هر شب با قرآن/ درسِ یوسف(ع) به هم سلولی هایش!

بر آنیم تا در این مجال، قطعاتی کوتاه و بلند از کتاب وحی را با نگاهی به انعکاس آن در ادبیات پارسی، پیشکش طالبان حق و جوینگان حقیقت کنیم تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.

کد خبر: ۲۳۹۹۶

تاریخ: ۰۸ تير ۱۳۹۲ - ۲۲:۱۸

آیه ۳۹ سوره یوسف

يَا صَاحِبَيِ السِّجْنِ أَأَرْبَابٌ مُّتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ
اى دو رفيق زندانيم آيا خدايان پراكنده بهترند يا خداى يگانه مقتدر

بعد از واقعه برهان رب و مهمانی زنان مصری، عزیز مصر مصلحت می بیند که یوسف را زندانی کند تا آشوب فرو نشیند. دو جوان که همراه یوسف به زندان آمده اند هر یک خوابی دیده اند که تعبیر آن را از یوسف می طلبند.

یوسف هم بر آن می شود که در آغاز درسی و تعلیمی به یاران خویش بدهد آنگاه به تعبیر خواب پردازد. این آیات درس یوسف است در مدرسۀ زندان (عالم) که مهمترین درس انبیاء و اولیا است.

یوسف در کمال محبت و شفقت با هم زندانیان خویش می گوید:
ای یاران هم زندان من، ای کسانی که مه با هم در زندان تن و قفس آب و گِل اسیریم، شما خود قضاوت کنید که آیا آدمی اربابان متفرق و پراکنده داشته باشد و هر دم فرمانی از هر یک دریافت کند و به جانبی کشیده شود بهتر است یا آنکه او را ارباب واحدی باشد یگانه و نیرومندکه سر و کارش تنها با اوست؟

کسانی که غیر خدا را به ربانیت می پذیرند هیچ گاه به وحدت و نهایتاً به صلح درونی نمی رسند و هر دم چون پرِ کاه به تندبادی به هر سو می شتابند.

گاه حرص فرمان می دهد که بشتاب و با هر سختی و هر ظلم و ستم که می توانی این متاع ناچیز دنیا را از دست رقیبان بربای، گاه تکبر فرمان می دهد که خود را از دیگران برتر دان و با تحقیر سخن گوی تا از بأس تو همگان به هراس اندرآیند.