رییس سازمان حفاظت محیط زیست:

فروش خاک با تخریب آن تفاوتی ندارد

معاون رییس جمهوری و رییس سازمان حفاظت محیط زیست گفت: عده ای مساله سرقت خاک را بزرگ می کنند در حالی که سالانه صدها تن خاک را شور می کنیم اما کسی از آن حرفی نمی زند.

کد خبر: ۲۶۹۵۵۱

تاریخ: ۰۳ دی ۱۳۹۷ - ۱۲:۰۵

به گزارش ایران اکونومیست، عیسی کلانتری روز دوشنبه در بیست و سومین همایش ملی منطقه ای انجمن متخصقان محیط زیست ایران و سیردهمین جشنواره توسعه سبز تاکید کرد: تخریب با دزدی خاک فرقی نمی کند، 51 میلیارد متر مکعب اب را از زیر زمین به روی زمین می اوریم که با این کار سالانه حدود 51 میلیون تن نمک وارد سطح زمین می کنیم. این تخریب ها را چه کسانی می بینند؟
وی ادامه داد: برای تولید 140 هزار تن گوشت پوشش گیاهی خود را از بین برده ایم ، 50 درصد تخریب و فرسایش خاک به علت چرای بی رویه صورت گرفته است.
به گفته کلانتری، مشکل و‌ چالش اصلی محیط زیست کشور اقتصاد ناکارامد، پول مفت نفت و‌ مصرف بیش از توان واقعی است، باید به جای پرداختن به مسایل خرد به مسایل کلان بپردازیم.
کلانتری افزود: با نابودی عوامل محیط زیست اقتصاد قلابی خود را حفظ کردیم اما بهایی برای ارزش کالای تولیدی که محیط زیست هزینه کرده محاسبه نکردیم.
رییس سازمان حفاظت محیط زیست ادامه داد: تمام بخش های تولیدی و اقتصادی کشور دچار این مشکل است، صنعت نفت ما با اقتصاد و توسعه غیر پایدار، محیط زیست کشور را قربانی خود کرده است.
وی افزود: وقتی به حساب های ملی برمی گردیم می بینیم که در سال 1360 تولید ناخالص ملی ما80 میلیارد دلار بود که سرانه هر فرد 2500 دلار محاسبه می شد اما سال گذشته این سرانه به حدود 5000 هزار دلار رسید، ارزش واقعی 5هزار دلار امروز بین 1500 تا 1600 دلار است. بنابراین از لحاظ سرانه اقتصاد محدودتر شدیم. حال این سوال پیش می آید که اثرات زیست محیطی آن چقدر بوده است.
کلانتری ادامه داد: ظاهرا پایدارترین اقتصاد ما بخش کشاورزی است که آن هم شرایط مناسبی ندارد، ارزش کل تولیدات کشاورزی 40 میلیارد دلار است و انرژی مستقیم که وارد این بخش می شود حدود 10 میلیارد دلار است. نیروی کاری این میزان با حداقل حقوق و قیمت امروز دلار هم حدود 20 میلیارد دلار محاسبه می شود.
وی یادآور شد: همچنین مواد مورد نیاز این بخش مانند سم و کود 7 میلیارد دلار است اما در مقابل سالانه 4 میلیارد دلار استخراج سرمایه داریم، حال پیامدهای زیست محیطی آن چیست.
وی به وضعیت بد منابع آبی در کشور اشاره کرد و گفت: حداقل 80 میلیارد متر مکعب آب در کشور مصرف می کنیم این در حالی است که قیمت آب تقریبا رایگان تمام می شود. بنابر این بدون توجه به قیمت تولید آب که برای هر متر مکعب 50 تا 52 سنت تمام می شود آن را مصرف می کنیم که نتیجه آن خشک شدن تالاب ها، بروز ریزگردها، از بین رفتن پوشش گیاهی و نابودی جنگل ها است.
وی گفت: بدون در نظر گرفتن عوامل زیست محیطی صنایع، آن ها را در نقاط مختلف کشور مستقر می کنیم به عنوان مثال مس سرچشمه در سال 1345 ایجاد شد و اکنون آلودگی های سولفوری بسیاری در منطقه ایجاد کرده است.
کلانتری ادامه داد: صنعت خودرو سازی ما با تجهیزات چندین سال پیش کار می کند و وزیر نفت هم می گوید برای ما توجیه ندارد که با تجهیزات پنجاه سال پیش گازوییل استاندارد تولید کنیم.
رییس سازمان حفاطت محیط زیست افزود: هر روز معادل 450 هزار بشکه نفت کوره تولید می شود که بواسطه آن تمام انبارها پر شده، صادرات صورت نمی گیرد و ما هم اجازه نمی دهیم در نیروگاه ها به عنوان سوخت مصرف شود. تکلیف این میزان نفت کوره مشخص نیست. صنعت نفت در حال غرق شدن در آلودگی های زیست محیطی است که خودش ایجاد کرده است. اما هنوز اتکای ما به صنعت نفت است.
وی ادامه داد: ارزش افزوده صنایع معدنی ما نیز در حد یک دهم تخریب محیط زیستی آن ها نیست اما همچنان اصرار بر ادامه این کار داریم.
کلانتری تاکید کرد: دانشمندان محیط زیست کشور نیز مانند ما سیاستگذاران گمراه شده اند و نمی دانند چکار کنند.
وی گفت: سالانه یک و دو دهم کیلوگرم فرسایش خاک در متر مربع داریم که می شود هفت دهم میلیمتر خاک، اما کسی به آن توجه نمی کند و همه به عوامل جانبی چسبیده اند، بدون این که بررسی های کلان اقتصادی داشته باشیم در مورد مسایل مختلف نظر می دهیم.
رییس سازمان حفاظت محیط زیست یادآور شد: شمال کشور در زباله مدفون شده است. تقریبا در هیچ رودخانه ای تا زمانی که به دریا برسد هیچ اثری از موجودات زنده دیده نمی شود. امروزه بزرگترین رودخانه ها حتی کارون با آب به دریا نمی رسد بلکه تماما فاضلاب است.
وی تاکید کرد: اگر بخواهیم محیط زیست کشور را حفظ کنیم باید در سیاست های کلان تجدید نظر شود زیرا اقتصاد و تولید ناکارآمد، محیط زیست را از بین برده است و هزینه های محیط زیست در تمام محاسبات اقتصادی صفر تلقی شده است.
به گفته کلانتری، باید مشکل را از ریشه حل کنیم و برای رسیدن به آن سیاست های غلط اصلاح شود.