کامبیز مهدیزاده مشاور عالی معاون علمی و فناوری رییس جمهور:

معضل کشور،جوّ داخلی است نه جو بایدن خارجی

ایران اکونومیست- انتخابات امریکا از دو جنبه قابل تامل است: نخست ایجاد یک شکاف عمیق و جامعه دو قطبی شده امریکا به دلیل رواج پدیده ترامپیسم و مدل جدید پوپولیسم امریکایی و دوم حضور گسترده مردم در حمایت از دموکرات ها به نمایندگی جو بایدن در این دور انتخابات است.

کد خبر: ۳۶۶۶۵۶

تاریخ: ۱۸ آبان ۱۳۹۹ - ۱۱:۵۱

انتخابات امریکا از دو جنبه قابل تامل است: نخست ایجاد یک شکاف عمیق و جامعه دو قطبی شده امریکا به دلیل رواج پدیده ترامپیسم و مدل جدید پوپولیسم امریکایی و دوم حضور گسترده مردم در حمایت از دموکرات ها به نمایندگی جو بایدن در این دور انتخابات است. مشی سیاسی و گفتمان دموکراتها به نمایندگی جو بایدن در انتخابات فعلی، تفاوت چشمگیری با ترامپ و نه صرفا با محافظه کاران دارد. تفاوت آنجاست که، در کشوری که خود را مهد آزادی، دموکراسی و قانونمداری جهانی میخواند، امروز شاهدیم ترامپی قرار دارد که توییت میکند، اعلام تقلب میکند، قوانین را زیر پا میگذارد و بر دموکراسی، وقعی نمی نهد.
بنابراین به سختی بتوان از چنین مشی و گفتمانی توقع پایبندی به تعهدات بین المللی را داشت. همچنان که دیدیم نیز از زمان روی کار آمدن ترامپ تا به امروز، امریکا از سازمانها و توافق های مهمی همچون سازمان بهداشت جهانی، پیمان پاریس و توافق برجام خارج شده است. اما نگاه کشور به نتیجه انتخابات امریکا و انتظار برای روی کار آمدن دموکراتها نیز تقلیل گرایانه است. چرا که به قدرت رسیدن جو بایدن و یا افرادی نزدیک به این تفکر تنها مسکنی موقت خواهد بود. با نگاهی بلندمدت باید اندیشید که اولا دولت جدید دموکرات تا چه حد بر رفع تحریم های ظالمانه علیه ایران اثرگذار خواهد بود و ثانیا چه ضمانتی وجود دارد که دولت بعد در امریکا مدافع پدیده ترامپیسم و مشی سیاسی این فرد نباشد؟ و دوباره همین آش و همین کاسه نشود؟
راه نجات کشور در طی سالیان اخیر یک جو همت بوده است، نه یک جو بایدن! ما نتوانسته ایم گره اقتصاد خود را از نفت باز کنیم، باید غده سرطانی نفت را جراحی کنیم و هر جراحی درد و هزینه دارد. باید به سمت اقتصاد جایگزین یعنی اقتصاد فناورانه و بهره گیری از فناوری ها و نوآوری ها حرکت کنیم.
اگر نظام جمهوری اسلامی ایران به جمع بندی به مذاکره برسد و امریکا نیز به میز مذاکره ای که با عهد شکنی آن را ترک کرده برگردد، نیاز است مفصل بندی های جدیدی صورت گیرد. بدین ترتیب که ابتدا باید مکانیزمی حقوقی طراحی شود که با ضمانت هایی تعهدآور امکان خروج یکجانبه و بدعهدی هریک از امضاکنندگان را به حداقل برساند. نکته بعد اما به خودمان و تصمیم گیران کلان در عرصه سیاست و اقتصاد کشور در این دهه های اخیر برمیگردد. چرا که ما تا همیشه وقت نداریم. باید ابتدا خود را باور کنیم و راه عملیاتی آن همانگونه که ذکر شد فاصله گرفتن از اقتصاد نفتی و حرکت به سمت اقتصاد مبتنی بر فناوری خواهد بود. باید پیشرفت ایران ملاک باشد. مشکل اقتصاد کشور ما هم مسائل داخلی است و هم مسائل بین المللی.