توضیحات جلال مقامی درباره‌ی وضعیت خودش و ماجرای رضا رویگری

جلال مقامی در واکنش به بازتاب صحبت‌های اخیرش و همچنین ماجرایی که چندی قبل برای رضا رویگری پیش آمد، عنوان کرد: خدا را شاهد می‌گیرم که هیچگاه چشم‌داشتی از کسی نداشته‌ام. من مگر چقدر زنده هستم که خدایی نکرده درخواستی از کسی داشته باشم و خدا نکند که اینطور باشم.

کد خبر: ۴۸۱۵۷۲

تاریخ: ۰۴ مرداد ۱۴۰۱ - ۱۵:۴۴

به گزارش ایران اکونومیست، جلال مقامی، مجری، مدیر دوبلاژ و برنامه ساز پیشکسوت درباره‌ی وضعیت این روزهایش در گفت و گویی تلفنی با برنامه «استودیو هشت» رادیو نمایش گفت: امیدوارم هیچکس هیچگاه به دارو نیاز پیدا نکند، چون داروها خیلی گران است. من این روزها روزی ۱۰ قرص می‌خورم و شاید ماهی حداقل یک و نیم میلیون هزینه دارو می‌کنم و نه اینکه فقط من باشم خیلی ها درگیر این مشکلات هستند و من یکی از آنها هستم.

وی در پاسخ به اینکه چگونه امرار معاش می کند؟ گفت: مبلغی از تامین اجتماعی می‌گیرم و ماهانه‌ای هم از تلویزیون می‌گرفتم که نمی‌دانم چه مشکلی در دریافت آن به وجود آمد که البته درست می شود. درست هم نشود من تابع قانونم. هیچ گاه در زندگی اینگونه نبوده ام که تمنایی کنم که به من چیزی برسد.

این دوبلور و گوینده رادیو که چند سالی است فعالیتی ندارد با اشاره به هزینه‌های درمانی عنوان کرد: همین چندی پیش بیمارستان بودم و ۱۴ میلیون هزینه دادم و پس‌اندازی داشتم که از آن استفاده شد. اما دیگر از کجا می‌توان باز پس انداز دیگری مهیا کرد. با این حال خدا بزرگ است و من ناله نمی کنم.

در ادامه مجری برنامه نیز با اشاره به ماجرایی که برای رضا رویگری پیش آمد اشاره و بیان کرد که امیدواریم افراد معروف و چهره ها سعی نکنند کمک هایشان برای هنرمندان را به گونه ای رسانه ای کنند که به اعتبار هنرمندان خدشه وارد شود که مقامی نیز در واکنشی عنوان کرد که خدا را شاهد میگیرم که هیچ گاه چشم داشتی از کسی نداشته ام. خدا همیشه بالای سرما بوده است من مگر چقدر زنده هستم که خدایی نکرده درخواستی از کسی داشته باشم و خدا نکند که اینطور باشم. این را هم اگر مردم می شنوند خدایی نکرده چنین فکری نکنند که ای داد اگر چنین تصوری پیش بیاید.

این مدیر دوبلاژ و مجری پیشکسوت تلویزیون در بخشی دیگر درباره‌ی آرزوی خود بیان کرد: آرزویم این است که تورم و کرونای منحوس در کشورم از بین برود و مردم به یک راحتی نسبی برسند. بحثِ من نیست، من آخرهای قطاری هستم که باید پیاده شوم و بحثم بیشتر مردم است.