سلام فرمانده متفاوت از دو زبان و یک دل، این بار در قلب بغداد

میدان «الفردوس» در قلب پایتخت عراق این بار در عصر دیروز (جمعه) شاهد برگزاری مراسم اجرای سرود حماسی «سلام فرمانده» با رنگ و بویی جدید بود.

کد خبر: ۴۷۰۶۷۵

تاریخ: ۱۸ تير ۱۴۰۱ - ۱۰:۵۶

به گزارش امروز (شنبه) ایران اکونومیست، سلام فرمانده، سرودی که مرزها را درنوردیده و این روزها ویترین درخشان ژئوپولتیک مقاومت بدون مرز شده است؛ این بار در میدان فردوس بغداد طنین انداز شد.

گرمای شدید بغداد مانع از ورود مشتاقان عراقی به میدان محل برگزاری سرود نشد و صدها خانواده عراقی با کودکان و نوجوانان خود چشم اندازی زیبا از فرهنگ مهدویت ترسیم کردند و دهها کودک روی دوش پدران، دست ها را به نشانه احترام و ارادت به حضرت ولی عصر (عج) به روی شقیقه ها بردند.

شاید ابتدا باورپذیر نبود که بسیاری از کودکان عراقی عرب زبان، سرود سلام فرمانده فارسی را هم مانند نسخه عربی آن حفظ بودند و با ته لهجه شیرین عراقی آمیخته با لطافت و معصومیت کودکانه عاشقانه می خواندند.

«ابوذر روحی» خواننده این سرود در ابتدای مراسم گفت که اولین بار است در خارج از ایران سرود سلام فرمانده را اجرا می کند و اولین مقصد او عراق بوده است.

«ایران و العراق لایمکن الفراق» (ایران و عراق جدایی ناپذیرند) یکی از شعارهایی بود که دائما در این مراسم شنیده می شد و تصاویری که در تاکید بر یکدلی دو ملت بزرگ تاریخ ساز و مقاوم به خوبی گویا بود؛ تصاویر مراجع بزرگ شیعه و شهدایی که چند کیلومتر آن سوتر از میدان الفردوس، از فرودگاه بین المللی بغداد گرفته تا موصل و بیجی و آمرلی؛ در جای جای عراق، خونشان به هم آمیخته شده است. تصاویر شهدای مشترک ایران و عراق در دست های متلاطم عاشقان عراقی بی قراری می کرد مثل یک تشییع جنازه باشکوه و تجدید عهد دوباره با شهدا؛ از شهید «وحید نومی گلزار» مدافع حرمی که پرچم عراق را به نشانه دوستی دو ملت بر شانه لباس های رزمش دوخته بود تا شهیدان حاج قاسم سلیمانی و حاج ابومهدی المهندس؛ میهمان و میزبانی که حتی در شهادت هم نخواستند از هم جا بمانند.

سلام فرمانده را می توان ترجمه و روایت خوبی از هنر مقاومت به شمار آورد؛ روایت هنرمندانه ای که لازم است، اما کافی نیست. هنوز هم محور مقاومت تشنه «روایت فتح» های جدید و کارهای عمیق فرهنگی است. صریح تر بگوییم؛ مدت هاست که محور مقاومت در زمینه‌ روایتگری هنری رنج ها و حماسه ها، کمبود آشکاری دارد و این آغازی است که سالهاست دنبال آن می گشتیم؛ اما فقط یک آغاز در دامنه کوهی که قله آن از ابرها بالا می زند. روایت هنرمندانه از مقاومت، هنوز در ابتدای راه است و تا رسیدن سیمرغ مقصود به چکاد قاف آن، نیاز به نغمه پردازی های بی شمار و مستندهای هنرمندانه بی وقفه خواهیم داشت.