هشدار درباره کمبود اسیدسولفوریک و تهدید امنیت غذایی در نتیجه کربن‌زدایی

کمبود پیش‌بینی شده اسید سولفوریک که یک ماده شیمیایی مهم در جامعه صنعتی محسوب می‌شود، می‌تواند پیشرفت فناوری‌های سبز را با مانع رو به رو سازد و امنیت غذایی جهانی را تهدید کند.

کد خبر: ۴۹۹۰۶۲

تاریخ: ۰۲ شهريور ۱۴۰۱ - ۱۱:۳۳

به گزارش گروه علم و آموزش ایران اکونومیست از پایگاه خبری «یورک‌الرت»، یک مطالعه تحقیقی جدید پژوهشگران در دانشگاه کالج لندن (UCL) حاکی از آن است که تقاضای جهانی برای اسید سولفوریک از ۲۴۶ میلیون تن تا سال ۲۰۴۰ میلادی به ۴۰۰ میلیون تن افزایش خواهد داشت. گسترش کشاورزی فشرده (یا کشاورزی صنعتی /  intensive agriculture) و دور شدن جهان از سوخت‌های فسیلی علت این افزایش تقاضا عنوان شده است.

پژوهشگران برآورد می‌کنند که این مساله موجب کمبود عرضه سالانه بین ۱۰۰ و ۳۲۰ میلیون تن اسید سولفوریک (بین ۴۰ تا ۱۳۰ درصد از عرضه کنونی) خواهد شد و میزان دقیق این کمبود بستگی به این دارد که کربن‌زدایی با چه سرعتی روی بدهد.

اسید سولفوریک بخشی مهم از تولیدات مدرن به شمار می‌رود و برای تولید کودهای فسفری مورد نیاز در کشاورزی و خارج کردن فلزات کمیاب از سنگ‌های معدنی مورد نیاز است. این فلزات کمیاب مانند کبالت و نیکل نیز در باتری‌های با عملکرد بالای لیتیوم-یونی مورد استفاده قرار می‌گیرند و برای گذار به اقتصاد سبز اهمیت دارند.

در حال حاضر بیش از ۸۰ درصد از عرضه جهانی سولفور (گوگرد) به شکل پسماند سولفور حاصل از گوگردزدایی از نفت خام و گاز طبیعی به دست می‌آید. اما کربن‌زدایی از اقتصاد جهانی برای مقابله با تغییرات آب و هوایی موجب کاهش شدید تولید سوخت‌های فسیلی می‌شود و این به نوبه خود کاهش عرضه سولفور را به دنبال خواهد داشت.

این مطالعه تحقیقی در دانشگاه UCL لندن اولین تحقیقی است که این مساله مهم را شناسایی کرده است. این محققان خاطرنشان می‌کنند که چنانچه اقدام لازم برای کاهش نیاز به این ماده شیمیایی انجام نشود،‌ استخراج معدنی گسترده‌ای با خسارت به محیط زیست برای تامین این ماده مورد نیاز خواهد بود.

پروفسور «مارک ماسلین» از دانشگاه یو سی ال لندن گفت: در گذشته نیز کاهش سولفور اتفاق افتاده است اما چیزی که کمبود این بار را با اهمیت می‌سازد، این است که منبع تامین این عنصر در حال تغییر است و شاهد افزایش شدید استخراج معدنی سولفور خواهیم بود که اقدامی آلوده‌کننده، سمی، ویرانگر و پرهزینه است.

این محققان تاکید می‌کنند که اکنون باید وجود بحران کمبود گوگرد به رسمیت شناخته شود و سیاست‌های ملی و بین‌المللی با هدف تامین تقاضای آینده و افزایش بازیابی منابع و ایجاد منابع جایگزین برای تامین آن مشخص شود.