برایان هوگان، فردی که سه سال قبل آیفون 4 را لو داد از تصمیم خود پشیمان است

سه سال قبل تقریبا 2 ماه مانده به رونمایی رسمی آیفون 4 توسط اپل، سایت گیزمودو عکسی اختصاصی از آن منتشر کرد.

کد خبر: ۲۳۶۲۶

تاریخ: ۰۷ تير ۱۳۹۲ - ۱۱:۴۱

گیزمودو آن دستگاه را از فردی خریده بود که بعدا مشخص شد برایان هوگان نام دارد. آیفون مورد بحث، توسط یک مشتری دیگر در کافه ای در شهر رد وود کالیفرنیا به او داده شده بود، ولی در اصل یکی از مهندسین اپل که در حال تست آیفون جدید بود، آن را جا گذاشته بود.

تحقیقات تیم امنیتی اپل و البته نیروی پلیس بر روی این سه نفر متمرکز شد: هوگان، دوستش سیج والوور که به عنوان واسطه در فروش دستگاه به برخی وبلاگ های حوزه تکنولوژی عمل کرده بود، و البته گزارشگر گیزمودو، و جیسون چن که تعداد زیادی از کامپیوترها و سایر دستگاه های اش به عنوان بخشی از تحقیقات ضبط شد.

سر انجام گیزمودو و چن از اتهامات تبرئه شدند ولی هوگان و والوور در قالب آزادی مشروط، به خدمات اجتماعی و پرداخت 250 دلار جریمه -البته پس از اعلام عدم اعتراض به حکم- محکوم شدند. این حکم بر اساس قانونی 100 ساله که یابنده دارایی های گم شده را ملزم به برگرداندن آنها به دارنده اصلی در صورت شناسایی او می کند، صادر شد.

اینک بعد از سه سال، آقای هوگان چند روز پیش در وبسایت ردیت به برخی پرسش های کاربران پاسخ داده و می گوید که توسط گیزمودو مورد سوء استفاده قرار گرفته، چون جایزه 3000 دلاری را که قرار بود پس از مشخص شدن اصالت دستگاه طبق پیش بینی خودش به او بدهند، ندادند.

البته گیزمودو برای خرید دستگاه 5000 دلار به او پرداخت کرده بود ولی هوگان می گوید که هزینه دفاع در روند دادرسی، بیش از این مبلغ پای او آب خورده.

او بیشتر از رفتار خودش در جریان این ماجرا احساس پشیمانی می کند، و می گوید که بهتر بود دستگاه را به رییس کافه می سپرد تا آن را به صاحب اصلی اش برگرداند. با این حال داغی آن شرایط، گرفتن تصمیم اشتباه را آسان کرده بود.

الآن که به گذشته نگاه می کنم، ممکن بود خیلی چیزها را متفاوت انجام دهم، ولی آدم چطور باید بفهمد که در چنین شرایطی چه کاری درست است، من که دست از سر نسخه 21 ساله خود برداشته ام. شما اگر یک نسخه از آیفون معرفی نشده یافتید باید چه کنید؟ جواب کوتاه این است که قطعا بردن آن با پشیمانی همراه می شود. من همچنین از اینکه چطور در اوایل، ماجرا را پیش بردم پشیمانم، گذاشتم سر رشته امور از دستم خارج شود و سایرین تصمیم بگیرند.

او در آخر جزئیات دیگری از این تجربه را بیان می کند، و استرسی را که بر خانواده و روابطش چیره شده بود مورد اشاره قرار می دهد. تعریف می کند که چطور هم خانه اش وقتی او از آپارتمان دور بود به کاراگاه ها کمک کرده بود.