نیویورک تایمز:

جام جهانی، فرصتی برای مشخص شدن جایگاه جهانی کشورها

نیویورک تایمز در دیدگاهی نوشت: ' جام جهانی'، فقط فوتبال نیست. همه شئون بشری است. فرصتی است برای ابراز وجود کشورها و مشخص شدن جایگاه جهانی آنها.

کد خبر: ۲۲۶۳۷۹

تاریخ: ۲۰ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۴:۴۷

به گزارش ایران اکونومیست؛ در این دیدگاه به قلم 'موسی اوکوونگا' آمده است: مسابقات فوتبال جام جهانی 2018 روسیه تا چند روز آینده فرا می رسد.
این ماییم و این بزرگ ترین فستیوال سیار ورزشی کره زمین.
این رویداد، که هر چهار سال یک بار با حضور 32 تیم برگزار می شود و از دل آنان یک قهرمان بیرون می آورد، رویدادی نیست که فقط منحصر به بازی 22 بازیکن در زمین مسابقه باشد.
این فقط فوتبال نیست، سیاست است. اقتصاد است. موضوعات اجتماعی است. رقابت است. درجه و جایگاه است. تاریخ است.
اما؛ فساد هم هست. ناسیونالیسم هم هست. ترس و شادمانی توأمان است. اصلا همه چیز است.
بعضی از کشورها نظیر آلمان، فرانسه، برزیل و اسپانیا امید آن دارند که ستارگان این رویداد باشند و بعضی دیگر همچون ایسلند و پاناما که اولین بار حضور در این رویداد را تجربه می کنند؛ همین که در جمع بزرگان جای گرفته اند؛ برایشان مایه مباهات است. آنهایی هم که به این مسابقات راه نیفتاده اند؛ فقط آه و حسرت برایشان باقی است
و اما در مورد میزبان؛ روسیه.
با توجه به اوضاع امروز جهان؛ حتما میزبان شایسته تری برای برگزاری این مسابقات وجود نداشته است. نظری اجمالی به گزارش انفجار برانگیز ' کن بنسینگر' در مورد اینکه چگونه مسکو توانست از تحقیقات قانونی در مورد فساد شایع در قلب 'فیفا' (فدراسیون بین المللی فوتبال) جان سالم به در برد؛ موضوع را به وضوح برای ما روشن می سازد.
اصولا هر کشوری که میزبان این رویداد مهم ورزشی می شود، به همین ترتیب عمل می کند و در مورد خودش و جایگاه جهانی اش اغراق گویی می کند.
در سال 2010 آفریقای جنوبی میزبان مسابقات فوتبال جام جهانی بود. آفریقای جنوبی هدفش این بود که با این میزبانی به عنوان یک کشور آفریقایی؛ تمام شک و شبهات در مورد توانمندی هایش را بزداید و به رغم همه کلیشه های موجود ثابت کند که این استعداد را دارد به نحوی شکوهمند یک نمایش جهانی را به نمایش بگذارد.
برزیل این کار را در سال 2014 انجام داد و خواست که با این میزبانی آن سوء پیشینه خود ر در مورد فساد گسترده و نمایان حکومتی و نابرابری رو به رشد از اذهان بزداید و در عوض شایستگی ها و رشادت هایش را به رخ بکشد.
در سال 1998 وقتی که فرانسه قهرمان جام جهانی شد؛ هیچ یک از اعضای تیم ملی آن اصالت فرانسوی نداشتند. اما این پیروزی مظهر هماهنگی و همبستگی نژادی در این کشور شد.
چند سال قبل تر؛ ' فرانسیس فوکویاما' از لیبرال دمکراسی تمجید کرده بود و آن را ' پایان تاریخ' خطاب کرده بود. اما امروز هر دو دیدگاه راست گرایی افراطی به رهبری حزب ' جبهه ملی' و ملی گرایی پوپولیست که امروز ابرهایش آسمان جهان را پوشانده است؛ خام اندیشانه به نظر می رسند.
و روسیه البته، به هیچ وجه ناراحت نیست که همواره یک نقاب ترقی خواهانه بر رخ بکشد.
اما فارغ از تمام این تاریکی ها؛ جام جهانی نقاط روشن فراوانی هم دارد.
جام جهانی 1978 آرژانتین؛ به رغم آنکه در زیر سایه حکومت ظلم و سرکوب حاکم این کشور برگزار شد؛ اما یک رویداد فوق العاده بود.
علت مشخص است. 'جام جهانی' World Cup فی نفسه، پدیده ای است مسحور کننده. یک سرگرمی است. یک شادی روح افزاست.
این رویداد همچون رویدادهای قبلی جام جهانی فوتبال؛ آینه ای را پیش روی ما تماشاگران مسابقات می نهد.
امیدوارم همان قدر که از تماشای دیدارهای این مسابقات لذت می بریم، از تماشای شهروندان عادی که برای پیشرفت اجتماعی در جای جای استادیوم ها کار می کنند و ما صدایشان را می شنویم؛ هم غافل نمانیم.
نگارنده مطلب 'موسی اوکوونگا' شاعر و نویسنده و فعال مدنی ساکن برلین است و کتبی پیرامون فوتبال نگاشته است. پدربزرگ نگارنده مطلب 'جولیو پیتر آبه' به مدت هفت سال مربی تیم ملی فوتبال اوگاندا بوده است.
'نیویورک تایمز' در طول مدت برگزاری مسابقات فوتبال جام جهانی در هر هفته دو بار به بحث و بررسی این رویداد مهم ورزشی از همه ابعاد و زوایا خواهد پرداخت.
جام جهانی 2018 از 24 خرداد تا 24 تیر ماه با حضور 32 تیم به میزبانی روسیه برگزار می شود.