ريزگردها و روحيه‌ جهادي

ايران اكونوميست :«جوان آن لاين» با اشاره به معضل «ريزگردها » ضمن انتقاد از برخي پيشنهادها و مواضع مسوولان، ورود جهادي، چون سال‌هاي نخست انقلاب را، براي حل اين مساله پيشنهاد كرده است.

کد خبر: ۵۱۲۰

تاریخ: ۰۸ خرداد ۱۳۹۱ - ۱۰:۳۶

به گزارش ايسنا در اين مطلب مي‌خوانيم:

« محمدجواد محمدي‌زاده ( رييس سازمان حفاظت محيط زيست) از نامه‌نگاري سازمان متبوعش با رياست‌جمهوري عراق به منظور پيگيري تعهدات اين كشور در حوزه ريزگردها گفت و رسيد به اين‌كه عراق بايد امنيت جاني نيروهاي ايران را در اطراف كربلا و بصره كه كانون‌هاي انتشار ريزگرد است، تضمين كند؛ به عبارتي گسترش ريزگردها و آلودگي فزاينده‌اي كه ايجاد مي‌كنند و سالانه سلامتي ميليون‌ها ايراني را به خطر مي‌اندازند و گروهي را نيز به كام مرگ مي‌كشانند، همه و همه به خاطر نبود تضمين جاني نيروهاي ايراني است.

آلودگي هواي كلان‌شهرهاي كشور، بحث امروز و ديروز نيست و با اين‌كه هميشه مقصري براي آن پيدا مي‌شود، هيچگاه به سرانجام نمي‌رسد. اما اين بار به يمن وجود ريزگردهاي عربي و غيرعربي بقيه مقصران از جمله خودروهاي غيراستاندارد، بنزين غيراستاندارد، توليد و عرضه بي‌رويه خودرو، كنگرخوردن و لنگرانداختن كارخانه‌ها در اطراف كلان‌شهرها و وجود مراكز توليدي كه در مراحل توليد خود از آزبست استفاده مي‌كردند در نزديكي شهرها، از جايگاه متهم خارج شده و ريزگردهاي كوچك‌تر از ۱۰ ميكرومتر در هوا به عنوان متهم رديف اول در سايه مصونيت اجتماعي و قضايي و زيست‌محيطي با قوت همچون قطاع‌الطريقي ماهر راه بر كاروان دم و بازدم هموطنان ما مي‌بندد و در اين كار بر قطع نفس شهروندان شهرهاي غربي و جنوب غربي كشور بسنده نكرده و تمام شهرهاي كشور را جزو قلمرو فعاليت خود درآورده است.

توفان‌هاي شن ناشي از اكوسيستم بياباني شمال عربستان و جنوب عراق و خشك شدن تالاب هورالعظيم (هويزه) در زمان صدام و تبديل اين اكوسيستم آبي به يك اكوسيستم خشك دو منشاء طبيعي حركت غبار عربي به ايران است. اين محدوده در گذشته با مشاركت ايران، عربستان و عراق مالچ‌پاشي مي‌شد كه در چند سال اخير اين كار به دليل كوتاهي دستگاه ديپلماسي كشور فراموش شده است.

اين كم‌تحركي به اضافه كم‌كاري اين دستگاه در گرفتن تضمين امنيت جاني كاركنان محيط زيست ايران در عراق از سوي دولت اين كشور، بي‌توجهي به سلامت و جان مردم نشان مي‌دهد؛ چرا بايد يك ميليارد دلار از پول بيت‌المال براي مهار اين ريزگردها در اختيار عراق قرار بگيرد و همچنان سلامتي مردم ايران در معرض خطر باشد؟ آيا هزينه مالي براي اين منظور كافي نيست كه بايد متحمل هزينه‌هاي جاني نيز باشيم؟ دستگاه ديپلماسي و وزارت خارجه كشور در اين مورد بايد پاسخ قابل قبولي ارائه كند.

از سوي ديگر، هر چند اميدواريم گفته‌هاي محمدي‌زاده در اين وانفسا كه تثبيت شن‌هاي روان در عراق را معطل تامين امنيت جاني نيروهاي ايراني دانسته، بهانه‌تراشي در كوتاهي پي‌گيري رفع آلودگي هوا نباشد، اما صحت اين امر نيز در تناقض با وجود روحيه جهادي در ميان جوانان كشور نيست.

در زمان جنگ تحميلي شاهد بوده‌ايم كه چه بسيار جوانان نخبه ما به خاطر اين آب و خاك و مردم دل به دريا زدند و جنگيده‌اند، امروز هم در ميان كاركنان دولت كساني با اين روحيات هستند كه سلامت ۷۵ ميليون نفر هموطن خود را مهم‌تر از هر چيزي مي‌دانند. علاوه بر اين برخي به قرار اسلاف خود از توپ را به زمين ديگري انداختن نگذشتند و از شهرداري خواستند براي كنترل ريزگردها در داخل شهرها كارگاه‌هاي عمراني را آب‌پاشي كند كه البته اين پرده هم براي صحنه نمايش مديريتي عجيب نيست!