ویس کرمی: عوض کردن جای ظالم و مظلوم در سیستم حقوق بشر غربی امری عادی است

عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس گفت: عوض کردن جای ظالم و مظلوم در سیستم حقوق بشر غربی یک امر عادی و جز روال طبیعی‌شان است، چرا که بر اساس منافع و شرایط خودشان تصمیم می گیرند.

کد خبر: ۴۲۴۲۶۸

تاریخ: ۰۸ ارديبهشت ۱۴۰۱ - ۱۹:۳۷

مهرداد ویس کرمی در گفت و گو با ایران اکونومیست، در رابطه با توجه رسانه های غربی به اتفاقات اوکراین و کمرنگ شدن توجه ها به مظلومیت مردم فلسطین بیان کرد: آنچه در بحث اوکراین و فلسطین می بینیم با توجه به رفتار دوگانه ای که از غرب سراغ داریم، خیلی چیز عجیبی نیست. اصولا معیارهای سازمان های به اصطلاح حقوق بشر و کشورهای غربی همیشه معیارهای چندگانه بوده و بر اساس منافع و شرایطی که خودشان دارند، همه چیز را به صورت موردی تعریف می کنند.

وی با اشاره به اینکه در مورد حقوق بشر هم در غرب قاعده ای وجود ندارد و نسبی گرایی که بر تفکر غرب حاکم است در بحث حقوق بشر هم دیده می شود، تصریح کرد: اقدام مشابهی هم در اوکراین و هم در فلسطین صورت می گیرد، اما یک طرف به عنوان قهرمان و مظلوم معرفی می شود و یک طرف نیز نه تنها به فراموشی سپرده شده و در حاشیه قرار می گیرد، بلکه به عنوان ظالم نیز معرفی می شود. در واقع عوض کردن جای ظالم و مظلوم در سیستم حقوق بشر غربی یک امر عادی و جز روال طبیعی شان است و دلیل آن هم این است که در حقوق بشر یک معیار اخلاقی، انسانی و دینی در مورد کشورهای غربی مشاهده نمی کنیم بلکه بر اساس منافع و شرایط خودشان تصمیم می گیرند.

نماینده مردم خرم آباد در مجلس خاطرنشان کرد: آنچه در فلسطین در طول ده ها سال اتفاق می افتد نسل کشی و غصب سرزمین مادری است که از طرف غرب نه تنها محکوم نشده بلکه رژیم صهیونیستی همیشه مورد حمایت قرار گرفته و مجامع مختلف در مقابل جنایت های رژیم صهیونیستی سکوت اختیار کرده اند، اما در بحث اوکراین که یک مساله دوطرفه و خصومتی بین دو کشور است که یک طرف آن هم اوکراین است و تهدیدهایی برای روسیه ایجاد کرده، به صورت دیگری تفسیر می شود.

ویس کرمی با بیان اینکه ما با جنگ و خونریزی در هر شکل آن مخالف هستیم، تاکید کرد: معیارهایی که در مورد مردم مظلوم فلسطین و در مورد جنگ اوکراین گرفته می شود کاملا دوگانه است. اگر جنگ و کشتن انسان ها و تعرض به آنها بد است همیشه بد است و اگر هم خوب است همیشه خوب است، اما چرا کشورهای غربی و سازمان های حقوق بشر با معیارهای دوگانه با این مساله برخورد می کنند؟