ایران موفق به ساخت صفحات سوخت سیلیسایدی شد

سازمان انرژی اتمی روز شنبه از یکی از مهم‌ترین دستاوردهای سال ۱۴۰۰ خود رونمایی کرد؛ ساخت اوّلین نمونۀ صفحات سوخت سیلیسایدی به منظور جایگزینی سوخت راکتور تحقیقاتی تهران.

کد خبر: ۴۱۳۹۴۳

تاریخ: ۲۰ فروردين ۱۴۰۱ - ۱۳:۳۹

ایران از دی ماه ۱۳۹۹ کار تحقیق و توسعه و ساخت این نوع از سوخت را در میان مخالفت ها و هجمه های شدید کشورهای اروپایی و آمریکایی آغاز کرده بود. سوخت «سیلیساید»، سوختی است که از مسیر اورانیوم فلزی عبور می‌کند.

به گزارش ایران اکونومیست، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در تیرماه سال ۱۴۰۰ اعلام کرد که ایران به این نهاد اطلاع داده که قصد دارد تا به تولید اورانیوم فلزی غنی‌شده تا خلوص ۲۰ درصد برای سوخت راکتور تحقیقاتی تهران بپردازد.

بر اساس اعلام سازمان انرژی اتمی، فعالیت تحقیق و توسعه در رابطه با این نوع از سوخت با اورانیوم طبیعی از دی ماه ۱۳۹۹ شروع شد. برنامه تولید سوخت پیشرفته (سیلیساید) نخستین بار از ۱۳۹۷ به آژانس ارائه شده و در طول این مدت نیز در چند مرحله اطلاعات تکمیلی و نهایتاً اطلاعات پرسشنامه طراحی (DIQ) به آژانس ارسال شده است.

سازمان انرژی اتمی در بیانیه‌ای که در واکنش به اعلام نگرانی تروئیکای اروپا نسبت به تصمیم ایران برای ساخت سوخت سیلیساید در دی ماه ۱۳۹۹ منتشر کرد، یادآور شد که در اوایل دهه ۸۰ (شمسی) در گزارشی که در آن زمان به آژانس ارائه شد اعلام شده بود که تحقیق و توسعه در رابطه با تولید اورانیوم فلزی برای مصارف صلح‌آمیز و متعارف در حد مقدماتی و به میزان اندک با موفقیت انجام شده بود. با این توضیح که در فرآیند تولید سوخت پیشرفته (سیلیساید) اورانیوم فلزی یک محصول میانی است که در فرآیند تولید بدون توقف در این مرحله، بلافاصله سوخت پیشرفته (سیلیساید) تولید می‌شود.

بر اساس ماده ۴ قانون «اقدام راهبردی برای لغو تحریم‌ها و صیانت از منافع ملت ایران» سازمان انرژی اتمی مکلف شده است تا از کارخانه تولید اورانیوم فلزی در اصفهان، ظرف مدت ۵ ماه از تصویب قانون اقدام راهبردی برای لغو تحریم‌ها، بهره‌برداری کند و این اقدام در زمان تعیین شده انجام شد.

شایان ذکر است، این توانمندی کیفیت و کمیت تولید رادیوداروها را به طور قابل توجهی ارتقاء خواهد داد و ایران را به یکی از کشورهای پیشرو در حوزه فناوری هسته‌ای تبدیل می‌کند.

تولید صفحات سوخت سیلیسایدی نوعی سوخت هسته‌ای است که فناوری آن صرفا در اختیار تعداد انگشت شماری از کشورهاست.