هیلاری کلینتون و انقلاب جنسیتی بی سروصدا

سیاست مداران آمریکایی انقلاب جنسیتی را به راه انداخته اند که کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

کد خبر: ۲۷۷۹۰

تاریخ: ۲۴ تير ۱۳۹۲ - ۱۳:۴۶

بحث های مربوط به انتخابات ریاست جمهوری سال 2016 آمریکا که بر اساس یک عادت قدیمی، حتی پیش از پایان سال نخست دوره دوم ریاست جمهوری رئیس جمهور فعلی آغاز شده را در نظر بگیرید.

آنچه بر همگان آشکار است میزان محبوبیت هیلاری کلینتون در میان دموکرات ها در صورت شرکت وی در انتخابات ریاست جمهوری است. تحقیقات موسسه «پابلیک پالسی پولینگ» در آیوا هفته گذشته نشان داد که 71 درصد کلینتون را ترجیح می دهند، 12 درصد جو بایدن، معاون رئیس جمهور را انتخاب کرده اند و دیگر مدعیان پس از آنها قرار دارند. به خاطر داشته باشید که شکست وی از اوباما در ایالت آیوا بود که باعث شد جایگاه پیشین در انتخابات سال 2008 را از دست بدهد و راه را برای پیروزی اوباما هموار کند.

تفاوت آن دوره با سال 2016 در این است که اینبار نظرات دموکراتیک نشان از تمایل آنها به نامزدی کلینتون دارد. آخرین بار این کلینتون بود که باید حزب را متقاعد می کرد اما اینبار این حزب است که خواهان ترغیب وی است.

تمایل افراد بسیاری که خواهان نامزدی کلینتون هستند، مطمئناً به جنسیت وی مربوط می شود. در واقع وی برای زنان با دیدگاه های سیاسی مختلف که خواهان شکستن موانع نامرئی ریاست جمهوری هستند، پرجاذبه خواهد بود. اما حمایت از کلینتون دستکم به محاسبات دقیق در مورد وی نیز مربوط می شود که به دلیل تجربه زیاد، قدرت احتمالی در میان رای دهندگان قشر کارگر و استقامت محض در مقابله با آزمایشاتی که تعداد معدودی از دیگر سیاست مداران مجبور به برخورد با آنها شدند، می تواند پیروز شود.

مسئله زمانی جالب تر می شود که به اتفاقات احتمالی در صورت عدم شرکت کلینتون در انتخابات و نامزد بعدی که حزب بدان روی خواهد آورد، بیاندیشید.

برای مثال در نظرسنجی «پابلیک پالسی پولینگ» الیزابت وارن، سناتور ماساچوست با پنج درصد رای، پس از کلینتون و بایدن قرار دارد. اگر کلینتون بیرون از رقابت باشد، وارن با 16 درصد پس از 51 درصد بایدن قرار می گیرد.

و مسئله ای که واقعاً قابل توجه است اینکه اگر بایدن و کلینتون هر دو از لیست خارج شده باشند، وارن با 20 درصد پیشگام خواهد بود و اندرو گومو، فرماندار نیویورک با 18 درصد، کوری بوکر، نامزد سنای نیوجرسی با 12 درصد و کیرستن گیلیبرند، سناتور نیویورک با 7 درصد پس از وی قرار خواهند داشت.

مطمئناً نظرسنجی که امروز انجام می شود نمی تواند چندان پیشگویانه باشد. اما آنچه در تاریخ سیاسی آمریکا بی سابقه است این است که یک: دو پیشگام احتمالی زن در میان نامزدها حضور دارند، کلینتون و وارن و دو: ورود وارن و گیلیبرند به عنوان مدعی، فضای سیاسی سردی را ایجاد می کنند. اصلا مهم نیست که چه احساسی در مورد برابری جنسیتی دارید، هر سه این زنان باید به عنوان نامزدهای قوی بالقوه رتبه بندی شوند.

در گام نخست هر سه آنها دقیقا بر همین اساس در لیست «پابلیک پالسی پولینگ» قرار گرفتند. تام جنسون، مدیر این موسسه گفت: «ما واقعاً تلاش می کنیم که دموکرات های قابل پذیرش با بهترین توانایی ها را در این فهرست قرار دهیم.»

جنسون به کمپین «خانم رئیس جمهور» اشاره می کند که برای تهیه لیست خود و انتخاب زنان دموکراتیک پول جمع می کند و تاکید دارد که موسسات نظرسنجی و صاحب نظران توجه داشته باشند سیاست جنسیتی رئیس جمهوری تا چه اندازه تغییر کرده است.  استفان شریوک، رئیس این سازمان با اشاره به اینکه در حال حاضر 16 دموکرات زن و چهار جمهوری خواه زن در سنا فعالیت می کنند، گفت: «اینطور نیست که این حرف ها را از خودم بزنم.»

شریوک می تواند لیست بلند بالایی از زنانی که باید در دراز مدت مورد توجه قرار گیرند را ارائه دهد؛ از جمله جین شاهین، سناتور نیوهمشایر (تنها زن در تاریخ آمریکا که هم به عنوان سناتور و هم به عنوان فرماندار خدمت کرده)، در کنار وارن، گیلیبرند و امی کلوبوچار، سناتور مینسوتا.

وی همچنین به کاتلین سبیلیوس، سیاست‌مدار حزب دموکرات و وزیر کنونی وزارت بهداشت و خدمات انسانی آمریکا و جانت ناپولیتانو، وزیر بازنشسته امنیت داخلی آمریکا که هر دو از فرمانداران سابق هستند، در کنار کریستین گرگویر از واشنگتن اشاره کرد.

البته باید گفت که نمی توان صحبت های جنسیتی فوق را در مورد حزب جمهوری خواه نیز بیان کرد. هنوز هم سارا پالین و میشل بکمن دو تن از افراد برجسته راست سیاسی هستند و سوزان مارتینز از نیومکزیکو و نیکی هالی از کارولینای جنوبی می تواند نقش های ارزنده ای در ابعاد ملی ایفا کنند.

هیلاری کلینتون در روزی که از مبارزات انتخاباتی سال 2008 کنار کشید، اعلام کرد که از آن به بعد «پیروزی برای زنان عادی خواهد بود، حضور یک زن در رقابت نزدیک برای تبدیل شدن به نامزد ما عادی خواهد بود، فکر کردن به اینکه یک زن می تواند رئیس جمهور ایالات متحده شود عادی خواهد بود.» بخش عمده این روند اتفاق افتاده است.