سرخابی‌ها چقدر برای نبرد با غول‌های قطری آماده اند؟

پرسپولیس و استقلال از حیث فنی و کیفی هم دچار نوسانات و کمبودهای قابل‌توجهی هستند؛ آنچه هواداران فوتبال ایران را در آستانه نبرد فوق حساس با غول‌های قطری بیش از پیش نگران می‌کند.

کد خبر: ۲۴۳۰۳۷

تاریخ: ۳۰ مرداد ۱۳۹۷ - ۱۲:۳۰

به گزارش ایران اکونومیست؛ چهار هفته از لیگ هجدهم گذشته و سرخابی‌ها در مجموع هشت بازی، تنها سه پیروزی کسب کرده‌اند. شاید این مساله در هفته‌های آغازین فصل اهمیت چندانی نداشته باشد، اما نکته اینجاست که پرسپولیس و استقلال از حیث فنی و کیفی هم دچار نوسانات و کمبودهای قابل‌ توجهی هستند؛ آنچه هواداران فوتبال ایران را در آستانه نبرد فوق حساس با غول‌های قطری بیش از پیش نگران می‌کند.

روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: «از امروز تنها یک هفته به آغاز مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان آسیا زمان باقی مانده؛ جایی که ابتدا استقلال روز دوشنبه پنجم شهریور در ورزشگاه آزادی از السد پذیرایی می‌کند و سپس پرسپولیس روز ششم شهریور در قطر رودرروی الدحیل قرار می‌گیرد. هر دو تیم قطری به شکل وحشتناکی قدرتمند و آماده‌اند. تا قبل از مسابقات دیشب لیگ ستارگان، السد با ۱۶ گل زده طی فقط دو بازی در صدر جدول قرار داشت و الدحیل هم با دو پیروزی و ۹ گل زده این تیم را تعقیب می‌کرد. حتما می‌دانید که السد هفته گذشته با نتیجه عجیب ۱۰ بر یک العربی را شکست داد و بغداد بونجاح، مهاجم سرشناس این تیم در دو مسابقه سه بار هت‌تریک کرده است! آنها گابی، هافبک سابق اتلتیکو مادرید را هم گرفته‌اند و کنار ژاوی قرار داده‌اند. الدحیل هم بی‌اندازه آماده است و بسیاری از کارشناسان، آنها را قوی‌ترین تیم غرب آسیا و بخت اول کسب عنوان قهرمانی می‌دانند.

خب حالا ما چه داریم؟ چهار هفته از لیگ هجدهم گذشته و سرخابی‌ها در مجموع هشت بازی، تنها سه پیروزی کسب کرده‌اند. شاید این مساله در هفته‌های آغازین فصل اهمیت چندانی نداشته باشد، اما نکته اینجاست که پرسپولیس و استقلال از حیث فنی و کیفی هم دچار نوسانات و کمبودهای قابل‌توجهی هستند؛ آنچه هواداران فوتبال ایران را در آستانه نبرد فوق حساس با غول‌های قطری بیش از پیش نگران می‌کند.

امان از خط حمله سرخ‌ها

بدون تردید بزرگ‌ترین مشکل پرسپولیس در لیگ هجدهم، ناکامی خط حمله این تیم در گلزنی است. در شرایطی که سرخپوشان طی سه فصل گذشته عنوان بهترین خط حمله لیگ برتر را به خود اختصاص داده‌اند، کاملا مشخص است که امسال رمق و توان گذشته را ندارند و به اندازه کافی زهردار نیستند. منهای بازی با فولاد که برانکو به‌ خاطر مصدومیت کامیابی‌نیا به ناچار از سیستم هجومی ۲-۴-۴ لوزی استفاده کرد و تیمش به سه گل رسید، قرمزها در سه بازی دیگر تنها یک بار از روی نقطه پنالتی دروازه پدیده مشهد را گشوده‌اند که این آمار وحشتناک ضعیف است.

پرسپولیس در دو هفته اخیر برابر استقلال خوزستان و نفت مسجدسلیمان موفق به گلزنی نشد و حتی موقعیت‌های چندان خوبی هم خلق نکرد. در این میان بسیاری از کارشناسان متفق‌القول‌اند که مشکل سرخ‌ها از سیستم تدافعی و احتیاط‌آمیز برانکو است.

در حالی‌ که پرسپولیس در این فصل رقیب چندان مهمی نداشته، برانکو اصرار دارد که در همه بازی‎‌ها با چینش ۲-۴-۴ خطی و با حضور دو هافبک دفاعی بازی کند؛ آن چه زهر ساختار تهاجمی پرسپولیس را می‌گیرد و عملا علی علیپور را به یک بازیکن کم‌کار تبدیل می‌کند. با وجود این سرمربی قرمزها به یک دلیل روی استفاده از این روش اصرار دارد و آن هم تثبیت هماهنگی بین کامیابی‌نیا و نوراللهی برای بازی با الدحیل است. از قرار معلوم برانکو تا پایان مسابقات این فصل لیگ قهرمانان آسیا به سیستم تیمش دست نخواهد زد، مگر این که مصدومیت‌ها و محرومیت‌ها او را ناچار به انجام چنین کاری کند.

پرسپولیس شاید در مصاف با امثال استقلال خوزستان و نفت مسجد سلیمان توانایی بازی با سیستم تهاجمی لوزی را داشته باشد و هیچ اتفاقی هم رخ ندهد، اما برانکو مطمئن است مقابل رقیب قدرتمندی همچون الدحیل نمی‌تواند چنین کاری انجام بدهد. او آنجا هر دو هافبک دفاعی‌اش را با هم می‌خواهد و برای این که هماهنگی آنها با هم به اوج برسد، مربی کروات در همه مسابقات هر دو نفر را کنار یکدیگر به میدان می‌فرستد.

به این ترتیب انتظار می‌رود با وجود همه انتقادها، در بازی پنج‌شنبه با نفت آبادان هم شاهد استفاده برانکو از همین سیستم و حضور همزمان کامیابی‌نیا و نوراللهی در میدان باشیم. برانکو دارد فریاد می‌زند که برای بازی تدافعی و استفاده از تک موقعیت‌ها برابر الدحیل خیز برداشته؛ بنابراین هرگز انتظار نمایش متهورانه از سرخپوشان را نداشته باشید.

فغان از ساختار دفاعی آبی‌ها

در نقطه مقابل اما استقلال درست بر عکس پرسپولیس است؛ تیمی با ساختار تهاجمی خطرناک و البته حفره‌های نگران‌کننده در دفاع. استقلال تا اینجای فصل سه گل خورده که البته یکی از آنها گل به خودی بوده، اما نکته اینجا است که مثلا تیمی مثل ذوب‌آهن فرصت‌های متعدد گلزنی روی دروازه این تیم خلق کرد و هفت ضربه در چارچوب داشت. حتی پیکان که برابر آبی‌ها مطلقا به حمله فکر نمی‌کرد، یک موقعیت تک‌به‌تک را مقابل دروازه رحمتی از دست داد. همین پارس جنوبی هم روی ضد حملات چند فرصت خطرناک داشت. پارسال یکی از ویژگی‌های تیم شفر این بود که سخت گل می‌خورد، اما امسال آنها راحت به رقبا فرصت گلزنی می‌دهند.

استقلال در ساختار دفاعی‌اش سه مهره بسیار مهم یعنی امید ابراهیمی، مجید حسینی و امید نورافکن را از دست داده و در عوض بازیکنانی مثل علی کریمی و محمد دانشگر را جذب کرده که شاید واقعا در حد نفرات جدا شده نباشند. البته آبی‌ها در دو سمت خط دفاعی فرشاد محمدی‌مهر و میثم تیموری را هم از پارس‌جم گرفته‌اند که اولی الان بازی می‌کند و دومی هم به زودی به ترکیب اضافه خواهد شد، اما نکته اینجاست که هر دو نفر بیش از آنکه تدافعی باشند، خصوصیات تهاجمی دارند. ظاهر و باطن ساختار دفاعی استقلال همین است که در این چهار هفته دیدیم و نهایتا یک روزبه چشمی به خط دفاع اضافه خواهد شد.

نکته عجیب اینجاست که استقلال در خط میانی و حمله بیش از ۱۰ خرید سرشناس داشت، اما مدیران باشگاه برای ساختار دفاعی این تیم فکر خاصی نکردند. این واقعیت زمانی نگران‌کننده‌تر می‌شود که بدانیم استقلال در آستانه رویارویی با خط حمله بی‌رحم و آتشین السد است.»