قصه دردناک دختر دکتر مصدق روی صحنه جان می‌گیرد

هر دختر بچه‌ای اگر ببیند پدر عزیزش را لوله کرده‌اند و به زور دارند در اتومبیلی می‌اندازند، هرگز این تصویر را از یاد نخواهد برد. حال فرقی نمی‌کند که این دختربچه، خدیجه مصدق باشد، یا هر دختر کم‌سال دیگری.

کد خبر: ۴۹۱۸۲۹

تاریخ: ۲۳ مرداد ۱۴۰۱ - ۰۸:۲۷

خدیجه مصدق اما این تصویر را دیده است، تصویری که به گفته برادرش، دکتر غلامحسین مصدق، سبب جنون این دخترک شد، جنونی که تا پایان عمر با او باقی ماند.
به گزارش ایران اکونومیست، غلامحسین مصدق در بخشی از خاطراتش گفته است:
«روزی آمدند و اتومبیل ما را به زور گرفتند با شوفر خودشان و پدر من را انداختند توی اتومبیل و همان روزی بود که خواهر من، خواهر کوچک من، می‌رفتند که غذا ببرند برای پدرم که در شهربانی بود. دید که پدر مرا لوله کرده‌اند و او نمی‌خواست برود، به زور طناب پیچش کردند و انداختند توی اتومبیل و او را بردند. خواهر من دیوانه شد. هنوز هم در سوییس است. یک شوک شدید روحی به خواهر من دست داد.»
حالا سرنوشت همین دختر دستمایه اجرای نمایشی است که قرار است با کارگردانی شیوا مسعودی روی صحنه برود.
مسعودی که بعد از اجرای موفق نمایش «زبان تمشک‌های وحشی» کار تازه‌ای اجرا نکرده است، از مدت‌ها پیش در تدارک اجرای این نمایش تازه است.
نمایشی که متن آن را همچون دو اثر دیگرش، نغمه ثمینی نوشته و عنوان «دیو جغرافی» را بر آن نهاده است.
گروه اجرایی این نمایش بعد از چند سال وقفه به دلیل بیماری کرونا و انتظار برای پیدا شدن سالن اجرای مناسب، تصمیم دارند بعد از دریافت مجوزهای لازم، این نمایش را زمستان امسال روی صحنه بیاورند.
قرار است نمایش «دیو جغرافی» دی ماه ۱۴۰۱ در سالن سمندریان ایرانشهر اجرا شود.
شیوا مسعودی کارگردان این نمایش، در گفتگویی با ایران اکونومیست تاکید می‌کند که این نمایشنامه درباره خدیجه مصدق، کوچک‌ترین دختر دکتر مصدق است که گفته می‌شود آخرین قربانی رضاشاه است و البته هیچ ارتباط معنایی با دکتر مصدق در نمایشنامه نیست.
این نمایش با طراحی گروه ‌Mopstudio که پیش از این در اجرای نمایش «زبان تمشک‌های وحشی» با مسعودی همکاری کرده بودند، روی صحنه خواهد رفت.
خدیجه مصدق پنجاه سال از عمرش را در آسایشگاه بیماران روانی در سوئیس گذراند تا اینکه دهه نود درگذشت.
گروه اجرایی نمایش «دیو جغرافی» تصمیم دارند روایتی بسیار خیال‌انگیز از زندگی دردناک این زن به نمایش بگذارند. این نمایش گرچه رگه‌های تاریخی هم دارد، اما اثری مستندگونه نیست بلکه بسیار فانتزی و خیال‌انگیز است.