه جدی داشت که نباید به نام دفاع از ارزش های اسلامی کرامت انسانی را زیر سئوال برد.

سوی دیگر موضوع آن است که به جای توجه به ظواهر و اصلاح نما، بیش از پیش به درونیات توجه کنیم. زیرا ظواهر را هرکسی – مسلمان و غیرمسلمان- می توانند رعایت کنند اما ریا بورزند. بهتر است بیش از هر چیزی بر حجاب درونی افراد تاکید کنیم زیرا آنچه هم اکنون جامعه ما گرفتار آن است دروغگویی، فساد اقتصادی، بی اخلاقی سیاسی، زدوبندهای اقتصادی و... است.

همانگونه که پیش از این گفته شد مردم ایران مردمی هستند که دین خود را از گذرگاه چنگیزها و رضاخان ها و... به سلامت به امروز رسانده و در بهمن 57 ثمره مقاومت های خود را جهانی کرده اند. بنابراین نیازی نیست هر روز نگران خال و ابروی این مردم باشیم که 1400 سال در برزخ های پرخطر تاریخ، بیش از جانشان از ایمانشان محافظت کرده اند و نباید به نام دفاع از دینی که سربازان اصلی محافظت از آن، خود مردم بوده اند، در زندگی شان دست ببریم و کرامت انسانی شان را به مخاطره بیندازیم.

در واقع بهشتی که کلید آن ایمان به خداوند و اصول مقدس اسلام، تقوا، صداقت، تعهد، خوشرویی، اعتماد متقابل، برابری و هم افزایی و... باشد، موعود ماست، نه بهشتی که تنها یک در برای ورود دارد و آن حفظ ظواهر است. همانطور که رهبر انقلاب نیز روز گذشته تأکید کردند نیاز امروز ما اندیشه و تفکر اسلامی است.

در واقع اگر همه ما ایمان راستین داشته باشیم و تقوا پیشه کنیم، نیاز به گشت هایی نداریم که به زور ظواهر را نگاه دارند؛ به قول مولانا چون که صد آمد، نود هم پیش ماست.

آرمان:پایان عصر تندروی

«پایان عصر تندروی»عنوان یادداشت روز وزنامه آرمان به قلم علی شکوری راد است که در آن می خوانید؛رسانه های مخالف دولت از بی اعتمادی مردم به دولت می گویند در حالی که به اعتماد مردم در 24خرداد توجهی ندارند. اعتماد مردم به روحانی در خرداد92 و با رای هایی که در صندوق رای ریختند، نشان داده شد و این به معنای پایان تندروی تفسیر شد. به عقیده بسیاری از فعالین سیاسی دوره تندروی به سر آمده و اکنون فصل دیگری با نام عقلانیت و اعتدال آغاز شده است و اکنون اعتماد مردم را باید در این زاویه از حیات سیاسی جامعه جست. تمامی کسانی که منتقد دولت هستند و معتقدند اعتماد مردم به دولت از دست رفته باید منتظر انتخابات مجلس آینده باشند.

بی شک انتخابات آینده مجلس محک و نشانگر خوبی برای درک از میزان اعتماد مردم به دولت خواهد بود. همچنین تاکنون نشانی از اینکه مردم به دولت بی اعتماد شده اند وجود نداشته است اما ظاهرا اصحاب تندرو به ناامید کردن مردم از دولت امیدوارند. اکنون اخباری مبنی بر این که صدا و سیما قصد دارد تا به شکل جدی تقاضای ۱۱۱ نماینده ای که خواستار برگزاری مناظره هسته ای شده اند را مورد بررسی قرار دهد.

مناظره در موضوعات مختلف مانند عملکرد 8ساله احمدی نژاد، وضعیت اقتصادی، پرونده های فساد مالی و میزان درآمدی که دولت گذشته داشته، در صورتی که به صورت آزاد برگزار شود قطعا مثبت خواهد بود اما درباره بحث هسته ای موضوع متفاوت است. بحث هسته ای مباحث فنی و محرمانه فراوانی دارد. نکته بسیار مهمی که طیف منتقد مذاکرات و تیم سیاست خارجه دولت روحانی باید متوجه آن باشند این است تمامی تصمیماتی که برای مذاکرات هسته ای اتخاذ می شود با مشورت و صلاحدید مقامات بالای کشوری است.

زمانی که افراد خواستار مناظره در این رابطه هستند در واقع می خواهند با نظر بسیاری از مقامات روبه رو شوند و آن را به نقد بکشند. این شیوه و نحوه برخورد قطعا نشانگر تندروی در قضاوت است. حال باید از فعالان سیاسی پرسید از تندروی های گذشته چه سودی برده اند که اکنون بر عملکرد اشتباه خود پای می فشارند. به نظر می رسد تندروها به پایان راه رسیده اند که اکنون به دستاویزی دیگر متوسل شده اند.

دنیای اقتصاد:امکان پذیری خروج از رکود

«امکان پذیری خروج از رکود»عنوان سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به قلم دکتر احمد مجتهد است که در آن می خوانید؛آیا در سال 93 رشد اقتصادی ایران مثبت می شود؟ این سوالی است که جواب آن چندان آسان نیست. به طور بالقوه ایران دارای این امکان است که به رشد مثبتی در سال 93 دست یابد، اما به چه میزان؟ جواب آن از نظر اقتصاددانان یکسان نیست.

شکی نیست با توجه به شرایط امروزی در ایران، خوش بینی زیادی نسبت به مدیریت اقتصادی دولت در مقایسه با سال های قبل وجود دارد. مدیریت ضعیف و عدم اعتقاد دولت قبلی به نقش اقتصاد و اقتصاددانان و توجه بیش از اندازه به روش های عامه پسند توزیع درآمد و علاوه بر آن بدبینی مردم نسبت به آینده تحت شرایط عدم ثبات سیاسی، اقتصادی و تشدید تحریم های بین المللی به نابسامانی ها دامن زده بود. در شرایط فعلی که دولت با برنامه منطقی و اقتصادی صحیح در رابطه با مبارزه با تــورم، فساد، بهبود روابط بین المللی و استفاده از مدیران متخصص و با تجربه، فعالیت های خود را آغاز کرده است، زمینه مساعدی را برای فعالان اقتصادی و سرمایه گذاران داخلی و خارجی فراهم کرده است و در نتیجه مردم و سرمایه گذاران به شرایط اقتصادی کشور خوش بین شده اند.

ذخایر ارزی ایران که در حال حاضر مبلغ قابل توجهی است در صورت رفع تحریم های بین المللی پشتوانه خوبی برای اجرای طرح های توسعه اقتصادی در کشور خواهد بود. با توجه به امکانات نسبی خوب زیربنایی کشور در زمینه انرژی، مخابرات، حمل و نقل و بنادر ایران می تواند به سرعت با بهره برداری صحیح از این منابع و استفاده از آن ظرفیت های تولیدی در بخش صنایع و کشاورزی رشد اقتصادی را افزایش دهد که به تبع آن کاهش تورم و افزایش اشتغال حاصل خواهد شد.

با توجه به منفی بودن یا رشد ناچیز بهره وری در گذشته می توان با استفاده از تکنولوژی های جدید و به روز کردن دانش فنی زمینه را برای افزایش بهره وری بیشتر در کشور فراهم کرد.

به علت مشکلات تحریم در سال های گذشته ورود تکنولوژی های جدید کند شده و این امر منجر به بهره وری پایین در اقتصاد کشور شده است.

وجــود نیروهای جوان و تحصیلکرده بیکار اجازه می دهد، رشد اقتصادی با کمترین هزینه تورمی صورت گیرد. وجود همه عوامل فوق هرچند به صورت بالقوه امکان رشد اقتصادی را فراهم می کند، ولی تحقق آن مشروط به درنظر گرفتن روش های صحیح اقتصادی و سیاست های پولی و مالی صحیح است. به نظر می رسد که ساماندهی طرح های پرهزینه گذشته از جمله هدفمندی یارانه ها، مسکن مهر و هزاران پروژه ناتمام از اولویت بالایی برخوردار است.

برخورد محافظه کارانه دولت در رابطه با این پروژه ها و ادامه بی توجهی به آنها می تواند به اقتصاد کشور آسیب برساند و رسیدن به اهداف اقتصادی را ناموفق سازد.

تاخیر در اجرای تعدادی از پروژه های توسعه زیربنایی مثل گاز، نفت، پتروشیمی، پالایشگاه ها، نیروگاه ها، فولاد، راه آهن و مخابرات که به علت عـدم تامین اعتبارات به موقع متوقف یا با کندی همراه بوده، موجب شده است که بسیاری از سرمایه گذاری ها در زمینه فعالیت های صنعتی به انتظار دسترسی به برق و گاز معطل بمانند. ضروری است که دولت برای این نوع پروژه ها اولویت بالایی در تامین اعتبار چه از منابع داخلی یا خارجی قائل شود تا زمینه برای رشد اقتصادی و ایجاد اشتغال فراهم شود. در همین رابطه با بهبود فضای کسب و کار، ثبات اقتصادی و ایجاد تسهیلات مالی برای سرمایه گذاران، امکان دستیابی به رشد مثبت اقتصادی به ویژه با توسعه صنعت گردشگری در کوتاه مدت میسر می شود.

با توجه به نکات فوق، دستیابی به رشد مثبت ممکن و نرخ رشد 2 تا 3 درصدی و حتی بیشتر نیز امکان پذیر است.