نقش امام جواد(ع) در ترویج مکتب اسلام/ مناظرات امام نهم سند حقانیت تشیع

امام جواد(ع) در طول عمر کوتاه خود نقش مؤثری را در تبلیغ و ترویج دین اسلام داشت و توانست در مقابل دشمن ایستادگی و با ظلم و زور مقابله کند.

کد خبر: ۴۰۷۲۱

تاریخ: ۱۴ مهر ۱۳۹۲ - ۰۹:۱۰

امام جواد(ع) نهمین پیشوای شیعیان در سن هشت سالگى به امامت رسید و 17 سال رهبرى شیعیان را به عهده داشت و دوران امامت ‏آن حضرت با دو نفر از خلفاى ستم پیشه عباسى یعنی مأمون و معتصم مقارن بود.
حضرت جواد در داشتن تمام صفات زیباى اخلاقى و انسانى سرآمد خوبان روزگار بود، پارسایى، علم و دانش و بخشندگی اش موجب شده بود با القاب جواد، تقى، مرتضى و منتجب شناخته شود اما در این میان لقب "ابن الرضا" به خاطر شکوه و جلال امام رضا (ع) در میان مردم شهرت بیشترى داشت.

امام جواد(ع) نقش مهمی در ترویج دین اسلام داشت

رییس مرکز رسیدگی به امور مساجد شهرستان ورامین در رابطه با شخصیت امام نهم شیعیان اظهار داشت: حضرت امام جواد(ع) در سن 8 سالگی به امامت رسید و در دوران زندگی خود شاگردان بسیار زیادی تربیت کرد و علاوه بر تسلط در امور علمی، نسبت به رسیدگی به نیازمندان جامعه نیز تلاش زیادی داشت.

حجت الاسلام حسین قدوسی نژاد افزود: این امام در طول عمر کوتاه خود نقش مؤثری را در تبلیغ و ترویج دین اسلام داشت و توانست در مقابل دشمن ایستادگی و با ظلم و زور مقابله کند.

وی با تاکید بر اینکه بهترین الگو برای زندگی بشریت امروز ائمه اطهار هستند، گفت: هر فردی که بخواهد به سعادت و خوشبختی برسد بایستی سبک زندگی و کردار ائمه را الگو قرار داده و در راه سعادت گام بردارد.

قدوسی، شهادت امام جواد (ع) را نشانه تقابل دستگاه‌ ظلم و جور زمان با امامان دانست و عنوان کرد: رفتار ظالمان با اهل بیت و اصرار آنها بر اینکه دین باید از سیاست جدا باشد، در تاریخ زندگی همه امامان معصوم وجود دارد، به طوری که همه امامان تحت فشار ظالمان خودکامه قرار داشتند و امام جواد (ع) نیز در سن 25 سالگی و در اوج جوانی به شهادت رسید.

این کارشناس مذهبی تأکید کرد: امام جواد (ع) در شرایط سختی زندگی می‌کرد و مسموم شدن این امام مظلوم به دست نزدیک‌ترین افراد به ایشان دردی بزرگ است.

امام جواد(ع) مولود مبارک امام رضا(ع) است

معاون مرکز رسیدگی به امور مساجد ورامین نیز در گفتگو با خبرنگار مهر به دلیل اینکه دشمنان، امامان معصوم (ع) را تحمل نمی‌کردند، حضرت جوادالائمه (ع) در سن 25 سالگی و در دوران جوانی به شهادت رسید.

حجت الاسلام مصطفی دین پرور اظهار داشت: امام جواد(ع) با دو خليفه نيرنگ‏ باز عباسى يعنى مامون و معتصم ‏معاصر بود و به گواهى متون تاريخى، مامون مكارترين و منافق‏ترين‏ خلفاى عباسى است و او كسى است كه براى كسب پيروزى نهايى و قطعى بر انديشه شيعه، بسيار كوشيد.

این کارشناس فرهنگی اضافه کرد: عصر امام رضا(ع) مشكلات خاص خود را داشت و حضرت‏ رضا(ع) در معرفى امام بعدى با مسائلى رو به رو شد كه در عصر امامان قبل سابقه نداشت.

حجت الاسلام دین پرور تصریح کرد: رفتار ظالمان با اهل‌ بیت (ع) و اصرار آنها بر اینکه دین باید از سیاست جدا باشد‌ در تاریخ زندگی همه امامان معصوم (ع) وجود دارد‌ به طوری که همه امامان تحت فشار ظالمان خودکامه قرار داشتند و امام جواد (ع) نیز در 25 سالگی ‌به شهادت رسید.

در زمان امام جواد(ع) کنترل شدید سیاسی وجود داشت

حجت الاسلام علی مردانی نیز با اشاره به تلاش امام جواد(ع) در نشر فرهنگ تشیع در جامعه اسلامی تصریح کرد: امام جواد(ع) از یك سو شدیداً تحت مراقبت و كنترل سیاسی بود و از طرف دیگر، زود به شهادت رسید و به اتفاق دانشمندان بیش از 25 سال عمر نكرد،به همین خاطر تعداد محدودی از اصحاب و راوی را پرورش داد.

این استاد دانشگاه افزود: در میان همین تعداد محدود اصحاب و راویان آن حضرت، چهره های درخشان و شخصیتهای برجسته ای مانند علی بن مهزیار، زكریا بن آدم، محمد بن اسماعیل بن بزیع، حسین بن سعید اهوازی، احمد بن محمد بن خالد برقی بودند كه هر كدام در صحنه علمی و فقهی وزنه خاصی به شمار می رفتند و برخی دارای تألیفات متعدد بودند.

مردانی ابراز داشت: امام جواد(ع) با شرکت در مناظره ها و مباحثه با عالمان و دانشمندان بزرگ عصر خویش ، علم لدنی که همانا مختص به انبیاء و معصومین است را به همگان به اثبات رساند وسند حقانیت خود را برای همیشه تاریخ نشان داد.

امام جماعت مسجد امام رضا(ع) ورامین بیان داشت: سخنان امام جواد(ع) در سال‌های كودكی و نوجوانی، به سخنان مردی جهانديده شباهت داشت كه با آگاهی از مسائل علمی، روانی و قوانين حقوقی و جزايی، به خوبی مسائل را تحليل می‌كرد، لذا با توجه به اينكه در آن زمان مكتب و كلاس درسی وجود نداشت، می توان پی برد كه او در كلاس الهی و مكتب آسمانی آموزش ديده بود.

وی افزود: آن حضرت در جلب رضايت و خشنودی پروردگار، از صرف هر نوع امكانات مالی و رفاهی به نيازمندان واقعی كوتاهی نمی‌كرد و اصولاً مال و ثروت از نظر آن بزرگوار معنای ويژه‌ای داشت به طوری كه ايشان مال و ثروت را در حدّی قبول داشت كه بتواند به وسيله آن، گره ای از مشكلات زندگی ديگران بگشايد يا ذخيره‌ای برای آخرت و تكميل معنويت خود فراهم آورد.