بازی سیاسی آمریکا با مهره سلاح های شیمیایی

متهم سازی ایران به تولید سلاح های هسته ای که اخیرا از سوی برخی اعضای کاخ سفید مطرح گردیده در ادامه سناریوسازی های کاخ سفید برای ایجاد اجماع علیه تهران طراحی شده است؛ سناریویی که با توجه به تجربه جهان از عملکرد آمریکا، شانس موفقیت آن ناچیز به نظر می رسد.

کد خبر: ۲۶۳۰۱۴

تاریخ: ۰۳ آذر ۱۳۹۷ - ۱۸:۲۶

به گزارش ایران اکونومیست؛ «دونالد ترامپ» رئیس جمهوری آمریکا و تیم همسویی که در دو سال گذشته شکل گرفته و دور وی حلقه زده اند به طور مداوم اتهاماتی را علیه ایران مطرح می کنند؛ اتهاماتی از حمایت ایران از تروریسم گرفته تا انحراف برنامه هسته ای و غیره.

کاخ سفید در تازه ترین ادعای خود، ایران را به ساخت سلاح های شیمیایی متهم کرد. «کنت وارد» نماینده این کشور در سازمان منع سلاح ‌های شیمیایی پنجشنبه گذشته مدعی شد که ایران در نهان سلاح‌ های شیمیایی تولید می‌ کند و آن را به نهادهای بین‌ المللی گزارش نکرده است. وی همچنین برای اثرگذاری بر افکار عمومی جهان تاکید کرد که تهران به دنبال تهیه تجهیزاتی ویژه برای حملات شیمیایی موثر بر سیستم عصبی است.

با وجود ادعاهای تکراری و غیرمستند نماینده آمریکا در سازمان منع سلاح ‌های شیمیایی، مقامات ایران نسبت به آن سکوت نکرده و به آن واکنش نشان دادند.

دکتر «محمدجواد ظریف» وزیر امور خارجه کشورمان در صفحه توئیتر خود نوشت که «ایالات متحده می خواهد با توسل به کنوانسیون های بین المللی اتهاماتی را علیه ایران مطرح کند در زمانی که خودش سیاست نقض آنها را در پیش گرفته است.»

البته همان طور که انتظار می رفت بخشی از پیام دکتر ظریف به نقش مخرب آمریکا در جریان جنگ هشت ساله عراق به ایران اختصاص یافت و افزود: اتهامات مربوط به تسلیحات کشتارجمعی توسط کشوری که از عراق در استفاده از سلاح شیمیایی علیه ایران حمایت کرد و بعد این کشور را به بهانه نابودی آنها اشغال کرد تنها ناخوشایند نیست، بلکه خطرناک است.

در طول جنگ تحمیلی مردم ایران بارها مورد حملات شیمیایی ارتش عراق قرار گرفتند که به شهادت ده ها هزار نفر انجامید و نمونه بارز آن حمله ارتش صدام به شهر کردنشین سردشت بود. ضمن این که ارتش صدام شهر کردنشین حلبچه را نیز در کشور خود مورد بمباران شیمیایی قرار داد؛ تصاویر غمباری که با گذشت سه دهه هنوز از ذهن جهانیان پاک نشده است.

بازی آمریکا با مهره سلاح های شیمیایی اما جالب توجه است. «جرج دبلیو بوش» رئیس جمهوری وقت ایالات متحده در جریان حمله شیمیایی ارتش عراق به مناطق کردنشین سکوت و بی تفاوتی در پیش گرفت و حتی نماینده این کشور با برخورداری از امتیاز حق وتو در شورای امنیت، تلاش دیگر اعضای شورا را برای صدور یک بیانیه (نه قطعنامه) بی اثر ساخت.

چند سال پس از پایان جنگ عراق علیه ایران و برقراری آتش‌بس بین دو کشور، صدام حسین کویت را به اشغال خود در آورد که با ورود نیروهای آمریکای به ناچار عقب نشست. از آن پس عراق در نگاه مقامات کاخ سفید به کشوری درآمد که در خود انبارهایی از سلاح های شیمیایی و کشتار جمعی ذخیره کرده است. بوش در ماه های پایانی سقوط صدام اعتراف کرد که «صدام حسین دستور انجام حملات شیمیایی علیه ایران و بیش از 40 روستای عراق را داد. این حملات، منجر به کشته و زخمی شدن حداقل 20 هزار نفر شد.»

بنابراین، آمریکا از بهانه وجود سلاح های شیمیایی عراق برای اشغال خاک این کشور استفاده کرد اما در نهایت همان طور که انتظار می رفت هیچ سلاح کشتار جمعی به دست نیامد و عراق در بحرانی عمیق فرو رفت که تاکنون به طور کامل از آن خلاصی نیافته است.

در شرایط کنونی، دولت ترامپ نیز در صدد القا این تفکر به جهان است که تهران برای ساخت سلاح های کشتار جمعی تلاش می کند و صلح و امنیت منطقه و جهان را به خطر خواهد انداخت! از طرفی نگاه آمریکا به امنیت رژیم صهیونیستی گره خورده که ایالات متحده چشم بر روی جنایت های آن بسته و با تمام توان خود از این رژیم حمایت می کند.

در همین ارتباط «بهرام قاسمی» سخنگوی وزارت امور خارجه ایران اظهار کرد: آمریکا به‌عنوان تنها کشور عضو سازمان، دارنده زرادخانه تسلیحات شیمیایی به‌ شمار می ‌رود که تاکنون به تعهدات خود برای نابودی آنها عمل نکرده، بلکه همزمان از برنامه تسلیحات شیمیایی رژیم صهیونیستی جانبداری می ‌کند.

حمایت تمام قد کاخ سفید از اسرائیل و متهم نمودن ایران به تولید سلاح های کشتار جمعی در حالی اتفاق افتاده که این رژیم به عضویت کنوانسیون منع سلاح های شیمیایی و همچنین پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای (NPT) در نیامده است. بر اساس گزارشات مختلف اسرائیل بیش از 200 کلاهک هسته ای در اختیار دارد اما اجازه بازرسی هم به بازرسان آژانس نیز نمی دهد. در همین ارتباط چندی پیش موسسه بین ‌المللی پژوهش ‌های صلح استکهلم در گزارشی نوشت «در حالی که آمریکا و روسیه را کاهش دادند، اسرائیل به توسعه زرادخانه هسته ‌ای خود ادامه می ‌دهد.»