پیام‌های موسوی بجنوردی و مسجدجامعی برای درگذشت دعایی

رئیس و قائم‌مقام مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی در پیام‌هایی جداگانه درگذشت سیدمحمود دعایی، مدیرمسئول روزنامه اطلاعات را تسلیت گفتند.

کد خبر: ۴۴۸۲۷۱

تاریخ: ۱۵ خرداد ۱۴۰۱ - ۲۲:۵۱

به گزارش ایران اکونومیست به نقل از مرکز دائره‌المعارف بزرگ اسلامی، در متن کاظم موسوی بجنوردی، رئیس مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی آمده است: «رحلت یار دیرین امام و رهبری، مبارز مجاهد، مدیر مطبوعاتی پیشکسوت؛ حضرت حجت‌الاسلام‌والمسلمین مرحوم آقای سیّدمحمود دعایی را که بیش از نیم‌قرن در راه عدالت و آزادی و استبدادستیزی کوشید و پویید، به محضر حضرت صاحب‌الامر(عج)، مقام معظم رهبری، ملّت شریف ایران و خانوادۀ آن دوست عزیز ازدست‌رفته که فقدانش غمی جانکاه است، تسلیت عرض می‌کنم و از خداوند متعال برای همه بازماندگان اجر و شکیبایی و برای آن فرهیختۀ فرزانه علوّ درجات را مسألت دارم.»

همچنین احمد مسجدجامعی، قائم مقام  مرکز دائره‌المعارف بزرگ اسلامی درگذشت محمود دعایی را تسلیت گفت. در متن این پیام آمده است:  «قدیمی‌ترین مدیر فرهنگی رسانه‌ای کشور حجت‌الاسلام سیّدمحمود دعایی درگذشت. او از پیشگامان نهضت امام خمینی بود و از آغاز کار با ایشان همراه و هم‌پیمان شد و تا پایان عمر بر این عهد استوار ماند. پایداری او در این راه چه در زمان زندگی مرحوم امام و چه پس از آن همواره پیدا بود.
در کمتر محفل و مجلسی بود که او سخن بگوید و با بیانی شیرین یادی از امام نکند و نکته‌ای یا خاطره‌ای نگوید.
روحیه خضوع در او بارز بود و ندیدم در صف اوّل مجلسی نشسته باشد؛ با اهل فرهنگ و هنر بسی مهربان بود و در حیات و ممات از همراهیِ آن‌ها کناره نمی‌گرفت. در روزنامه وزین اطلاعات جایی برای گروه‌های گوناگون وجود داشت و نوشته‌ها و گفته‌ها و بزرگداشت‌ها و یادداشت‌های آن‌ها چاپ می‌شد. چراکه او وجه فرهنگی انقلاب را نمایندگی می‌کرد و جایگاه فرهنگی‌اش بارزتر از وجوه دیگرش بود. ایشان در بین عموم اصحاب فرهنگ و هنر و رسانه به کرامت و رحمت و بزرگ‌منشی شناخته می‌شد.
استواری‌اش در مواضع سیاسی جز درایتِ ناشی از نوعی شجاعتِ همراه با متانت و آرامش بود. نه با بادها از جا می‌جنبید و نه در ابراز مواضعش فریادهای بلند می‌کشید؛ حتی در شرایط دشوار به شخصیت‌هایی که از مناسبات قدرت کنار گذاشته می‌شدند، بی‌اعتنایی و در حق آن‌ها کوتاهی نمی‌کرد و گاه احترام او به ایشان بیشتر بروز می‌کرد.
او چندین دوره نماینده مردم پایتخت در مجلس شورای اسلامی شد که نشان از اعتماد عمومی به مشی و منش ایشان بوده است. حتی مخالفان منصف هم در حق او بد نمی‌گفتند. خود او هم به شیوه‌ای زیست و رفتار می‌کرد که یاد و خاطره امام را مخدوش نکند.
منزل مسکونی او در شهرآرا بود؛ نه در برج‌ها و ویلاهای آن‌چنانی. یک نیمه شعبان، با گروه تهران‌گردی به خانه ایشان رفتیم، آن‌چنان ساده و صمیمی برخورد کرد که خاطره‌ای ماندگار در ذهن حاضران به جا گذاشت. از اتفاق گروهی از همسایگان و اهل محل که از آمدوشد ما باخبر شدند نیز به دیدارش آمدند و حدود سی‌نفر در اتاق‌های خانه دوطبقه او تقسیم شدیم و صبحانه‌ای که به‌دست همسر، فرزندان، عروس‌ها و داماد او در منزل تهیه شده بود، خوردیم. آقای دعایی در پایان جدی و صمیمانه از همه میهمانان خوانده و ناخوانده دعوت کرد که در هر نیمه شعبان در همین‌جا میزبان ما باشند.
ایشان در روز ١۵ خرداد درگذشت. این شاید ناشی از صفای باطن و پیوستگی روحی و معنوی او و مرادش مرحوم امام باشد. خدایش رحمت کند.»