روزنامه خندان* همایش شیب ما در حلق شما برگزار می شود

طنز در روزنامه های کشور کم پیدا می شود و این یعنی روزنامه ها کم لبخند می‌زنند و آنها که روزنامه می‌خوانند هم به تبعیت از رسانه محبوب شان کمتر می خندند.حکمت ستون روزنامه خندان، در این است که طنز همه روزنامه های کشور را جمع کنیم و در جام جم آنلاین برسانیم به دست تان تا هر صبح، دستکم در اینترنت گردی روزانه، لبخندی روی لب تان بنشیند.

کد خبر: ۵۵۸۶۲

تاریخ: ۰۹ ارديبهشت ۱۳۹۳ - ۱۰:۵۰

سیاست روز : همایش شیب ما در حلق شما برگزار می شود

نرخ ها همچنان با شیب ملایم بالا می روند و ما اجازه نخواهیم داد شهروندان عزیز و همیشه در صحنه افزایش قیمت ها را احساس کنند.

رامتین جهانگیرزاده – وزیر بازرگانی – با اعلام این مطلب افزود: به زودی ستاد هدفمندسازی یارانه ها را منحل کرده و به جای آن "وزارتخانه قیر، قیف و امور شیب ملایم" را تاسیس می کنیم.

وی افزود: سیستم قیر و قیف در تمام نقاط جهان جواب داده و نمی دانم چرا تاکنون از این ابزار برای هدفمندی یارانه ها استفاده نشده است.

وزیر بازرگانی تصریح کرد: من با فعالان اقتصادی مشهور دنیا جلسه های متعددی داشتم و همگی با ابراز رضایت از "شیب ملایم" ما تعریف و تمجید کرده اند اما در داخل کشور بیخودی علیه ما جوسازی می کنند.

رامتین جهانگیرزاده در پایان از همایش بزرگ "شیب ملایم ما در حلق شما" خبر داد و اعلام کرد این همایش به زودی در راستای تعامل هر چه بیشتر دولت و ملت برگزار خواهد شد.

فتح الله زاده: استعفا می دهم

علی فتح الله زاده مدیرعامل نود و هشت ساله باشگاه استقلال با گلایه از وزارت ورزش و جوانان اعلام کرد: دیشب ناچار شدم ماشینم را برای تسویه حساب با بازیکنان تیم استقلال بفروشم اما بدانید و آگاه باشید که تا جان در بدن دارم استعفا نخواهم داد.

وی یک دقیقه بعد افزود: البته که استعفا می دهم.چه معنی دارد آدم اسباب و اثاثیه منزلش را بفروشد و خرج قر و فر بازیکنان کند؟ همین امروز استعفای خود را تقدیم وزیر ورزش خواهم کرد.
علی فتح الله زاده سه دقیقه بعد موضوع استعفای خود را شایعه اشخاص نزدیک به باشگاه پرسپولیس دانست و گفت: این چهارتایی ها!! آرزوی استعفای مرا با خود به گور خواهند برد. حاضرم جوراب و عرقگیر خودم را هم بفروشم اما برگه استعفا را امضا نخواهم کرد.

گفتنی است – علی فتح الله زاده - مدیرعامل اسبق باشگاه استقلال که هم اکنون در یک آسایشگاه سالمندان بستری است و از بیماری آلزایمر رنج می برد حدود چهل سال پیش از مدیرعاملی باشگاه استقلال برکنار شده ولی به دلیل نقص در سیستم حافظه کوتاه مدت تصور می کند هنوز در سمت مدیرعاملی فعالیت دارد.

کارت سوخت ثبت ملی می شود
شهرنوش سلطانی فر – رئیس سازمان گردشگری و میراث فرهنگی - در گفتگو با خبرنگاران از ثبت تاریخی کارت سوخت در کشور خبر داد و گفت: ده ها سال پیش از این کارت ها برای توزیع عادلانه سوخت استفاده می شد و اکنون تنها دوازده قطعه از آن در کشور شناسایی شده است.

وی در پاسخ خبرنگاری که پرسیده بود این سوخت که می گویید اصولا چه چیزی است، گفت: شواهد تاریخی نشان می دهد که سوخت مایعی بدبو بوده که در حلق و گلوی اتومبیل ها می ریختند و از ماده ای موسوم به نفت استخراج می شده است.

شایان ذکر است کشور ایران در چند دهه پیش از صادرکنندگان عمده نفت به حساب می آمده و اکنون ذخایرش ته کشیده است.

شرق: اولین استعفای رسمی در تاریخ 600هزارساله

همه جمع شده بودند. آمبولانس را پارک کردم و افتان وخیزان رفتم سر محل حادثه. یک مدیر دون پایه رفته بود بالای سد فشافویه. استرس جمعیت را در برگرفته بود. بلندگو را گرفتم و گفتم: آهااای... آن بالا چیکار می کنی؟

مقام مسوول گفت: من مسبب این فاجعه بودم... می خواهم استعفا بدهم...
گفتم: خیلی خب. می خواهی استعفا بدهی بیا پایین.
مقام مسوول گفت: نه نه... من توی خبرها خوانده بودم نخست وزیر ژاپن استعفا داد، شاید بعد هم «هاراگیری» کند...
گفتم: خب؟
گفت: خب، من هم می خواهم خودم را از بالای سد پرت کنم پایین و خلاص شوم. فشار مسوولیت خیلی بالاست.

گفتم: حالا به خودت زیاد فشار نیاور. بیا پایین استعفا بده.
مقام مسوول گفت: نه نه... من باید خودم را بیندازم پایین و غرق کنم...
گفتم: عزیزدلم، دومیلیون ماهی در سد فشافویه تلف شدند درست است؟ بعد شما مقام مسوول این فاجعه هستی، درست است؟ الان هم می خواهی خودت را در سد فشاپویه، یعنی محل وقوع این فاجعه، غرق کنی درست است؟
گفت: بله.
گفتم: ولی یک مشکل کوچک وجود دارد. شما درست است که مسوولیت ماهی ها را به عهده داری اما در نظر بگیر که مارماهی هستی.
مارماهی گفت: ولی من مسوولم. باید استعفا بدهم و خودم را پرت کنم پایین تا درس عبرت باشم.
گفتم: ما را باش. فکر کردیم یک آدم پیدا شده و می خواهد استعفا کند. نگو حالا که یکی مسوولیت کارش را به عهده گرفته، آدم نیست و مارماهی است.
مارماهی گفت: نه. تو خوبی. نژادپرست بدبخت.
گفتم: نه عزیزدلم، حالا یکی پیدا شده استعفا بدهد، خیلی خوب است. حالا شانس ما طرف، مارماهی است. عیبی ندارد که. دمت هم گرم. ولی قربون آن خط وخالت بروم، تو مارماهی هستی عزیزم، نمی توانی خودت را غرق کنی.
خانواده ماهی های تلف شده سرشان را از آب آورده بودند بیرون و داشتند گولی گولی اشک می ریختند.

گفتم: آهای... ماهی ها... شما حاضرید این مارماهی، که مقام مسوول جمعیت ماهی های مقیم سد فشاپویه است، خودش را بیندازد پایین؟

خانواده های داغدار و آبدار ماهی ها گفتند: نه نه... این کلکش است. می خواهد خودش را بیندازد توی آب که باز زیرآبی برود.

بلندگو را گرفتم سمت مارماهی و گفتم: مارماهی بازی در نیار. یا استعفا بده یا آب را گل آلود نکن که بخواهی ازش ماهی بگیری و توی انتخابات کنسروازیاسیون ماهی ها برای خودت رای جمع کنی.
تا این را گفتم مارماهی گفت: اوه اوه... خیلی تیزی شما ها... دستم را خواندی.

گفتم: بله. اگر شما آب را گل آلود می کنی که ازش ماهی بگیری، من خودم از آب کره می گیرم داداش.

مارماهی حساب کار آمد دستش. در همین زمینه هم استاندار تهران به نقل از «ایسنا» گفت: «بعد از شنیدن خبر تلف شدن دومیلیون ماهی در سد فشافویه دستور پیگیری فوری را صادر کردم.» من هم که خیالم راحت شد دستور فوری صادر شده، فوری از ماهی های آبدار خداحافظی کردم و فوری زدم به جاده و فوری در افق گم شدم.

قانون : نامه ای به دوست عزیزم؛ مرتیکه حشره

روز گذشته گزارشی در ایسنا منتشر شده بود در خصوص حشراتی که می خواهند شبیه انسان باشند؛ این موضوع البته به این معنا نیست که حشرات مذکور تصمیم گرفته اند اختلاس کنند یا طنز بنویسند، بلکه در عنفوان جوانی تحت تاثیر تبلیغات رسانه ای یک تصمیمی گرفته اند و مطمئنا با توصیه بزرگترهای قوم خود منصرف شده و به زندگی طبیعی شان ادامه خواهند داد.

با توجه به اینکه ما به خودمان هم بخواهیم فحش بدهیم دو نفر به عناوین مختلف از ما شکایت می کنند و متهم می شویم به بی حیایی، تصمیم گرفتیم مدتی از انسان ها دور باشیم و این توصیه را به سایر موجودات زنده هم بکنیم. از همین رو، درد دل دوستانه ای داریم با این حشرات محترم، شاید منجر به اتخاذ تصمیم بهتری از سوی آنها بشود.

دوست عزیزم، حشره؛ این «رفاهی» که ما دائما از آن دم می زنیم نام یک سایت است، نه شرایطی که در آن قرار داریم. می رویم آنجا انصراف می دهیم تا شهروند محترمی باشیم. اینجا هر وقت انصراف می دهیم شهروند محترمی هستیم، در غیر این صورت سر و کارمان با ضرغامی است. وقتی که انسان شدی تازه می فهمی من چه می گویم. الان تلویزیون نداری، راحتی، حرف ما را نمی فهمی. خوش به حالت که نمی فهمی حشره.

حشره عزیزم؛ نمی دانم در کدام کشور به دنیا آمدی که چنین تصمیمی گرفتی، اما اینجا پشه ها از ترس بیماری، لب به خون آدم ها نمی زنند. این تازه مربوط به قبل از هدفمندی یارانه ها بود. الان که دیگر اصلا آدم ها خونی در بدن ندارند. پیرو همین موضوع، برخی پشه های ایرانی با سوءاستفاده از شرایط حساس موجود، از رنگ کردن آب و فروختن آن به همنوعان متمول خود، خوب پولی به جیب زدند. پشه های فقیرتر که سال هاست تغییر ذائقه داده و خوشبختانه از خونخواری انصراف داده اند. فرق ما با پشه ها این است که برای ما کلاس بیشتری گذاشتند و گفتند بروید توی سایت انصراف بدهید، اما پشه ها را در عمل انجام شده قرار دادند.

دوست عزیزم، مرتیکه حشره؛ همیشه در مورد کاری که می خواهی انجام بدهی مطالعه کن. اصلا یک ترم به صورت مهمان بیا انسان شو، اگر خوشت آمد نامه ای می زنیم به دانشگاه آزاد و درخواست می کنیم جایمان را عوض کنند. می خواهم در حقت ظلم نکرده باشم، وگرنه تو بگو از همین فردا. ببین حشره؛ بیا آدم باش و انسان نشو. این یک خواهش دستوری است.

قانون : یه عمری بد آوردی و از چشم دنیا دیدی!

آقا بد دنیایی شده. الان دیگر مثل قدیم ها نیست که اختلاس گرها یک شرم و حیایی داشتند، الان یارو می آید تلویزیون، با افتخار دو ساعت از چم و خم کارش می گوید، از نحوه اختلاس ها تعریف می کند، از مسئولان هم شکایت می کند، تازه آخر برنامه هم یک تبلیغ برای شرکتش می رود و جملاتش را با یک بیت شعر به پایان می‎رساند. آن وقت ما خودمان را اسکل کردیم رفتیم مهندسی عمران خواندیم که هر جا می‎رویم بهمان بگویند مهندسی عمرن!

آقا این مختلس های محترم جدید اینقدری نترس هستند که اگر توی تلویزیون اون آقاهه، اسمش چی بود، ارنجمنت بای؟ بای بای؟... آها حسینی بای، حتی او هم اگر خبر دستگیری شان را بگوید، به آئورت چپشان هم نیست. حالا ما بچگی اگر زنگ می زدیم اورژانس و فوت می کردیم، سی ثانیه بعدش از ترس اینکه الان است که بیایند ما را بگیرند، می خواستیم سکته بزنیم. سیم تلفن را می کشیدیم، در و پیکر خانه را قفل می زدیم، خودمان هم توی کمد قایم می شدیم. به قولی فقط مانده بود فلنگ را ببندیم، با اولین هواپیما برویم سوئیس، که اگر ممکن بود آن کار را هم می کردیم!
آقا تا دلتان بخواهد زن هست که همسر این مختلس های گرامی بشود. همه برایشان می میرند و اینها هم در ظاهر، به هیچ کدام محل نمی گذارند. آن وقت ما فقط کافی بود یک دختر توی دانشگاه بیاید ازمان جزوه بگیرد، تندی بهش می گفتیم «چرا اصل حرفت را نمی زنی خانم چاوشی؟ من که می دانم شیفته و عاشق منی.» طرف هنگ می کرد می رفت آنجا که نادر می رفت.... ما هم تیریپ شکست خورده می گرفتیم و برایش نامه می نوشتیم که «بذار دورت بگردم، بذار دورت بگردم، من از دنیای عشق تو دیگه برنمی گردم، من تو رویاهام یه عمری با تو زندگی کردم.» ما واقعا باید قبول کنیم با قوانین جدید دنیا آپدیت نشده ایم. اصلا بعید نیست در آینده ای نزدیک یک قطعه در گورستان اضافه کنند با نام قطعه «نام آوران اختلاس گر» طرف را دفن کنند، بعد روز نباشد که روی قبرش یک دسته گل نگذارند! والا... چه صراحت کلامی هم دارند مادرمرده ها... آقا ما اگر یک عدد چسب زخم از پدر گرامی می خواستیم، یک هفته برنامه ریزی می کردیم که چطور مطرح کنیم که دک و پوزمان را به هم گره نزند و چسب را بهمان بدهد. حالا اما این جناب مختلس گر توی تلویزیون از پدرش درخواست یک سند داشت، تنها به یک کلمه اکتفا کرد: «اومدیا!» یارو خودش حساب کار خودش را کرد و بدو بدو رفت. بی خود نیست که شاعر می گوید یه عمری بد آوردی و از چشم دنیا دیدی، هر چی بدی کشیدی، تقصیر این دل تو و تقصیر سادگیته!

کیهان : هزینه

گفت: تازه چه خبر؟!
گفتم: دیروز تقریبا همه روزنامه های زنجیره ای و سایت های وابسته به مدعیان اصلاحات بیشترین فضای صفحه و تیتر اول خود را به اعتراض علیه مستند «من روحانی هستم» اختصاص داده بودند.
گفت: ولی این مستند صرفنظر از اینکه لازم بوده یا نبوده، نزدیک به 3 ماه است که منتشر شده، چرا تازه بعد از 3 ماه به فکر اعتراض افتاده اند؟!

گفتم: ظاهرا مجموعه کارگزاران و مدعیان اصلاحات می خواهند از این طریق سوءمدیریت های اخیر خود را که به دولت روحانی تحمیل کرده اند و باعث نارضایتی مردم شده است بپوشانند.
گفت: خب! چرا برای ماست مالی کردن خرابکاری های خود از کیسه آقای روحانی خرج می کنند؟!
گفتم: چه عرض کنم؟! یارو برای اینکه خرجش زیاد نشه، می خواست با برق همسایه خودکشی کنه!