خاطرات بد دوران کودکی‌تان را به فرزندان خود نگویید

ایران اکونومیست-یک متخصص روانشناسی گفت: والدین نباید خاطره تنبیه‌های خود در کودکی را برای فرزندانشان بگویند زیرا این خاطرات به کودک بسیار آسیب می‌زند.

کد خبر: ۳۳۲۶۳۶

تاریخ: ۱۱ آذر ۱۳۹۸ - ۰۹:۵۲

لیلا شقاقی متخصص روانشناس درباره اثر نامطلوب تعریف خاطرات ناگوار دوران مدرسه خود بر کودکان اظهار کرد: زمانی که والدين درباره خاطرات بد دوران کودکی خود با كودكانشان صحبت می‌كنند در واقع هدف و قصدشان ايجاد اطمينان و آرامش بوده درحالی که این کار اشتباه است.

او در ادامه افزود: خانواده ها برای کودکان خود درباره تنبیه‌هایشان در گذشته صحبت نکنند. كودكان امروزه به دلايل مختلف احساس نا امنی بيشتری می کنند و با بيان این گونه مطالب بسیار مضطرب می شوند. بيان خاطرات بد گذشته والدين برای كودكان نوعی خودافشايی محسوب می شود، خودافشايی در اصل يک مهارت برای كسب بهتر ارتباط موثر به حساب می آید كه در بسياری از موارد مورد استفاده قرار می گيرد.

شقاقی بیان کرد: نكته مهم اين است كه خانواده ها هنگام رو به رو شدن با شرايط سخت نباید از خودافشایی استفاده کنند. خودافشايی بايد به يک اتحاد ختم شود اتحادی که ارتباط عميق ايجاد كند تا به رشد، بهبود و مقابله با گسستگی و عدم درک متقابل بیانجامد و از رفتارهای مخرب مثل انتقاد و تحقير جلوگيری شود. بيان خاطرات بد منجر به تاييد احساس نگرانی و خود افشايی در كودک می شود. خانواده ها با تعریف خاطرات تنبیه خود برای کودکان موجب ایجاد رويدادهای استرس زا در کودک می شوند.

او در ادامه افزود: بنابراين پيشنهاد می شود به جای تعريف خاطرات بد با کودکانتان بیشتر همدلی كنيد. همدلی شما با احساس کودکتان به اين معني است كه او را درک کرده و آن را می پذیرید. هيجان فرزندتان در چنين شرايطی فروكش كرده و فرصتی برای تفكر صحيح و حل مسائل ايجاد می شود.

این متخصص روانشناسی بیان کرد: بسیاری از والدین با مفهوم واقعی اضطراب آشنا نیستند، آنان فکر می‌کنند که اگر کودک سرمساله‌ای گریه کند، اضطراب دارد یا اصولا به مساله اضطراب توجهی ندارند. اضطراب در واقع، حالت ناخوشایندی از نگرانی و ترس است که منبع خاصی برای آن وجود ندارد.

او گفت: این نگرانی، ترس و اضطراب موجب می‌شود موقعیت و رفتار کودک دچار برخی مشکلات شود و سطح عملکرد او پایین می‌آید؛ در واقع منظور از سطح عملکرد در روانشناسی، سطح عملکرد انطباقی است. یعنی کودک در رفتار اجتماعی، تحصیلی و ارتباط خود با خانواده به خاطر ترس مبهم و نگرانی اش، دچار مشکل می‌شود.

باشگاه خبرنگاران جوان