گزارش تصویری از زندگی پنهان

بازدیدکنندگان از مناطق خشک و بیابانی جهان اغلب با مناظری مواجه می شوند که به نظر خالی از هر گونه زندگی هستند. با این وجود، جامعه اختصاصی گلسنگ، خزه، قارچ و سیانوباکتری‌ها در زمین‌های بیابانی وجود دارد که به نام خاک "کریپتوبیوتیک" (Cryptobiotic) یا "پوسته خاک" شناخته می شود.

کد خبر: ۲۴۴۲۵

تاریخ: ۱۰ تير ۱۳۹۲ - ۱۱:۴۰

به گزارش گروه بین الملل زیست نیوز، بازدیدکنندگان از مناطق خشک و بیابانی جهان اغلب با مناظری مواجه می شوند که به نظر خالی از هر گونه زندگی هستند. با این وجود، جامعه اختصاصی گلسنگ، خزه، قارچ و سیانوباکتری‌ها در زمین‌های بیابانی وجود دارد که به نام خاک "کریپتوبیوتیک" (Cryptobiotic) یا "پوسته خاک" شناخته می شود. این موجودات زنده به معنای واقعی کلمه با خاک بیابان پیوند خورده، از فرسایش آن جلوگیری کرده و به حفظ رطوبت پایدار کمک می کنند.

زندگی پنهان

واژه کریپتوبیوتیک از دو واژه یونانی "کریپتوس" به معنای "پنهان" و "بیوس" به معنای "زندگی" شکل گرفته و وجود آن برای زیست‌بوم‌های بیابان حیاتی است. فعالیت‌های آنها به افزایش نیتروژن و کربن در خاک منجر شده که توسط زندگی گیاهی بیابان استفاده می شوند.

پیوندهای ریز

خاک کریپتوبیوتیک شامل میلیون‌ها فیبر میکروسکوپی می شود که دانه‌های شن و ماسه را به هم پیوند داده و خاک را در مکان خود نگه می دارند. همچنین، مکانی مرطوب و امن را برای رشد دانه‌ها فراهم می کند. با گذشت زمان، خاک کریپتوبیوتیک این امکان را برای جوامع گیاهی بومی فراهم می کند تا شن و ماسه و سنگ‌های مناطق بیابانی را به استعمار خود در آورند.

خاک بیابان

در آمریکا، پوسته‌های خاک کریپتوبیوتیک به طور معمول در بیابان سونوران، در سراسر فلات کلرادو و در داخل حوضه کلمبیا یافت می شوند. تشکیل پوسته‌های خاک به طور طبیعی در آلاسکا رخ می دهند. برخی اشکال پوسته‌های خاک زیستی در تمام قاره از جمله قطب جنوب یافت می شوند. نکته‌ای که در میان تمامی پوسته‌های خاک کریپتوبیوتیک مشترک بوده، تشکیل شدن آنها توسط موجودات زنده است.

منظره‌های عجیب و غریب

خاک کریپتوبیوتیک منظره‌هایی را خلق می کند که همانند یک رشته کوه کوچک و مینیاتوری به نظر می رسد.

حرکت آهسته

رشد این منظره‌های مینیاتوری به طور باور نکردنی آرام و کند است. بخش روی زمین پوسته خاک تنها یک میلیمتر در سال رشد می کند. با گذشت زمان و در صورت دست نخورده باقی ماندن، سطح پوسته خاک می تواند تا 10 سانتیمتر رشد کند.

ظواهر متفاوت

ظاهر پوسته خاک در توپوگرافی، رنگ و پوشش سطح متفاوت است. در حوضه بزرگ و فلات کلرادو، پوسته‌های خاک نسبت به خاک‌های اطرافشان تیره‌تر هستند. این تیرگی به واسطه تراکم موجودات زنده‌ای که در آنها یافت می شوند و طبیعت تیره سیانوباکتری، خزه و گلسنگ‌ها است.

محصولات محیط زیست

فرآیند طبیعی که به ایجاد توپوگرافی سطح ناهموار بسیار رایج در میان پوسته‌های خاک منجر می شود ناشی از سیانوباکتری‌های رشته‌ای و خزه‌های سبز است. هنگامی که در بیابان باران می بارد این موجودات زنده آب را جذب کرده و متورم می شوند. گیاهان جدید رشد کرده و شبکه ای جدید از رشته‌ها و غلاف‌ها شکل می گیرد.

شکنندگی زندگی

خاک کریپتوبیوتیک فوق العاده آسیب پذیر است. حتی ضخامت 10 سانتیمتری آنها در برابر پوتین و تایر خودرو یارای مقاومت ندارد. در مناطقی که خاک کریپتوبیوتیک وجود دارد، بازدیدکنندگان به ماندن در مسیرهای ویژه پیاده‌روی و جاده‌های مشخص تشویق می شوند. هر گونه فعالیتی خارج از مسیرهای مشخص شده می تواند آسیب‌های جدی به موجودات زنده‌ای که پوسته خاک را تشکیل می دهند، وارد کند. پس از آسیب دیدن و با توجه به مقدار رطوبت منطقه، بین 30 تا 300 سال طول می کشد تا پوسته خاک آسیب‌های وارده را ترمیم کند.

مراقبت

با توجه به آسیب پذیری بالای خاک کریپتوبیوتیک، اگر فرصت بازدید از یکی از مناطق بیابانی بزرگ جهان را یافتید، مراقبت و حفاظت از آن را فراموش نکنید. در صورت مشاهده پوسته خاک به آرامی زانو زده و نگاهی دقیق به دنیای مینیاتوری آن داشته باشید. در حقیقت، شما به یکی از اعضای کلیدی مناطق خشک جهان نگاه می کنید.