رابطه اعمال ناشایست با عدم استجابت دعا

همیشه ما از علمای دینی شنیده ایم که اگر انسان دعا کند خداوند جواب او را می دهد، اما باید دانست کسی که از یک سو دعا می کند و از سوی دیگر اعمال ناشایست هم انجام می دهد این اعمال مانع استجابت دعاهای او می شود و راه رسیدن خیر را به او سد می کند.

کد خبر: ۳۶۴۵۸

تاریخ: ۲۱ شهريور ۱۳۹۲ - ۱۳:۵۷

به گزارش ایران اکونومیست: دعا یکی از بهترین راه های ارتباط بنده با خدا است، اما خیلی از افراد ممکن است در ذهن خود این شائبه را داشته باشند که خیلی از دعاهایشان اجابت نمی شود. در پاسخ به این شائبه می توان به موضوعات زیادی اشاره کرد، اما بدون شک یک پاسخ این است که اعمال ناشایست خود ما علت عدم استجابت خیلی از دعاهاي ما است. چرا که اعمال ناشايست موجب دلبستگي به غير خدا و چه بسا موجب دلبستگي به چيزي شود كه مبغوض خداوند است و در اين صورت چگونه ممكن است انسان به پيشگاه خداوند بار يابد؟ كساني توجه خالص و كامل به خداوند پيدا مي كنند كه اعمالشان صالح و شايسته و به دور از آلودگي باشداز اين روست كه پيامبر(ص) مي فرمايند؛ با اعمال شايسته و نيك همان قدر دعا كافي است كه براي غذا نمك كافي و لازم است.

همان طور كه براي غذا مقدار معيني نمك لازم و كافي است و به بيش از آن نياز نيست، همين طور كسي كه اعمال شايسته دارد، به همان ميزان كه نمك براي غذا كافي است، دعا ضرورت دارد و به واقع دعا به منزله نمك براي زندگي انسان سعادت پيشه است. پس لازم نيست كه پيوسته دعا و درخواست كند و به مجرد دعا و درخواست از خداوند، پروردگار به درخواستش پاسخ مي گويد، اما آنان كه اعمالشان شايسته نيست و به ديگران خدامت نمي كنند، اگر فراوان هم دعا كنند معلوم نيست به حالشان سود بخشد. پيامبر(ص) مي فرمايند: مثل كسي كه بدون عمل شايسته دعا مي كند، مثل كسي است كه بدون كمان تير مي افكند.

در روایات و سخنان بزرگان دین آمده که خداوند كريم تر از آن است كه كسي را كه به در خانه اش آمده، از خود براند و به او پاسخ ندهد، اما کسی که دعا می کند و در ساير امور به وظيفه خود عمل نمي كند و آثار بندگي در رفتار او ظهور نمي يابند، توجه کامل به خالق ندارد و وضعش بسيار متفاوت است از كسي كه در همه كارها و رفتارش آثار و جلوه هاي بندگي خداوند هويدا است.

انسان باید زندگي اش سراسر بندگي و عبادت خداوند متعال باشد، چه در شئون فردي و شخصي و چه در ارتباط با خانواده، همسايگان نيز نسبت به جامعه و خلق خدا، بايد آثار بندگي از رفتار و اعمال انسان ظاهر گردد، در ضمن دعا نيز بكند چرا كه همين دعا اثر بندگي خداست كه از زبان ظاهر مي گردد و مسلما آن درخواست و توجه بايد از صميم دل باشد.

البته انسان با اعمال نيك و شايسته خيلي زود به اهدافش مي رسد و وقتي دعا مي كند به كسي مي ماند كه با كمان تير مي افكند و خيلي سريع تيرش به هدف اصابت مي كند. او مثل كسي است كه غذايش آماده است و فقط مقداري نمك بايد به آن اضافه گردد تا براي خوردن آماده شود.پس اعمال نيك و شايسته انسان را به خواسته هايش نايل مي سازد.

البته خواسته هاي افراد مختلف است كساني كه مراتب عالي بندگي خداوند رسيده اند، خواسته هايشان خيلي عالي است، خواسته هاي آنها از قبيل قرب خداوند، بي نيازي از خلق و راهيابي به سعادت دنيا و آخرت و نيز دوام نعمت هايي است كه خداوند به آنها عنايت فرموده است. آنها معتقدند كه فقط خداوند متعال، خواسته هاي آنها را تامين مي كند، نه كس ديگری. اما كساني كه در مراتب پايين بندگي و معرفت خداوند قرار دارند در فكر شكم، مسكن و لباس هستند و خواسته هايشان در ارتباط با آنهاست و البته خداوند نيازهايشان را برطرف مي سازد.

بنابراین انسان اگر به اصلاح نفس خود و انجام وظايف همت گمارد زودتر به اهدافش مي رسد و خداوند دعايش را اجابت مي كند، فرق هم نمي كند دعاي او در ارتباط با خودش باشد يا ديگران، خواسته هاي او دنيوي باشد يا معنوي و اخروي. البته انسان باید اعمال خير دهد و ممکن است آثار واقعي و پاداش هاي شايسته و حقيقي اعمال خير او در آخرت ظاهر مي گردد، چرا اين دنيا تنها محل كار كردن است و پاداش واقعی در آخرت داده مي شود.