مو و ناخن و فوايد آنها

دردهاى بدن با خروج مو از منافذ بدن و با خروج ناخن از سر انگشتان خارج مى‏ گردد؛ از اين رو به انسان فرمان داده شده كه هر هفته با نوره ماليدن و مو تراشيدن و كوتاه كردن ناخنها به اين كار اقدام كند.

کد خبر: ۴۷۴۱۷

تاریخ: ۱۵ آذر ۱۳۹۲ - ۱۵:۵۶

به گزارش ایران اکونومیست, باز تأمل كن در اينكه خداوند با حسن تدبير و حكمت، مو و ناخن را آفريد.
از آنجا كه اين دو رشد مى‏ كنند و بلند مى ‏شوند و بايد كوتاه گردند، حس ندارند تا انسان به هنگام گرفتن آنها احساس درد نكند. اگر انسان از گرفتن مو و ناخن درد مى‏ كشيد ميان دو محذور قرار مى‏ گرفت: يا اينكه هر دو را رها مى‏ كرد تا دراز شوند و يا اينكه با دشوارى و تحمل درد، آنها را كوتاه مى ‏كرد.

مفضّل مى‏ گويد: به امام- عليه السّلام- عرض كردم: چه مى ‏شد اگر خداوند آنها را چنان مى‏ آفريد كه افزوده نگردند تا آدمى به اصلاح و كوتاه كردن نيازمند نباشد.؟

امام- عليه السّلام- فرمود: خداوند متعال در اين كار، نعمتهايى نهاده كه آدمى از آنها آگاه نيست تا سپاس گويد. آگاه باش! دردهاى بدن با خروج مو از منافذ بدن و با خروج ناخن از سر انگشتان خارج مى‏ گردد؛ از اين رو به انسان فرمان داده شده كه هر هفته با نوره ماليدن و مو تراشيدن و كوتاه كردن ناخن ها به اين كار اقدام كند. اين كار باعث مى‏ شود كه موى و ناخن با شتاب بيشترى برويند و دردها و بيماري ها را سريعتر خارج كنند. اگر شخص چنين نكند، رشد آنها كوتاه و اندك مى‏ شود، در نتيجه، دردها در بدن مى‏ ماند و بيماريهاى مختلف پديد مى‏ آيد.

نيز از رويش مو در چند جاى بدن كه وجود آن براى انسان مايه رنج و زيان است جلوگيرى شده. اگر مو در ديدگان مى‏ روييد آيا آدمى نابينا نمى‏ شد؟ و اگر در دهانش مى‏ روييد آيا خوردن و آشاميدن انسان دشوار و بى ‏لذّت نمى ‏گشت؟ اگر در كف دست رشد مى‏ كرد آيا انسان از لمس درست اشيا و انجام برخى از كارها باز نمى‏ ماند؟ پس نيك بنگر كه چگونه در جايى كه سود و مصلحتى در كار نيست نروييده. اينها مخصوص انسان نيست، بلكه در چهارپايان و درندگان و ديگر حيوانات توليد مثل‏ كننده نيز چنين است؛ از اين رو با اينكه بدن آنها از مو پوشيده است و ليكن اين مناطق، دقيقا به خاطر آنچه كه ذكر شد، مويى بر آنها نيست.

نيك انديشه كن كه چگونه آفرينش از هر خطا، زيان و ناهماهنگى به دور است و يكسره حكمت و تقدير است و مصلحت و سود.

منبع: شگفتيهاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل)، ص ۶۶و۶۷.