گلایه‌هنرمندان استانی از نادیده گرفته شدن در سپهر سینمایی کشور و توزیع بودجه نامتوازن

قاطبه هنرمندان استانی از نادیده گرفته شدن آنها در سپهر سینمایی کشور و نامتوازن بودن توزیع بودجه، امکانات و نبود فرصت های برابر فیلمسازی گلایه دارند و به شدت خواهان اتخاذ راهکاری فوری و عملی برای میدان دادن به جامعه هنرمندان مستعد شهرستانی هستند.

کد خبر: ۵۵۱۴۱۹

تاریخ: ۱۵ آذر ۱۴۰۱ - ۱۰:۱۹

به گزارش خبرنگار فرهنگی ایران اکونومیست؛ بخش عمده ای از مخاطبان سینمای ما در شهرستان و استان‌ها هستند. جامعه سینمایی ما در استان‌ها در همه این سال‌ها به عنوان تامین کننده بخش بزرگی از نیروی انسانی سینما نقش آفرینی کرده است. اساسا فروش بالای فیلم‌ها در شهرستان‌ها، انگیزه‌ای قوی برای تهیه‌کنندگان سینما بوده تا فیلم‌هایشان را برای ذائقه مخاطبان شهرستان‌ها بسازند. آمارها هم نشان می‌دهد که استقبال مردم شهرستان از آثار سینمایی بسیار خوب و گاه شگفت آور بوده است.

به عبارت دیگر تعامل سینمایی مردم شهرستان‌ها و صاحبان فیلم کارآمد و رو به جلو بوده‌است. اما نکته‌ای که هست در همه این سال‌ها، نام استان‌ها صرفا به عنوان مصرف کننده آثار مختلف سینمایی مطرح بوده‌اند و کمتر به آن عنوان جایگاهی برای تولید و عرضه فیلم‌های متفاوت نگریسته شده‌اند حالا، آن گونه که محمد خزاعی رییس سازمان سینمایی کشور می‌گوید قرار است سهمی برای فیلمسازان استانی نیز در نظر گرفته شود و کلید این کار با سفرهای استانی او و معاونینش زده شده است.

دیدار رییس سازمان سینمایی با هنرمندان و استعدادهای استان‌های مختلف موید این مطلب است که سازمان سینمایی شیوه تازه‌ای در توزیع بودجه و امکانات فرهنگی در پیش گرفته است. اگر این اتفاق بیفتد و فیلمسازان مختلف استانی آثاری را با هویت فرهنگی و بومی خودشان تولید کنند، فصل تازه‌ای در تولید آثار متفاوت چه به لحاظ مضمون و چه به لحاظ ساختار رقم خواهد خورد. اگر این اتفاق بیفتد و استان‌ها بتوانند از همه ظرفیت‌های فیلمسازی شان استفاده کنند و آثار مربوط و مورد علاقه مردم هر استانی تولید شود به نظر می‌رسد مخاطبان خاموش استانها نیز، جلب سینما خواهند شد. اما لازمه این اتفاق این است که چه در انتخاب موضوع این آثار و چه در اجرای آنها همه جوانب در نظر گرفته شود تا محصول نهایی برای ذائقه مخاطبان استانی و ملی جذاب و چشمگیر و البته دلپذیر باشد. معنی این حرف البته این نخواهد بود که آثار ساخته شده صرفا در همان استان محل تولید، نمایش داده شود. چند تجربه پراکنده‌ای که پیشتر انجام شده و اتفاقا با استقبال جامعه مخاطبان سینما در گوشه و کنار کشور هم روبرو شده، این مهم را بیش از پیش یادآور می‌شود که باید برای ساخت و عرضه اصولی و مناسب این آثار برنامه مدون، دقیق و طولانی مدت داشت.

اگر به سیاهه اسامی فیلمسازان سینمای ایران نگاهی بیندازیم متوجه می‌شویم که بسیاری از آنها، برآمده شهرستان‌های دور و نزدیکند که به خاطر امتیازهایی که پایتخت برای کار فیلمسازی داشته ، به آنجا آمده و مشغول کار شده‌اند والبته که در ادامه برخی هویت و فولکلور منطقه خود را در آثاری که ساختند، بازتاب دادند اما بسیاری دیگر هم بودند که تسلیم ملاحظات پایتخت‌نشینی شدند و به حکم ضرورت و تقاضای بازار آثاری ساختند که هیچ نشانی از هویت ذاتی و فرهنگی که خاستگاه زادگاه آنان بود، نداشتند. حالا قرار است فیلمساز با قریحه شهرستانی که شناخت و تسلط عمیقی نسبت مسایل تاریخی، فرهنگی، اجتماعی، جغرافیایی، مذهبی، آداب و رسوم، آیین‌ها، زبان، عادات و ... منطقه خودش دارد فیلم بسازد. قطعا چنین اثری حائز ویژگی‌هایی خواهد بود که سایر آثار مشابه فاقد آن خواهند بود.

محمد خزاعی رییس سازمان سینمایی از ابتدای پذیرش مسئولیتش با شعار گسترش و تحقق عدالت فرهنگی برای همه کشور، سفرهای استانی را با هدف توسعه فیلمسازی حرفه‌ای در مناطق مختلف ایران برنامه‌ریزی و عملیاتی کرد. در چند دیداری که با هنرمندان مختلف شهرستانی داشته، قاطبه هنرمندان استانی از نادیده گرفته شدن آنها در سپهر سینمایی کشور و نامتوازن بودن توزیع بودجه، امکانات و نبود فرصت های برابر فیلمسازی گلایه کرده و به شدت خواهان اتخاذ راهکاری فوری و عملی برای میدان دادن به جامعه هنرمندان مستعد شهرستانی شده اند. به نظر می رسد خزاعی به دنبال اجرایی کردن همان شعار یعنی گسترش عدالت فرهنگی است و تاکنون نیز بخشی از مصوبات استانی در حوزه ساخت فیلم ، شکل اجرایی به خود گرفته است. که احتمالا بعضی از این آثار را در جشنواره فیلم فجر امسال نیز خواهیم دید.

حمد خزاعی رییس سازمان سینمایی با شعار گسترش و تحقق عدالت فرهنگی برای همه کشور، سفرهای استانی را با هدف توسعه فیلمسازی حرفه‌ای در مناطق مختلف ایران برنامه‌ریزی و عملیاتی کرد. در چند دیداری که با هنرمندان مختلف شهرستانی داشته، قاطبه هنرمندان استانی از نادیده گرفته شدن آنها در سپهر سینمایی کشور و نامتوازن بودن توزیع بودجه، امکانات و نبود فرصت های برابر فیلمسازی گلایه کرده و به شدت خواهان اتخاذ راهکاری فوری و عملی برای میدان دادن به جامعه هنرمندان مستعد شهرستانی شده اند.

به هر روی باید گفت همین که یک مدیر بلند پایه سینمایی حاضر شده که این ریسک را بپذیرد و روی استعدادهای استانی سرمایه‌گذاری کند و بخشی از ظرفیت های سینمای کشور، امکانات و بودجه را در اختیار آنها بگذارد، یک اتفاق مبارک محسوب می‌شود که باید آن را به فال نیک گرفت. خصوصا که بدانیم اجرای شعار عدالت فرهنگی چقدر برای رییس سازمان سینمایی از سوی برخی فیلمسازان، تهیه‌کنندگان و جریان‌های مشکوک و مافیای پخش و تولید فیلم هزینه زا بوده‌است. اما با وجود همه اینها و اینکه برخی از این طرح‌ها به خاطر ماهیت‌شان زود بازده نیستند، او تلاش کرده پای حرفهایش بایستد و آنها را اجرایی کند.