سرمقاله روزنامه‌های صبح روز چهارشنبه 3/29

توصیه‌ای به اصحاب افراط

روزنامه‌های صبح امروز ایران در سرمقاله‌های خود به مهمترین مسائل روز کشورو جهان پرداخته‌اند از جمله «هم وطنان گوارایتان باد این پیروزی»،«قربانیان و معرکه‌آرایان واقعی»،«پرسش‌هایی درباره انتخابات»،«توصیه‌ای به اصحاب افراط»،«ارتقای فرهنگ سیاسی در سپهر عقلانیت»،«جوانان؛ عصای دست دولت یازدهم»،«در انتظار حماسه بزرگ‌تر»،«تکمیل شادی ملت با حماسه اولسان»،«فوتبال این برد را مدیون جامعه است» و... که برخی از آنها در زیر می‌آید.

کد خبر: ۲۱۵۵۷

تاریخ: ۲۹ خرداد ۱۳۹۲ - ۱۰:۰۳

خراسان:هم وطنان گوارایتان باد این پیروزی

«هم وطنان گوارایتان باد این پیروزی»عنوان سرمقاله روزنامه خراسان به قلم کورش شجاعی است که در آن می خوانید؛پیروزی مقتدرانه و غرورآفرین تیم ملی فوتبال ایران عزیزمان و صعود به جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل بار دیگر کام ملت وطن دوست و غیورمان را شاد کرد و موجی از سرور و شادی در دل ها به وجود آورد این ملت بزرگ و سرافراز در تمامی دنیا به شیفتگی مُلک و میهن خویش و داشتن عرق ملی شهره اند ایران عزیز با تمدن هفت هزار ساله و دیرپایش و مردم تمدن ساز و فرهنگ پرور و دلاورش در طول تاریخ پرفراز و نشیبش حماسه ها و قهرمانی های فراوان در عرصه های گوناگون خلق کرده است و از همین روی آحاد این ملت به ایرانی بودن و حق مداری و برخورداری از وجدان ستودنی و روحیه دلاوری و سلحشوری و قهرمان پروری خود افتخار می کند.

پیشتازی و میدان داری این ملت نه تنها در عرصه های علمی و دانش مداری و تمدن سازی و فرهنگ سازی بلکه در عرصه ورزش در رشته های مختلف از دیرباز زبانزد خاص و عام بوده است و نه تنها این ملت و سرزمین خود مولد و خاستگاه بسیاری از ورزش های زیبا و فرحبخش همچون چوگان، کشتی ، ورزش های پهلوانی و زورخانه ای و ... بوده است بلکه در رشته های جدید ورزشی که ملل دیگر مبدع آن بوده اند به افتخارات بس غرورآفرینی دست یافته است.

غرورآفرینی جوانان این مرز و بوم در والیبال، بسکتبال، کشتی فرنگی، ورزش های رزمی و حتی پینگ پنگ در سال های اخیر بهترین گواه بر این مدعاست. جوانان ما در عرصه فوتبال نیز کارنامه بسیار قابل قبولی دارند هرچند در این ورزش پرطرفدار نیز شاهد افت و خیزهای فراوانی بوده ایم اما جوانان غیور ما در این ورزش جذاب و دیدنی و بسیار پرطرفدار در سطح جهان تاکنون توانمندی های قابل توجهی از خود نشان داده اند.

شکست تیم مدعی کره جنوبی با آن رجزخوانی های گزافه و پرگویی های بی ادبانه و بیهوده مربی تیم کره آن هم در زمین تیم میزبان و در چنین بازی حساس و سرنوشت سازی خود نشان دیگری از ظرفیت جوانان میهنمان در این ورزش بسیار مهیج و پرنشاط و پرطرفدار جهانی است که بار دیگر غیرت و توانمندی فرزندان ایران زمین را در میدان حریف بسیار پرمدعا و گستاخ و مغرور به رخ جهانیان کشید و این پیروزی غرورآفرین که موجب شد تیم  ملی عزیزمان برای چهارمین بار به بازی های بسیار مهم جام جهانی که در سراسر جهان بیش از چند صد میلیون و بلکه چند میلیارد علاقه مند و بیننده دارد راه یابد به خوبی نشان داد که اگر مسئولان ورزش کشورمان و دست اندرکاران و برخی بازیکنان دست از حاشیه ها بردارند و همه همّ و غم خود را مصروف اصل ورزش و هدف های متعالی آن کنند ورزشکاران غیور کشورمان در تمامی رشته های ورزشی حرف های اساسی و قدرت خودنمایی در عرصه جهانی دارند.

به هر صورت این پیروزی مقتدرانه و غرورآفرین در زمین حریف پرمدعا و راه یابی تیم ملی فوتبال کشورمان به بازی های جام جهانی ۲۰۱۴ که دل ایرانیان را شاد کرد صمیمانه به تمامی هم میهنانمان و ملی پوشان عزیزمان تبریک می گوییم و برای همه جوانان این کهن بوم و بر و سرزمین پرافتخار در تمامی عرصه ها آرزوی سعادت و پیروزی همیشگی داریم و خدا را بر این دیگر لطف کریمانه اش در اعیاد شعبانیه و پس از حماسه آفرینی ملت بزرگ ایران در خلق حماسه سیاسی و به رخ کشیدن اراده مستحکم و سرافرازانه خود به جهانیان و پیروزی اراده این ملت بزرگوار بر تمامی بدخواهان با حضور پرشکوه در پای صندوق های رای سپاسگزار و شکرگزاریم.

امیدواریم نشاط و شادکامی ها و پیروزی های پی در پی این ملت عزیز و بزرگوار در همه عرصه ها تا همیشه تاریخ و بر بلندای عزت مستدام بماند. خدا قوت آرش های ایرانی که جومونگ های کره ای را مقتدرانه شکست دادید و کام و دل هموطنان خود را شاد کردید. زنده باد ایرانی پایبنده باد وطن، سرافراز باد ایران عزیزتر از جان.

کیهان:قربانیان و معرکه آرایان واقعی

«قربانیان و معرکه آرایان واقعی»عنوان یادداشت روز روزنامه کیهان به قلم سعدالله زارعی است که در آن می خوانید؛تحولات منطقه که ریشه های مشخصی دارد و عوامل اصلی انگیزشی آن که اسلام خواهی و استیلاستیزی است، کاملا روشن است، این روزها با تشدید فعالیت های تروریستی که متاسفانه به نام دین انجام می شود و باعث درگیری های شدید میان مسلمانان شده، با ابهامات و پرسش های جدی مواجه گردیده است.

واقعیت این است که در منطقه شمال آفریقا و خاورمیانه، غرب منفورترین مجموعه به حساب می آید که بنام تمدن و توسعه، دارایی ها و حتی شخصیت مردم در این منطقه را تاراج کرده است. بر این اساس همه افکارسنجی هایی که طی دو دهه گذشته از سوی موسسات معتبری نظیر «پیو» و «زاگبی» انجام شده از بالا بودن میزان نفرت مردم از غرب حکایت داشته به گونه ای که دولت آمریکا را وادار کرد که از شعار دروغین «توسعه دمکراسی» در جهان اسلام دست بردارد و کاستن از نفرت مردم علیه غرب را در دستور کار خود قرار دهد.

از سوی دیگر در این منطقه که اسلام مشترک ترین و عام ترین عنصر فرهنگی و تمدنی آن است، هیچ چیز به اندازه «دین» از اهمیت و اولویت برخوردار نیست. مردم در مصر، تونس، لیبی، سودان، عربستان، یمن، ترکیه و در هر نقطه دیگر اسلام را اصلی ترین هویت فرهنگی خود دانسته و به گواهی اسناد فراوان هیچ چیز به اندازه اسلام، آنان را به حرکت درنمی آورد. در مصر اسلام بعنوان تنها عنصر حرکت دهنده و معنادهنده به حرکت مطرح است به گونه ای که حتی حکومت های شدیدا مخالف دین سعی کرده اند که با گروهی از متدینین تعامل داشته و خود را با دین گرایان همراه نشان دهند مثلا انورسادات زمانی که روی کار آمد در کنار اقدامات فاجعه باری که بخصوص در مورد رها کردن مبارزه با رژیم صهیونیستی طراحی نمود، وانمود کرد که برخلاف «عبدالناصر» به گروههای اسلام گرا اجازه فعالیت می دهد در عمل هم با گروهی از سلفی ها وارد تعامل شد. در این دوره هم غرب وانمود می کند که نه تنها با اخوان المسلمین بعنوان یک گروه اسلام گرا مشکلی ندارد بلکه حاضر است به آنان کمک هم برساند. اما واقعیت این است که غرب نمی تواند به صورتی اعلام شده از سد اسلام گرایان عبور کند بلکه راه موفقیت را در وانمود کردن موافقت با اسلام گراها می داند.

اسلام گرایی در مصر یک پدیده طبیعی است و وجه غالب آن هم استقلال خواهی و تکیه بر فرهنگ و تمدن خودی است اما غرب تلاش می کند معنای دیگری از اسلام گرایی ارائه کند! در مصر مسلمانان عمدتا روحیه ای عرفانی دارند و ستیز با هم کیشان را برنمی تابند و در طول صدها سال، این مهمترین خصلت مردم در این سرزمین بوده است. اما امروز می بینیم که به نام اسلام گروهی علیه گروه دیگر وارد میدان می شود این یک تغییر طبیعی به حساب نمی آید. نشانه آن این است در گذشته حکومت های سادات و مبارک که وابستگی شدید شان به آمریکا بسیار آشکار بود، گروه های خاصی را که این روزها آتش درگیری برافروخته اند، کنترل می کردند و غرب هم به این کنترل تاکید داشت. در حالی که امروز، این ها آزاد شده و با بکارگیری انواع امکانات و تجهیزات در حال برهم زدن معادله های مدنی و قرارهای مشترک نظیر انتخابات و قانون اساسی می باشند و در عمل هم با گروه های لائیک غرب گرا در این راه در یک جبهه مشترک قرار گرفته اند با این وصف درگیری های کنونی را نمی توان برخاسته از اختلاف افکار دانست. نکته جالب دیگر این است که دامنه این مباحث از حوزه ملی فراتر می رود. 5-4 روز قبل در مصر گردهمایی بزرگی توسط تکفیری ها و عناصر سابق اطلاعاتی مصر در اعتراض به دولت سوریه برگزار شد و در آن قطع رابطه دیپلماتیک مصر و سوریه درخواست شد و بلافاصله از سوی مرسی رئیس جمهور اخوانی مصر مورد حمایت قرار گرفته و به اجرا گذاشته شد. در این گردهمایی مسئله اختلافات شیعه و سنی در کانون اصلی بحث همه سخنران ها قرار گرفت در حالی که به اندازه یک سطر علیه رژیم صهیونیستی موضع نگرفتند. این به خوبی نشان می دهد که مانور مخالفت با شیعه و گسترش تضاد با ایران و جبهه مقاومت اگرچه ظاهری «سنی» دارد ولی جدای از ماهیت و نتیجه، به وسیله غرب و در یک برنامه ریزی چند وجهی دنبال می شود.

در کنار این مسئله باید به یک موضوع کانونی دیگر که تاکنون عامل اصلی وحدت بین شیعیان و اهل سنت بوده، اشاره کرد. فلسطین در طول 7 دهه گذشته مهمترین عنصر میدانی وحدت بین طوایف مختلف مسلمانان بوده است. در طول سه دهه گذشته این موضوع علاوه بر ایفای نقش وحدت بین مسلمانان، مهمترین عنصر مشخصه «جبهه مقاومت» نیز بوده است و اساسا اگر فلسطین از جبهه مقاومت جدا شود، این جبهه موضوعیت خود را از دست می دهد.

در طول هفته ها و ماه های اخیر تلاش زیادی شد تا این کانون وحدت بخش به حاشیه رفته و حتی به ضد خود تبدیل گردد. این موضوع ابتدا در درگیری اردوگاه الیرموک دمشق خود را نشان داد. درگیری سوری-فلسطینی با حمله یک گروه تندرو به ماموران ارتش در این اردوگاه آغاز شد و بسیار عجیب بود چرا که طی 45 سال گذشته یعنی از زمان آغاز شکل گیری این اردوگاه سابقه نداشت. هر چند در این ماجرا، خود فلسطینی ها و پلیس تحت امر حماس وارد شده و با این عناصر درگیر شدند و مناقشه ای که در ادامه، فلسطینی-فلسطینی شده بود، مهار گردید.

این حرکت در ادامه به تخریب رابطه حماس-حزب الله به عنوان دو رکن اصلی میدانی مقاومت که ضمنا معرف هر دو بخش اسلام-یعنی شیعیان و اهل سنت-می باشند، منجر شد. در این میان، «سوریه» و درگیری ارتش با تروریست ها با تغییر عنوان و تبدیل شدن به درگیری «اسد با مردم» خمیرمایه این اختلاف آفرینی شد. حماس اگر چه تاکنون هم بیانیه ای علیه دولت سوریه صادر نکرده و شخصیت های اصلی حماس موضع گیری حادی علیه سوریه نداشته اند ولی بخشی از تعاملات خود را به سمت کشوری نظیر قطر برده که دشمن و پادوی دشمنان جبهه مقاومت به حساب می آید. در عین حال این میزان از اختلاف در هر جا یافت می شود و جدی تلقی نمی گردد.

اما در بحث ایجاد اختلاف میان اضلاع و اجزاء جبهه مقاومت که نقش آمریکا و رژیم های وابسته عربستان و قطر در آن کاملا آشکار است، موضوع فراتر از اختلاف بین گروهی از فلسطینی ها با یک بخش از سیاست های جمهوری اسلامی ایران است. در واقع در این بحث، تمرکز نفاق آمیز آمریکا و وابستگان منطقه ای آن روی موضوعی است که اساس مسئله مقاومت را تشکیل می دهد. جمهوری اسلامی بعنوان قلب جهان اسلام مهمترین احیاگر فلسطین و مهمترین مانع هضم این قطعه مقدس در پیکره رژیم صهیونیستی است و اگر ایرانی ها و نظام سیاسی آنان باور کند که جایگاهی در معادله فلسطین ندارند و باید بحث درباره آن را به قطر و عربستان واگذار نمایند، در واقع باید برای همیشه از قرار داشتن در کانون یک جبهه مؤثر بین المللی و منطقه ای چشم بپوشند و از آنجا که در این صورت عمق امنیتی و سیاسی خود در منطقه را از دست می دهند باید هر لحظه منتظر حادثه بمانند. براین اساس بحث اختلاف افکنی در جبهه مقاومت یک اقدام امنیتی با نتایج زیانبار است و همه باید به آن توجه داشته باشند.

نتیجه اختلاف افکنی میان شیعیان و اهل سنت ایجاد درگیری هایی است که بطور یکسان و هم زمان منافع هر دو مذهب اسلامی را تهدید می نماید. دو روز پیش روزنامه صهیونیستی هاآرتص در سرمقاله خود با خوشحالی و صراحت نوشت: «با درگیری های کنونی شیعیان و اهل سنت در حوزه عربی، بحث مخالفت با اسرائیل کاملاً به حاشیه رفته و این یک فرصت مهم تجدیدناپذیر برای تثبیت همیشگی اسرائیل و ابطال نظریه دو دولت- یعنی استقرار دولت صهیونیستی و دولت فلسطینی در سرزمین فلسطین- می باشد.»

اهل سنت و شیعیان به ایجاد کانونهای وحدت گرا احتیاج دارند. علمای اهل سنت و علمای شیعه باید در درون خود و نیز در نشست های مشترک وضعیت خطرناک کنونی که قطعاً هیچ نفعی برای اسلام و مسلمانان ندارد و آینده آنان را تباه می کند، مورد بحث و بررسی جدی قرار دهند. اگر این اتفاق نیفتد دامنه نزاع-همانگونه که نشانه های آن دیده می شود- فراتر از وضع کنونی است و خدای نخواسته باید منتظر روزی باشیم که درگیری سنی-سنی که امروز فقط در بخشی از کشورهای با اکثریت اهل سنت دیده می شود، همه کشورهای سنی را دربر بگیرد و در نهایت خون بزرگان سنی بر زمین بریزد! مگر نه این است که امروز در حلب و رقه و دیرالزور جبهه النصره که به دروغ خود را فدایی اهل سنت به حساب می آورد، علما و غیرعلمای سنی را در این مناطق به رگبار می بندد و آنان را مهدورالدم معرفی می نماید.

بزرگان اسلام نباید اجازه دهند، کسانی که اساساً هیچ نسبتی با دین ندارند و در محضر هیچ عالم و روحانی عالیرتبه ای تلمذ نکرده اند، بر کرسی فتوا نشسته و قتل زنان و کودکان مسلمان را صادر نموده و در میان مسلمانان جوی خون راه بیاندازند. آیا غیر از این است که امروز غرب و بخصوص آمریکا که بشدت در تنگنا قرار گرفته و در معرض انتقام مسلمانان هستند، صحنه آرای چنین معرکه های خونین و شرم آوری هستند؟

جمهوری اسلامی:توصیه ای به اصحاب افراط

«توصیه ای به اصحاب افراط»عنوان سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامی است که در آن می خوانید؛چند روزی لازم بود تا افراطیون از سرگیجه ای که در اثر شکست در انتخابات 24 خرداد به سراغشان آمده بود نجات پیدا کنند. اکنون وقت آنست که چشمهایشان را باز و گوشهایشان را تیز کنند تا به درستی دریابند که در چگونه جامعه ای زندگی می کنند و با این جامعه چگونه باید تعامل داشت.

قبل از آنکه حرف اصلی این مقاله را مطرح کنیم، بهتر است مصادیق اصحاب افراط را معرفی نمائیم.

ایران، در دو دهه اخیر از تندروی های افرادی ضربه خورده است که در بیان مطالب و پیگیری مطالباتشان از زبان بی مهار، قلم سرکش، بداخلاقی، خشونت، بی حرمتی، مبالغه، تهمت و دروغ استفاده کردند. این قبیل افراد، را می توان در دو جناح اصلاح طلب و اصولگرا یافت. خود "اصلاح طلبی" و "اصولگرائی" در ذات خود نه تنها عیب و اشکالی ندارند بلکه هر دو دارای نقاط قوت فراوانی هستند که به کمک همدیگر می توانند برای کشور مفید واقع شوند. از ترکیب اصولگرائی و اصلاح طلبی است که "اعتدال" پدید می آید و این همان چیزی است که نظام جمهوری اسلامی برای پیشبرد اهداف خود نیازمند آنست.

اصولگرائی و اصلاح طلبی اگر با سوءاستفاده عناصر افراطی دست کاری شوند، از کارائی می افتند و به ضد خود تبدیل می شوند. این، بلائی است که در 8 سال حاکمیت جریان اصلاح طلب ها بر سر اصلاح طلبی و بر سر کشور آمد و بلائی است که در 8 سال حاکمیت جریان اصولگراها بر سر اصولگرائی و بر سر کشور آمد. با این دو واقعه منفی، نباید اصل اصلاح طلبی و اصولگرائی را زیر سؤال برد، حتی اصلاح طلبان و اصولگرایان معتدل را نیز نباید زیر سؤال برد، کسانی که باید زیر سؤال بروند اصحاب افراط از این هر دو جناح هستند.

نکته کلیدی در این مقوله اینست که سران اصلاح طلب و اصولگرا نیز در دوران حاکمیت خود، حاضر نشدند با افراطیون برخورد کنند و آنها را مهار نمایند. به نظر می رسد آنها از افراطیون جناح خود به مثابه ابزاری برای پیشبرد اهداف حاکمیتی و تقویت قدرت خود استفاده کردند و از قباحت بهره برداری از تز پوسیده و ماکیاولی "هدف، وسیله را توجیه می کند" هراسی به خود راه ندادند. افراطیون دو جناح نیز از همین فرصت و حمایت، حداکثر سوءاستفاده را کردند و بداخلاقی را به اوج رساندن. بداخلاقی های افراطیون، در عرصه های زبان و قلم و عمل به قدری بی مهار و افسارگسیخته بود که مردم را نسبت به این هر دو جناح بدبین کرد و گزینه "اعتدال" را به عنوان مطلوب مردم به حاکمیت رساند.

اینک زمان آن فرا رسیده که دو جناح اصلاح طلب و اصولگرا به تجدیدنظر در روش های خود همت کنند و پالایش محتوائی و مبنائی را محور اصلی این تجدیدنظر قرار دهند. کشور و نظام، هم به اصولگرائی نیاز دارند و هم به اصلاح طلبی، لکن به عناصر افراطی این دو جناح نه تنها نیازی نیست بلکه آنها برای منافع ملت و مصالح نظام مضر هستند. زبان ها و قلم هائی که اصیل ترین شخصیت های نظام را به باد تهمت و افترا و حملات ناجوانمردانه می گیرند و به هیچ مبنا و معیاری پای بند نیستند، بیشترین ضربه را به کشور و ملت و نظام وارد می کنند. پالایش جناح ها از این عناصر کافی نیست، جناح ها باید نوع نگاهشان را تغییر دهند و اخلاق را مبنای موضعگیری ها و عملکردهای خود قرار دهند.

انتخابات ریاست جمهوری 24 خرداد، هر چند پیروزی "اعتدال" بود، ولی شکست اصلاح طلبی و اصولگرائی نبود، بلکه شکست تفکر افراطی موجود در این دو جناح بود. اکنون نیز همین عناصر دست به کار شده و درحال ادامه راه خود از طریق زبان و قلم هستند. عده ای سهم خواهی را شروع کرده و از همین حالا برای افراد مورد نظر خود پست و مقام مشخص می کنند، عده ای نیز با تحلیل های بی پایه خود تلاش می کنند خود را تبرئه کنند و جناح مقابل خود را عامل نابسامانی ها جلوه بدهند. واقعیت را نمی توان در هیچیک از این دو تحلیل یافت. هر دو جناح باید بفهمند که کشور و مردم از عملکردهای افراطی آنها خسته شده اند و رویکرد مردم به "اعتدال" نشان دهنده همین واقعیت است.

بازگشت از مس?ر افراط برای جناح ها کار ساده ایست. کافی است ضوابط موضعگیری ها و اقدامات در تمام زمینه ها تغییر کند و برپایه اخلاق و انصاف استوار شود. گرفتاری امروز کشور که به انزوای افراطیون منجر شد، بی اعتنائی به اخلاق و فرود آوردن شلاق بداخلاقی و بی انصافی بر گرده این و آن با هدف رسیدن به قدرت و تحکیم پایه های آن است و این کثیف ترین و نامشروع ترین ابزار برای رسیدن به حاکمیت و افزودن بر قدرت است.

پای بندی به بازگشت از مسیر افراط و روی آوردن به اخلاق و انصاف را جناح ها می توانند در پرهیز از تحلیل های انحرافی، بداخلاقی های زبانی و قلمی وکارشکنی در کار دولت منتخب ملت نشان دهند. منظور این نیست که دو جناح اصلاح طلب و اصولگرا نباید در دولت آینده حضور داشته باشند، بلکه هدف اینست که مطالبه سهم نکنند و دست رئیس جمهور منتخب را برای انتخاب باز بگذارند. ماهیت اعتدال اقتضا می کند در انتخاب اعضاء دولت فراجناحی عمل شود و محور انتخاب ها و انتصاب ها شایسته گزینی باشد. با چنین نگاهی، طبعاً از هر دو جناح اصلاح طلب و اصولگرا در دولت آینده استفاده خواهد شد و طبعاً همین ترکیب است که می تواند بر مشکلات فائق آید.

عناصر افراطی هر دو جناح باید از انتخابات 24 خرداد این درس بزرگ را بگیرند که بداخلاقی های زبانی، قلمی و عملی آنها عامل مهمی برای منزوی شدن خودشان بود و مردم با تجربه تلخی که از افراطیون در ذهن دارند دیگر هرگز فریب آنها را نخواهند خورد. آیا بهتر نیست قلم ها و زبان ها از این پس به جای تهمت زدن و اهانت کردن، به خدمت اخلاق و تقویت نقاط قوت و مثبت در آیند و برای تحکیم مبانی وحدت ملی تلاش نمایند؟

رسالت:ارتقای فرهنگ سیاسی در سپهر عقلانیت

«ارتقای فرهنگ سیاسی در سپهر عقلانیت»عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم صالح اسکندری است که در آن می خوانید؛کنشها، واکنشها و اندرکنشهای یازدهمین انتخابات ریاست جمهوری چه در سطح تحلیل رای دهندگان و چه کسانی که در معرض انتخاب قرار داشتند و چه در سطح ساختار برگزاری انتخابات باعث ارتقای فرهنگ سیاسی به خصوص در چهار حوزه مشارکت، رقابت، پایبندی به نتایج انتخابات و در نهایت گفتمان گردید. اگر فرهنگ سیاسی را مجموعه بایدها، نبایدها، هنجارها، ارزشها و ایستارهای حاکم بر حیات سیاسی یک جامعه تعریف کنیم عقلانیت به عنوان یکی از مولفه های پررنگ در رفتارشناسی سیاسی تمام عناصر مرتبط با انتخابات یازدهم در بالا رفتن درجه فرهنگ سیاسی نقش بسزایی داشت.

مشارکت عقلانی
رای دهندگان در این دوره یک مشارکت عقلانی در انتخابات از خود به نمایش گذاشتند و برخلاف دوره های گذشته از سر احساسات و هیجانات سیاسی زودگذر تصمیم نگرفتند. فرصت خوب و عادلانه ای که صدا و سیمای جمهوری اسلامی فراهم کرده بود زمینه را برای قضاوت عقلانی رای دهندگان فراهم کرد. آنالیز رای مردم به نامزدها حکایت از امعان نظر رای دهندگان نسبت به برنامه ها و سوابق علمی و اجرایی نامزدها داشت.خلق یک حماسه سیاسی به تاسی از بیانات رهبر معظم انقلاب در ابتدای سال و درک معنادار توده های مردم از اهمیت حضور گسترده و تاثیر آن بر عزت، اقتدار و امنیت ملی صبغه عقلانی انتخابات یازدهم را بیشتر کرد.

رقابت عقلانی
در سطح تحلیل نامزدها و رجال سیاسی و مذهبی که در معرض انتخاب مردم قرار گرفتند عقلانیت در ارائه برنامه های کاربردی برای حل مشکلات فوری کشور و اجتناب از مناقشات بنیادین در اصول پذیرفته شده نظام جمهوری اسلامی و پرهیز از بداخلاقی های سیاسی اعم از تبلیغات منفی، تخریب رقیب و توسل به عوامل غیر عقلانی و ضد عقلانی کاملا مشهود بود. به غیر از یکی دو مورد مناقشه در خصوص موضوعات مربوط به سیاست خارجی نظام و امنیت داخلی نمی توان شاهد مثالی برای خروج نامزدها از دایره عقلانیت عنوان کرد.نامزدهای یازدهمین انتخابات ریاست جمهوری با فهم اولویت اصلی کشور در رفع مشکلات اقتصادی نظیر تورم و بیکاری به دور از پرداختن به مسائل فرعی و دست دوم و اجتناب از مناقشات بی اساس فلسفی و بنیادین که در دوره های گذشته شاهد آن بودیم، راهکارها و برنامه های عملیاتی خود را در معرض قضاوت افکار عمومی گذاشتند. نامزدها که هر کدام نماینده یک تفکر و جریان سیاسی و اجتماعی بودند در کمال متانت اولویت بندی خود در سیاست گذاری ها را صریح و بی پرده با مردم در میان گذاشتند و گروه های مختلف مردم نیز به نامزد مورد نظرشان آزادانه رای دادند.

عقلانیت در پایبندی به نتایج انتخابات
یکی از صحنه های ماندگار یازدهمین انتخابات ریاست جمهوری پیام های تبریک پی در پی 5 نامزدی بود که خطاب به دکتر حسن روحانی رئیس جمهور منتخب از رسانه ها منتشر شد. علی رغم اینکه نامزد پیروز تنها هفت دهم درصد با کشیده شدن انتخابات به دور دوم فاصله داشت اما دکتر محمد باقر قالیباف که به طور طبیعی حق اعتراض قانونی داشت و می توانست درخواست شمارش مجدد آرا را بکند اما این کار را انجام نداد و بلافاصله به رئیس جمهور منتخب ملت ایران تبریک گفت. این صحنه اگر چهار سال پیش خلق شده بود بسیاری از هزینه هایی که در چند سال گذشته به کشور تحمیل شد به وجود نمی آمد.

عقلانیت در پایبندی به نتایج انتخابات مطمئنا درجه فرهنگ رقابت های سیاسی را در جمهوری اسلامی بالا برد. از سویی انتخاب دکتر روحانی موجب احیای بخشی از سرمایه اجتماعی شد. دشمن در چند سال گذشته تلاش بسیاری برای از بین بردن اعتماد بخشی از جامعه که در انتخابات گذشته نامزدشان پیروز نشد انجام داد. اما انتخاب آقای روحانی و پایبندی سایر نامزدها به نتایج و همچنین مردم سالاری صادقانه در ایران تمام این توطئه ها را برملا کرد.

عقلانیت گفتمانی
این تحلیل ناصواب که رای به آقای دکتر حسن روحانی رای به "دگر" یا "غیریت" گفتمان عدالت، پیشرفت، مقاومت و عزت کشور بود پایه و اساس چندانی ندارد. دکتر روحانی نیز به عدالت، پیشرفت، مقاومت و عزت کشور اعتقاد دارد اما بر این باور است که مقاومت و تحصیل عزت کشور باید توام با "تدبیر" و "عقلانیت" باشد. بی انصافی و جفا در حق نظام و مردم است اگر آقای روحانی را سمبل "سازش" در برابر تحمیلات دشمن تلقی کنیم. کسانی که چنین تحلیلی دارند پژواک صدای دشمن در داخل کشورند.

روحانی اگر به ایستادگی در برابر دشمن اعتقاد نداشت مطمئنا مورد اقبال مردم قرار نمی گرفت. نباید فراموش کرد که مردم در این انتخابات از مناقشات اساسی در حوزه اصول نظام چه در سیاست خارجی و چه در سیاست داخلی عبور کردند. رای مردم به آقای روحانی در واکنش به سوء تدبیرهای اقتصادی بود که در یکی دو سال گذشته در کنار تحریم ها، فشارهای اقتصادی فراوانی را به خانواده ها وارد کرد.رای مردم برای حمایت از تولید و ایجاد اشتغال برای جوانان بود. مردم خواستار آرامش در فضای اقتصادی و کاهش تورم هستند. مردم نمی خواهند صبح که از خواب بلند می شوند شاهد افزایش قیمت نجومی کالاها و خدمات باشند.

مردم به رئوس کلی برنامه های اقتصادی روحانی اعتماد کردند چون فکر می کنند وی و تیم اقتصادی اش می تواند بخشی از این فشارهای اقتصادی را فروبکاهد.مطالبه مردم برای ایجاد تغییرات اقتصادی به معنای تغییر گفتمان عزت، عدالت و پیشرفت نیست. البته ایشان مطمئنا شیوه های خاص خود را در پیگیری مطالبات و گفتمان رهبری در موضوع سیاست خارجی دارد اما تغییر روشها در این موضوع به معنای تغییر ارزشها نیست. هم آقای روحانی و هم آقای جلیلی به راهبرد و گفتمان نظام در موضوع هسته ای باور کامل دارند اما طبیعتا تاکتیک های آنها برای حصول نتیجه متفاوت است.

سیاست روز:پرسش هایی درباره انتخابات

«پرسش هایی درباره انتخابات»عنوان سرمقاله روزنامه سیاست روز به قلم محمد صفری است که در آن می خوانید؛انتخابات و نتایج به دست آمده از آن، تلخی ها و شیرینی هایی دارد. شیرینی آن به کام مردم و نظام است و تلخی آن هم به کام رقبای شکست خورده.

می توان دوگونه رفتار کرد. پس از شکست، عصبانی شد و تهمت ناروای تقلب را مطرح کرد، یا با یک ژست سیاسی همراه با اخلاق و منش مردانه، شکست را پذیرفت و به رقیب پیروز هم تبریک گفت.

این دو اتفاق به چند موضوع باز می گردد که البته ظرفیت هر دو طرف از نکات مهم آن است. قصد ندارم درباره آن سخن بگویم، شاید در آینده به آن پرداخته شود، اما موضوع دیگری را در نظر دارم و آن، بحث دلایل شکست و پیروزی در یک انتخابات است.

بلوغ سیاسی یک جامعه همواره یکی از شاخص های فهم و درک سیاسی بالای آن جامعه است. جامعه ای در فرایند سیاسی و اتفاقاتی که در حوزه سیاسی آن کشور رخ می دهد می تواند به پویایی و نشاط خود ادامه دهد که بتواند آن فرایند و اتفاق را برای خود هضم کند.

هضم سیاسی یک موضوع در جامعه هم به سیاسیون و رهبران جریان های سیاسی مربوط می شود و هم به مردم.

هنگامی که نخبگان سیاسی یک کشور بتوانند از خود عقلانیت سیاسی نشان دهند و اخلاق مداری را پیشه راه خود کنند، آنگاه می توان از قاطبه جامعه هم توقع داشت که همین راه را بروند. توقع و انتظار هم از نخبگان سیاسی همین است که جز این باشد دیگر آنها را نمی توان نخبه نامید.
در انتخابات ۲۴ خرداد ۹۲، عقلانیت سیاسی از هر دو طرف به خوبی دیده شد. البته بودند افراد و جریاناتی که پس از پیروزی آقای روحانی شیطنت هایی کردند، اما اگر همین روند عقلانیت و اخلاق ادامه پیدا کند، آنها هم ناخواسته مجبور به سکوت خواهند شد.

اما ای کاش چنین اتفاق در سال ۸۸ هم می افتاد و نخبگان سیاسی در انتخابات ریاست جمهوری ۸۸، چنین راهی می رفتند. شاید باید چنین اتفاقی می افتاد و برخی مسائل و ماهیت ها هم روشن می شد، تا امروز بتوانیم در یک انتخابات مردم سالارانه، چنین رفتاری را از خود نشان دهیم.

اکنون که رقابت ها پایان یافته است، جریان اصولگرایی خود را شکست خورده می داند، از سوی رسانه های وابسته به این طیف سیاسی هم مواضع و سخنانی مطرح می شود که در آن تقصیر و مقصر را مشخص می کند. اصولگرایان باید به این نکته توجه کنند که اگر دنبال مقصر هستند، ابتدا عملکرد خود را نقد کنند و آنگاه تقصیر را به گردن دیگر نامزدها بیندازند.

اصولگرایان به این نکته توجه کنند، در زمان تبلیغات انتخاباتی نامزدهای ریاست جمهوری کدام یک از آنها تبلیغات گسترده تری داشت؟ آنگاه کدام نامزد رقابت را به نفع خود پایان داد؟ اصولگرایان باید به خاستگاه مردم توجه کنند، گفتمان خود را در این زمینه تغییر دهند، از اقدامات تخریبی و غیر منصفانه دوری کنند و نقد منصفانه را جایگزین آن سازند، نسبت به معرفی و حمایت از نامزد مورد نظر خود یک تجدیدنظر کلی و اساسی انجام دهند و به آسیب شناسی حمایت های بی دریغ خود از دولت های نهم و دهم بپردازند. اصولگرایان خود به خوبی می دانند که حمایت های گسترده آنها در دولت اول آقای احمدی نژاد و آنگاه مخالفت ها و انتقادات تند آنها در دولت دهم چگونه باید آسیب شناسی شود. آنگاه در یک تجزیه و تحلیل و بررسی دقیق به آن نتیجه مطلوب خواهند رسید.

حال به نکته دیگری اشاره می شود که لازم است. در میان نخبگان و عقلای اصلاح طلب رویکردی دیده می شود که جای تشکر و تقدیر دارد. ابتدا باید گفت که هنگامی که رئیس جمهوری انتخاب می شود هیچ یک از جناح های سیاسی کشور نباید این حق را به خود بدهند که او را مصادره کنند.

آقای عارف جمله ای را گفته است بر این اساس که، «نباید در این مقطع احساس برد جناحی داشته باشیم. باید دراین دوره بازی برد ـ برد انجام دهیم و جریان اصولگرایی هم باید در این انتخابات احساس پیروزی داشته باشد.»

امید می رود که دیگر دوستان جریان اصلاح طلب در بدنه این طیف سیاسی هم چنین دیدگاهی داشته باشند و چنین روش و منشی را در پیش گیرند که اگر چنین رفتار وگفتاری در سال ۸۸ البته از طرف هر دو جریان انجام می شد، آن فتنه کام مردم و نظام را تلخ نمی کرد.

هر انتخابات ریاست جمهوری در ایران که برگزار می شود، دارای ابعاد و ویژگی هایی است که نیازمند تجزیه و تحلیل دقیق است.
در این زمینه می توان از این موضوعات آغاز کرد؛

۱- آیا وجود طیف های سیاسی تاثیر در آرای مردمی دارد؟

۲- تبلیغات وسیع و هزینه های بسیار در روند رای آوری نامزدها موثر است؟

۳- رفتار و عملکرد دولت پیشین، تا چه اندازه در انتخاب رئیس جمهویر جدید تاثیر دارد؟

۴- تخریب ها و بی احترامی های رسانه ای که همواره در زمان انتخابات به اوج خود می رسد، اکنون تاثیری در تغییر رای مردم دارد؟

۵- سلیقه سیاسی مردم را چگونه می توان سنجید؟

۶- آیا نظرسنجی هایی که هنگام انتخابات انجام می شود، می تواند ملاک رای آوری نامزدی قرار گیرد؟

۷- تاثیر برنامه های تلویزیونی نامزدها در آگاهی مردم از برنامه های نامزدها چقدر است؟

۸- گفتمان و لحن سخن نامزدها تا چه اندازه برافکار عمومی تاثیر دارد و ...

و این را هم باید گفت که اصولگرایان در این انتخابات به قانون تمکین کردند. گردن نهادند و اعتراضی هم ننمودند، باز هم این رفتار را اصلاح طلبان برای خود درسی بدانند و اینگونه نشود که در دوره بعد اگر در انتخابات، نامزد مورد نظر آنها رای نیاورد، بازی را به هم نزنند.

آفرینش:توسعه پالایشگاه ها در ایران؛ عبور از تحریم و خام فروشی

«توسعه پالایشگاه ها در ایران؛ عبور از تحریم و خام فروشی»عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم علی رمضانی است که در آن می خوانید؛نفت به عنوان مهم ترین حامل انرژی، ماده ای حیاتی در توسعه ی صنایع و تولید محصولات و حمل و نقل و ماده ی اولیه در ساخت موادی نظیر پلاستیک و ... که دارای ارزش افزوده است.

استفاده از این ماده پس از استخراج و بدون فرآوریش امکان پذیر نیست و نیازمند تبدیل به فرآورده هایی است که قابلیت کاربرد در سیستم های موجود باشد. در ایران، نخستین پالایشگاه نفت در شهر آبادان و با ظرفیت 2500 بشکه در روز ساخته شد و در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی این عدد به حدود 600 هزار بشکه در روز رسید و تا سال 77 به حدود 6/1 میلیون بشکه در روز افزایش پیدا کرد. اما امری که مورد تامل است عدم توجه به گسترش این ظرفیت در 15 سال اخیر است. چرا که عملا توسعه ی پالایشگاه ها یا از دستور کار کنار گذاشته شده است و یا تلاش جدی ای در راه ان انجام نشده است.

حتی با و جود آنکه در سال 85 در راستای تبدیل نفت در زنجیره ی ارزش افزوده افزایش ظرفیت و بهینه سازی پالایشگاه های مد نظر قرار گرفت و قرار بود ظرفیت پالایشی کشور به 3/3 میلیون بشکه برسد اما تلاش ها چندان موثر نبود. در یک سال گذشته و با افزایش تحریم ها بر ضد صادرات نفت ایران بار دیگر توجهی بنیادین به موضوع توسعه پالایشگاه ها انجام شد و براین اساس تا اواسط خرداد ماه سال جاری ظرفیت پالایش نفت ایران به یک میلیون و 850 هزار بشکه در روز افزایش یافت.آنچه مشخص است نقش و اهمیت پالایشگاه ها به عنوان اولین گلوگاه تبدیل نفت در زنجیره ی ارزش افزوده از اهمیت بالایی در توسعه ی صنایع برخوردار هستند. در این بین با توجه به سیاست های کلی کشور و توجه به شرایط تحریم جایگزینی صادرات فرآورده های نفت، گاز و پتروشیمی به جای صدور نفت خام و گاز طبیعی امری ضروری بوده و باید بیش از هر زمانی به موضوع توسعه ی پالایشگاه ها توجه بیشتری شود.

در این حال هر چند اخیرا دو طرح توسعه پالایشگاهی در کشور به بهره برداری رسید، اما در صورت توجه لازم به این امر می توان بیش از 60 درصد از نفت تولیدی کشور را تبدیل به فرآورده کرد و یا با اجرای طرح های ضربتی، ابتکاری و بدون سرمایه گذاری های کلان افزایش ظرفیت پالایش نفت و گاز را مورد توجه قرارداد. گذشته از این نیز با توسعه پالایش و با گذار از چالش های توسعه پالایشگاهی همچون مشکلات مربوط به تأمین مالی پروژه ها ، تحریم های خارجی، مشکلات مدیریتی، موانع افزایش حضور بخش خصوصی و سازوکار سرمایه گذاری در این بخش و ...گام مهمی در پرهیز از خام فروشی در یک اقتصاد تک محصولی مانند اقتصاد نفتی ایران برداشت و حتی تحریم های نفتی را به یک فرصت پالایشی تبدیل کرد.

چنانکه اکنون نیز با افزایش ظرفیت پالایش از یک سو می توان با خطوط لوله، تانکرهای جاده ای و دریا فرآورده های خود را صادر کرد و از سویی هم با افزایش صادرات فرآورده های ایران مقابله با تحریم و کاهش آسیب پذیری کشور از تحریم ها را مد نظر داشت.

حمایت:جوانان؛ عصای دست دولت یازدهم

«جوانان؛ عصای دست دولت یازدهم»عنوان یادداشت روز روزنامه حمایت به قلم سید محمد مهدی موسوی است که در ان می خوانید؛در پرتو عنایات الهی ، انقلاب اسلامی ایران به اذعان دوست و دشمن، امروز به چنان ثبات و جایگاهی دست یافته که در دنیای کنونی اغراق نیست اگر آن را یک قدرت مطرح و تاثیرگذار بنامیم.

گرچه در تاریخ سی و چهارساله انقلاب، به تعبیر رهبری ، به دلایل گوناگون، شاهد ریزش هایی بوده ایم اما همان طور که معظم له نیز بارها اشاره فرموده اند، رویش های انقلاب در مقاطع و فواصل زمانی مختلف به مراتب بیشتر بوده است. با توجه به این که چند هفته دیگر، دولت جدید در بدنه مدیریتی کشور مستقر می شود، نوع نگاه به انتخاب و چینش مدیران و مسئولان در دستگاه ها و نهادهای گوناگون دولتی از اهمیت بسزایی برخوردار است.

بی شک توجه به تجربه و کسوت در هر امر مدیریتی یک اصل ضروری است اما چنین اصلی نباید مانعی باشد بر سر راه یک اصل دیگر مبنی بر لزوم جوان گرایی و بهره گیری از نیروهای خوش استعداد، توانمند و البته جوان و تازه نفس. تردیدی نیست که باید هرکاری را به اهل آن سپرد؛ یعنی کسی که کار را بلد باشد وتوان انجام آن را داشته باشد. این یک اصل عقلایی است که در مباحث علمی از آن به «سیره عقلا در رجوع به خبره» یاد می شود. فرد کاردان و خبره هم کسی است که توامان واجد دانش ، مهارت وتوان در انجام درست و دقیق کار باشد.

از این حیث در انتخاب مدیران دستگاه عظیم و قدرتمندی چون دولت می بایست یک تعادلی میان بهره گیری از نیروی جوان و نیروهای باتجربه وجود داشته باشد و از دولت اعتدال جناب آقای دکتر روحانی نیز به طور خاص انتظار می رود که حقیقتاً در میدان عمل پایبند به این شعار ارزشمند باشد و به واقع خود را ملتزم به اصل شایسته سالاری در به خدمت گرفتن مدیران بداند. گذشته از این، نگاه فراجناحی و رویکرد خدمت گزاری می طلبد که دولت یازدهم از همه توان و ظرفیت نیروی انسانی کشور به ویژه از جوانان خوش قریحه و کارآمد نهایت استفاده را بکند و چه نیکو و شایسته است که از مدیران پا به سن گذاشته که حقیقتاً سرمایه های گرانقدر این آب و خاک به شمار می روند، بیشتر در امر مشاورت و مدیریت های کلان بهره گیری شده و عرصه ی اجرا به مدیران جوان و البته آزمون پس داده سپرده شود.

بی گمان، تاکید بر مساله جوان گرایی به هیچ وجه بدان معنا نیست که قائل به اولویت عرصه آزمون و خطا در کشورداری باشیم، بلکه روی سخن آن است که به صورت هدفمند و متناسب با شرایط و نیازها از توان جوانان و به ویژه قدرت خلاقیت و جسارت آنان برای شناسایی آسیب ها و نقاط ضعف کشور و حل آن ها استفاده مطلوب صورت گیرد، همان طور که در دوران دفاع مقدس نیز این رویکرد با موفقیت ها و حماسه های ماندگاری همراه بود و به عینه دیدیم جوانانی بی ادعا اما با توکل بر خدا و جسارت و هوشمندی و خلاقیت خود توانستند، قدرت بالای مدیریتی و تحلیلی خود را به رخ جهانیان و ژنرال های بعث عراق بکشند.

وطن امروز:... و حالا جام جهانی!

«... و حالا جام جهانی!»عنوان سرمقاله روزنامه وطن امروز به قلم حسین قدیانی است که در آن می خوانید؛قلب قلمم تند تند دارد می زند. روزنامه دارد می رود زیر چاپ. همه اش 15 دقیقه وقت دارم از یک صعود شیرین و دوست داشتنی بنویسم... و بنویسم؛ هورا... بنویسم؛ آخ جون! جام جهانی... کاش می شد صدای بوق شادی و شعف ماشین ها را نوشت! دارد می آید... عجیب هنرمندانه می زنند ملت؛ تکی، ممتد، چند تایی، شیپوری، عشقی، ناز و زیبا... می روم بیرون... غوغایی است در خیابان... همه ملت شادند... همه شادند... این شادی، پیر و جوان و زن و مرد و این وری و آن وری نمی شناسد... همه شادند... اما یکی از آن طرف خیابان دارد داد می زند؛ «ایران عروسیه، کره چیز سوزیه»!! به او حق می دهم! واقعیتی است... حالا شعارش همه گیر شده! مرد میانسالی، از فرط خوشحالی دارد گریه می کند... چه آدم با عشقی است... همه ملت چند متری پریده اند هوا... هورا... راننده BRT را نگاه! دارد دست قشنگه را می زند... و عجب بوق عجیبی می زند... خدای من! این از آن ترافیک هایی است که اصلا دوست ندارم باز شود... ترافیک شادی و شعف یک ملت تاریخی... ماشین بغل دستی ازم می خواهد بوق بزنم... می زنم... عجیب، موزون است حرکاتش، با اینکه دست کم باید 70 را رد کرده باشد... سمند کناری، صدای رادیو را داده بالا... پیام «آقا» دارد پخش می شود... ما را همه دنیا می شناسند، حماسه ما را، انتخابات ما را، رضا قوچان نژاد ما را... و ملت مسرور و بشدت زنده ما را همه دنیا می شناسند... من اما با همه سیاسی بودنم، اصلا نمی دانم کره چه جوری اداره می شود و احیانا رئیس جمهورش کیست؟!... اصلا می دانی! حق با کارلوس کی روش جنتلمن بود که آخر بازی از خجالت مربی بی ادب و هتاک کر ه ای ها درآمد... روزهای گذشته، در اوج عصبانیت نشان داد پرچم ایران و ملت با فرهنگ ایران و جمهوری باشکوه اسلامی، انگار دارد روی مخش راه می رود، مثل آن توپی که قل خورد و قل خورد و قل خورد و چسبید به تور دروازه چشم بادامی ها... عجب گلی زدی تو پسر!! خیابان را نگاه... کل چهارراه ولیعصر پر شده از این شعار؛ «ایران عروسیه، کره چیز سوزیه»!! وای... عاشق این شعارم؛ «لالالای لای لالای لالای، لالای لالای لای لالای لالای... ایران قهرمان می شه، خدا می دونه که حقشه...».

فکر کنم همین جا خوب است! نوشته ام را تمام کرده و ایمیل می کنم برای روزنامه... توی این ترافیک عشق و اشک و شادی و جشن و سرور، راحت ترین کار این است که یک دستم روی فرمان باشد، یک دستم روی لپ تاپ!! تازه... بوق هم بزنم...

تهران امروز:در انتظار حماسه بزرگ تر

«در انتظار حماسه بزرگ تر»عنوان سرمقاله روزنامه تهران امروز به قلم حمید درخشان است که در آن می خوانید؛تیم ملی ایران در اولسان کره جنوبی یک نتیجه تاریخی کسب کرد و یک حماسه بزرگ را رقم زد. در زمین یکی از دو تیم برتر آسیا همان کاری را انجام دادیم که بلد هستیم. در برابر کره جنوبی خوب دفاع کردیم و زمانی که تیمی خوب دفاع می کند می تواند به اشتباه احتمالی بازیکنان حریف چشم بدوزد و ضربه کاری را وارد کند.

ما دیروز با همین شیوه کره جنوبی را در زمین خودش از پا درآوردیم. خط دفاعی و هافبک های تیم ملی روزی به یادماندنی را پشت سر گذاشتند و در اجرای تاکتیک های دفاعی فراتر از حد انتظار ظاهر شدند. خوب دفاع کردن و مشارکت تمام بازیکنان در کارهای دفاعی هم خودش هنر است و یک امتیاز مثبت محسوب می شود اما با چنین شیوه ای نمی توان در جام جهانی نتایج آبرومندانه ای کسب کرد و باید تیم بهتر و با کیفیت تری را روانه برزیل کنیم.

پس از صعود مقتدرانه به جام جهانی، دغدغه کارلوس کی روش باید تقویت تیم ملی به لحاظ تاکتیکی باشد. نمی خواهم برد تاریخی در برابر کره جنوبی را کمرنگ کنم اما کره جنوبی در بازی روز گذشته مثل تیم های دهه 40 بازی کرد و تاکتیک این تیم در این نبرد بزرگ و سرنوشت ساز ارسال های بلند و بازی مستقیم بود. تیم های حاضر در جام جهانی اما با تاکتیک های پیشرفته و مدرن به مصاف حریفان شان می روند ودر چنین میدانی است که عیار واقعی تیم ها عیان می شود.

به همین دلیل بر این باورم که تیم ملی باید با تاکتیک های مدرن در جام جهانی حاضر شود نه با شیوه های دفاعی صرف. تیم ملی ایران حدود 10 سال قبل هم با شیوه دفاعی و با گل وحید هاشمیان که روی اشتباه مدافع حریف به ثمر رسید، در زمین کره جنوبی به تساوی رسید اما وقتش رسیده به دنیا نشان بدهیم که نسبت به آن دوران پیشرفت کرده ایم. بدون تردید کارلوس کی روش نقش پررنگی در صعود خاطره انگیز تیم ملی ایران به جام جهانی ایفا کرد. صدالبته که کار بزرگ و ماندگار را بازیکنان تیم ملی انجام دادند اما نباید فراموش کنیم که کی روش به عنوان یک مربی حرفه ای چگونه روی ذهن بازیکنان تاثیر مثبت گذاشت و در شرایط دشوار شخصیت تیمش را حفظ کرد.

کی روش در سه بازی اخیر تیم ملی نشان داد که در بحث های روحی و روانی چه تبحر ویژه ای دارد و چگونه می تواند در روزهای دشوار تیمش را رهبری کند. پس از پایان جشن صعود تیم ملی، او باید پایه های یک تیم مدرن را بنا کند؛ تیمی که نماد فوتبال روبه پیشرفت ایران باشد و در برزیل نگاه ها را به سمت خودش بچرخاند.

بازگشت اشکان دژاگه و تعدادی دیگر از بازیکنان دیگر که بنا به دلایلی از تیم ملی دور مانده اند می تواند در این راه به سرمربی تیم ملی کمک کند. به نظرم تیم ملی باید حماسه بزرگ تر را در جام جهانی رقم بزند. تیمی که قطر و کره جنوبی را در زمین خودشان شکست می دهد چنین پتانسیلی را دارد.

تابناک:غیرت ایرانی عامل صعود ایران

«غیرت ایرانی عامل صعود ایران»عنوان سرمقاله روزنامه تابناک به قلم مهدی پاشازاده است که در آن می خوانید؛از عصر که به سمت برج میلاد می رفتم، موجی از شادی در مردم موج می زد. فقیر و غنی، کارگر و کارمند، مدیر و مسئول همه منتظر شنیدن سوت آغاز بازی ایران و کره بودند. خیابان ها خلوت شده بود و مردم زیادی خود را به خانه ها رسانده بودند تا شاهد دیدار سرنوشت ساز در اولسان باشند. سوت آغاز بازی که به صدا درآمد مردم زیادی چشم از گیرنده های خود برنمی داشتند.

آنها منتظر شادی بزرگی بودند. بازی، بازی سختی بود. هرچند نمی شود آن را با دیدار ایران و استرالیا در ملبورن مقایسه کرد اما با این وجود این بازی هم حکایت خودش را داشت. بچه ها در زمین با تمام وجود بازی می کردند تا دروازه را به روی کره ای ها باز نکنند. مهم برای تیم ملی صعود بود و ترکیبی که کی روش چیده بود فقط برای حفظ بازی و نباختن بود. کره ای ها تیم برتر میدان بودند. من تابه حال ایران را هیچ وقت این گونه ندیده بودم. می توانم با جرأت بگویم که غیرت ایرانی به داد ما رسید چراکه بازیکنان ایران با تمام غیرتشان در زمین با حریف شانه به شانه می شدند.

ما همیشه عادت کردیم با سختی و از خودگذشتگی و جانفشانی به نتیجه دلخواه برسیم و این بار هم این اتفاق افتاد تا ایران برای چهارمین بار تجربه حضور در جام جهانی را کسب کند. اگرچه ما حالا به جام جهانی رفته ایم اما باید یادمان باشد که به برزیل برای زنگ تفریح نمی رویم. فدراسیون فوتبال باید این تیم را بیشتر حمایت کند و امکانات بیشتری را در اختیارش قرار دهد تا بتواند در برزیل اعتباری برای فوتبال ایران کسب کند. رسیدن فقط پول نیست بلکه ما باید کارهای بسیار زیادی را انجام بدهیم تا بتوانیم فوتبال خوبی ارائه کنیم.

این تیم ملی نیاز به بازی های تدارکاتی بزرگ دارد تا بر تجربه اش برای حضور در میدان بزرگی مثل جام جهانی بیفزاید. این تیم ملی نیاز به بازیکنانی دارد تا در لیگی پویا به میدان رفته باشند تا در اوج آمادگی به تیم ملی بپیوندند. من از دولت جدید و فدراسیون فوتبال می خواهم واقعاً به فکر فوتبال ملی ما باشند. جام جهانی رفتن فقط یک صعود نیست. وقتی تیمی این قابلیت را دارد که کره جنوبی را در دو بازی رفت و برگشت شکست دهد، این کیفیت فوتبال ما را نشان می دهد ولی این کیفیت باید با امکانات و توجه بیشتر ارتقا پیدا کند تا سطح فوتبال ما رشد کند. من امیدوارم دولت جدید بودجه خوبی را به ورزش و به خصوص فوتبال تزریق کند.

من به همه ایرانی های عزیز این پیروزی را و این صعود را صمیمانه تبریک می گویم و امیدوارم ما بتوانیم در برزیل بازی های بسیار قابل دفاعی انجام دهیم. باید از رضا قوچان نژاد هم یاد کنم که بازی بسیار خوبی ارائه داد. قوچان نژاد به خوبی تفاوت بازیکنی که در لیگ ایران بازی می کند را با بازیکنی که در اروپا بازی می کند نشان داد. او به زیبایی هرچه تمامتر دروازه کره را باز کرد تا نشان دهد چه قابلیت بالایی دارد.

من این بازی را، بازی رحمان احمدی می دانستم و الحق و انصافاً خیلی خوب و پخته در درون دروازه ایستاد تا کره ای ها را ناکام کند. همچنین نکونام، سیدجلال حسینی، صادقی و همه بازیکنان عالی بودند تا تیم ایران به جام جهانی صعود کند. اگرچه هنوز معتقدم کی روش از نظر فنی چیز خاصی به تیم ما اضافه نکرده ولی به هرحال ما به جام جهانی رفتیم و این مربی زحمت خود را در این سال هایی که سرمربی ایران بوده کشیده و به نظرم ما نیاز به مربی ای داریم که بتواند از لحاظ فنی و تاکتیکی فوتبال ما را ارتقا دهد. معتقدم کی روش باید همچنان گزینه اول فدراسیون برای حضور بر نیمکت تیم ملی ایران باشد ولی با این وجود فوتبال ما نسبت به 2 سال قبل هیچ تغییری نکرده و نیاز داریم که از لحاظ فنی این تیم را ارتقا دهیم.

شرق:تکمیل شادی ملت با حماسه اولسان

«تکمیل شادی ملت با حماسه اولسان»عنوان سرمقاله روزنامه شرق به قلم مجید جلالی است که در آن می خوانید؛شادی ای که فوتبال ایران به جامعه داد، تکمیل کننده شادی این چند روز اخیر مردم کشورمان بود. خوشحالم که فوتبال ملی ایران سهم زیادی در این خوشحالی دارد که نشان دهنده تاثیرگذاربودن ورزش به خصوص فوتبال در نشاط جامعه است.

تیم ملی ایران در این بازی تنها به صرف گرفتن نتیجه که همان حضور در جام جهانی بود، بازی کرد و فقط به هدف فکر می کرد، نه شیوه بازی. در این دیدار کادرفنی به دنبال استفاده از ظرفیت هایی بود که در اختیار داشت و تدبیری که در این بازی چیده شده بود، باعث شد تا شاهد یک بازی منطقی از تیم ملی باشیم. کی روش در طول بازی منتظر بود تا کره جنوبی اشتباه کند و در پایان هم دیدیم که موفق بود. در این بازی تمام شاخص های یک نتیجه مناسب مدنظر سرمربی تیم ملی بود، او به خوبی اهمیت بازی را برای بازیکنان تیمش توجیه کرده بود. تیم ایران در کل سه دیدار اخیرش نشان داد که روحیه همدلی و نظم در این تیم دمیده شده است.

بازیکنان ما در این دیدار بالاترین قابلیت های دفاعی خود را نشان دادند دیگر دفاع تیم ایران را نمی توان متوسط دانست. در فوتبال مثالی است که می گویند برای بردن یک بازی باید فوتبال تهاجمی را ادامه داد، اما برای بردن یک جام باید دفاع خوبی داشته باشید. ما در طول این بازی ها فقط دوگل خوردیم و فقط در یک بازی چهار گل زدیم و در بقیه بازی ها هم با یک گل پیروز شدیم، این نشان می دهد کی روش و دستیارانش به خوبی راه و روش حضور در یک تورنمنت را می دانند.

از این بازی می توان به عنوان حماسه اولسان نام برد، با شرایطی که جو بازی داشت و بازی جانانه بازیکنان تیم و برتری 5 بر یک ازبکستان در مقابل قطر می توان این نام را مناسب دانست. برای بازی های جام جهانی ابتدا باید توقعات خودمان را به طور شفاف به سرمربی تیم ملی بگویم، به نظرم توقع جامعه فوتبال و مردم کشورمان حضور در دور دوم جام جهانی است و باید از سوی مسوولان نیز امکاناتی که سر مربی تیم ملی می خواهد در اختیارش گذاشته شود. از جمله بازی های تدارکاتی با تیم های خوب جهان و اردوی آمادگی مناسب برای بازیکنان ما که با توجه به دوربودن از بازی های بین المللی به بازی های تدارکاتی به طور جدی احتیاج دارند.

بهار:فوتبال این برد را مدیون جامعه است

«فوتبال این برد را مدیون جامعه است»عنوان سرمقاله روزنامه بهار به قلم سعید فائقی است که در آن می خوانید؛بگذارید با نقل جمله ای از جواد نکونام، کاپیتان تیم ملی شروع کنم. روز گذشته با مهدی تاج، نایب رییس فدراسیون فوتبال صحبت می کردم و او جمله ای را از نکونام نقل کرد. کاپیتان تیم ملی گفته بود: «بچه ها هم قسم شده اند که حماسه ای را که مردم در روزهای گذشته آفریده اند، تکرار کنند.» و چه زیبا این حماسه دوباره تکرار شد.

به خاطر داریم که در زمان حماسه ملبورن در هشتم آذر 1376، جامعه از چه انسجام درونی ای برخوردار بود. انسجامی که از جامعه به تیم ملی فوتبال منتقل و حماسه ای ماندگار را سبب شد. یا شوری که قدیم ترها در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی در راه صعود به جام جهانی 1978 آرژانتین تجربه کرده بودیم.

فوتبال آینه ای تمام نما از وضعیت اجتماعی کشور است. فوتبال و اجتماع متقابلا از همدیگر تاثیر می پذیرند و این بار این پیروزی اراده اجتماعی مردم ایران بود که موفقیت در زمین سبز را رقم زد. اگر برگردیم به یک ماه قبل، به یاد می آوریم که چند اما و اگر بر سر راه خود داشتیم و چه امید اندکی. حالا اما به عنوان تیم اول صعود کرده ایم، بالاتر از همه رقیبان.

وقتی همگرایی اجتماعی در جریان پیش و پس از انتخابات در شهرهای کوچک و بزرگ کشور حادث شد، این همگرایی به تیم ملی هم تعمیم پیدا کرد. فوتبالیست ها در زمره باهوش ترین ورزشکاران و حتی باهوش ترین افراد جامعه هستند و از ضریب هوشی بالایی برخوردارند. آن ها بسیار زودتر از بعضی مسئولان و مدیران، نبض جامعه و حرف مردم را می فهمند. این را بارها نشان داده اند و حالا دوباره اثبات کرده اند.

جمله نکونام بیانگر این حقیقت است که آن نظم درونی، آن ائتلاف فراگیر و آن یکی شدن مردم، چه تاثیر شگرفی بر کیفیت بازی تیم ملی گذاشت. این بار دیگر از آن خودخواهی ها، تکروی ها، ناامیدی ها و خودنمایی ها خبری نبود. ایثار را می شد در تک تک تکل ها و بلاک کردن های بازیکنان دید. اطمینان به همدیگر و امید به موفقیت مشخصه بازی ایرانیان بود. دیدیم که دو بازیکن تعویضی ما در اثر جنگیدن و استقامت، مصدوم شدند و به بیرون از زمین رفتند.

آندرانیک تیموریان با دستی مصدوم تا آخرین نفس جنگید و بارها بازیکنان دیگر خود را زیر پای بازیکنان کره انداختند و جانفشانی کردند. آن ها به خوبی فهمیده بودند که جامعه تاچه اندازه به این پیروزی نیاز دارد و این خواست را برآورده کردند. امید، شادی و نشاطی که از جامعه به فوتبال تزریق شد، این بار از فوتبال به جامعه بازگشت و باعث هم افزایی شد.

فوتبال ما پیروز شد و این بار باید پیروزی خود را مدیون جامعه باشد؛ جامعه ای که با استقامت و پافشاری بر مطالبه خود، درس استقامت و مقاومت را به بازیکنان داد تا با سه پیروزی پیاپی، حماسه ای بیافرینند و سرنوشت خود را به دست خویش رقم بزنند و کار خود را به اما و اگر وا مگذارند. می دانستیم که نتیجه بازی قطر و ازبکستان، چیزی جز این که رقم خورد، نخواهد بود و باید خودمان به داد خود برسیم و چه طعنه انگیز سخنان زشت سرمربی کره جنوبی همه را زیر پرچم ایران جمع کرد و دوباره خدا خواست و عدو شد سبب خیر. این ملی پوشان، این ابرمردها افتخاری آفریدند که شایسته یک ابر جامعه بود. ایران این پیروزی را مدیون مردم است.

مردم سالاری:عبرت از گذشته، امید به فردا

«عبرت از گذشته، امید به فردا»عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاری به قلم علی ودایع است که در آن می خوانید؛ ماراتن یازدهمین انتخابات ریاست جمهوری ایران اسلامی با پیروزی آقای حسن روحانی به پایان رسید تا این شیخ دیپلمات به عنوان یازدهمین مستاجر پاستور معرفی شود. علی رغم همه امیدهای آقای خاص که حتی تا لحظه رای گیری ادامه داشت، دهمین مستاجر پاستور باید با میز کار ریاست جمهوری خداحافظی کند؛ چرخ روزگار است دیگر، هرآمدنی را رفتنی است ولی مهم آن است که ملت و تاریخ درباره افراد چگونه قضاوت می کنند. آن مرد که با کاپشن بهاری و کفش های بندی به پاستور آمد باید در مقابل هر عملکرد خوب یا بد خود در مقابل مردم پاسخگو باشد ولی امروز مهمترین موضوع هدایت درست و صحیح منابع ایران به نفع منافع جمهوری اسلامی است.

این هم درست است که دیکته بدون غلط تنها از آن خداست ولی آیا عملکرد دولت آقای احمدی نژاد نمره قبولی را از مردم و مسوولان گرفته است؟!

بیت المال جمهوری اسلامی متاع پرارزشی است که هیچکس به صرف داشتن یک مقام خاص نمی تواند از جیب مردم ایران بی حساب و کتاب هزینه کند. برخی در آینده نزدیک باید در جایگاه متهم درباره کارهایی که کرده اند، پاسخگوی مقام معظم رهبری، شهدا و مردم باشند. آنانی که از صراط مستقیم منحرف شدند نمی توانند بدون آنکه حساب خود را تسویه کنند در این مملکت جایی داشته باشند. حساب و کتاب جمهوری اسلامی با افراد هرگز شخصی نبوده و نخواهد بود و مظلوم نمایی یا رجزخوانی موضوع را تحت الشعاع قرار نمی دهد. که اگر این گونه شود موریانه ها به جان ایران می افتند و بنیان اعتماد به آن را سست و نابود می کنند.

الحمدلله که انتخابات یازدهم ریاست جمهوری، نشان داد مردم ایران به انقلاب، آرمان های امام(ره) و مقام معظم رهبری وفادار هستند و موضوعاتی از قبیل رسیدگی به اختلاس 3 هزار میلیاردی اعتماد مردم را به سیستم قضایی احیا کرد و حالا باید این موضوع تثبیت شود تا شبهه ای درباره هیچکس و هیچ مقامی باقی نماند و به همه اثبات شود قانون اساسی تنها خط قرمزی است که هرکس در هر مقامی که از آن تخطی کرده باشد، باید پاسخگوی ملت و نظام باشد.

24 خرداد 1392 به خوبی نشان داد؛ «یدالله فوق ایدیهم» و هیچ کس نمی تواند خواست حزبی یا شخصی جریان خاص خود را به عناوین مختلف و رجزخوانی با الفاظ آشکار و پنهان تحمیل کند. ملتی که 8 سال در جنگ تحمیلی عراق با همراهی غرب علیه سرزمین پارس با رشادت ایستاده است هرگز از اخم و قهر افراد نمی هراسد. ورای تمام انتقادات به حق یا نابه حقی که علیه افراد دولت نهم و دهم مطرح است، اشتباهاتی استراتژیک روی داد که باید آنها را تصحیح کرد.

انحلال سازمان برنامه و بودجه، یک تراژدی مدیریتی در کشور بود که علی رغم تجربه کشورهای مختلف توسعه یافته و اهمیت آن برای پیشرفت کشور روی داد. سازمان برنامه و بودجه قلب تفکر کشوری است که براساس سند چشم انداز تا سال 1404 باید به یک قطب توانمند در قلب خاورمیانه تبدیل شده باشد و رنسانس مدیریتی می تواند برای حل معضلات کشور گره گشا باشد.

ادغام وزارت خانه های نامرتبط آنهم به صورت خلق الساعه بعد دیگر اشتباهات مدیریتی است که نمود آن را در عملکرد وزارتخانه های مذکور می توان مشاهده کرد.

تاریک ترین عملکرد دولت دهم درباغ ملی بود؛ وضعیت دیپلماسی خارجی ایران به رغم اقتدار نام جمهوری اسلامی ایران، فاجعه آمیز بود. سنگالیزاسیون منوچهر متکی، دردسرهای رنگا رنگ دیپلمات های ایرانی و در نهایت تنزل روابط دیپلماتیک ایران با کشورهای جهان و محدود شدن به چند کشور دسته چندم مشتی از نمونه خروار دیپلماسی پرغلط دولت دهم بود.

در جریان موج بهار عربی یا همان بیداری اسلامی، تهران نتوانست آنگونه که باید از ظرفیت موجود بهره برداری کند تاجایی که نماینده مقام معظم رهبری (دکتر ولایتی) مجبور به مداخله می شود. همین موضوع در جریان آغاز ریاست ایران بر جنبش عدم تعهد بروز کرد و در نهایت آقای خاص در جهت مشروعیت زایی به یک سمت مهم منتصب می شود. به راستی این انتصاب سیاست های کلان و فراحزبی را قربانی تمامیت خواهی یک جریان خاص نکرد؟!

در دنیای امروز دیگر کشورهای ابر قدرت با یکدیگر نمی جنگند و این دیپلمات های اتوکشیده با آن لبخندهای تصنعی هستند که از منافع کشور مطبوع خود دفاع می کنند.

دیپلماسی انقلابی ایران که تعامل با جهان را همراه خود دارد می تواند توسعه روابط ایران و در نهایت شکوفایی اقتصاد داخلی را همراه با ملاحظات خاص فراهم کند.

در ایالات متحده؛ دموکرات ها و جمهوریخواهان دو قطب قدرت هستند که براین کشور حکمرانی می کنند. اگرچه این کشور مورد تایید نمی باشد ولی مهندسی معکوس ایرانی ها در زمینه علوم نظامی زبانزد است و می تواند به سیاست تعمیم پیدا کند. اصلاح طلب یا اصولگرا باید با همراهی یکدیگر کشور را با عبرت از تندروی ها و امید به اعتدال، آباد کنند البته در این بین برخی افراد باید پاسخگوی عملکرد خود در اتلاف سرمایه های ایران باشند.

ابتکار:از کاپشن خاکستری تا عبای مشکی

«از کاپشن خاکستری تا عبای مشکی»عنوان سرمقاله روزنامه ابتکار به قلم غلامرضا کمالی پناه است که در آن میخوانید؛1. سپاس از رهبری معظم که با تأکیدات بجا، راه سوءاستفاده همگان (مخالفان و دوستان) را بستند. پیش از سخنان روشنگر ایشان درباره موضع خودشان در انتخابات، برخی تنور خویش را آماده و داغ نگه داشته بودند تا از سکوت رهبری به نفع خود بهره برداری کنند و نان خویش را بزنند و نام کسب کنند. بسیاری از رسانه های فارسی زبان و مخالفان نظام جمهوری اسلامی در خارج، با تحلیل های «آقا رجبی» خود چنان قاطعانه حرف مفت می فروختند و به مخاطبان خویش القا می کردند که نظام و در رأس آن رهبری، نظرشان به فلان نامزد است و مردم به هرکسی رأی بدهند آن شخص خاص از صندوق بیرون خواهد آمد.

بسیاری هم از روی ناآگاهی و سادگی چنین تحلیل های صدمن یک غاز را پذیرفته و در داخل به آن ها دامن می زدند و بر طبل ناامیدی می کوبیدند. اما رهبری هوشمندانه آمدند و گفتند که به هیچ یک از نامزدها نظر خاصی ندارند و رأی ایشان را حتی نزدیکانشان نمی دانند. این فرمایش قاطعانه، خردمندانه و داهیانه زمینه حضور هوشمندانه مردم فهیم ایران را در رقم زدن سرنوشت خویش فراهم آورد و به کسانی که تحت تأثیر تبلیغات منفی مردد مانده بودند، دلگرمی و امید بخشید. بی ترید ایشان در میان ملت محبوب بودند و با این شیوه خردمندانه محبوبیتشان مضاعف شد. باید به درایت و هدایت رهبری آفرین گفت.

2. صداوسیمای جمهوری اسلامی بی گمان در این انتخابات پختگی و جلوه ملی تری از خود بروز داد. واقعا نشان دادند که برای «ملی» بودن باید دور «میلی» بودن را خط بکشند. بی شک بسیاری از مردم و آگاهان، شناسایی و بررسی دیدگاه ها و برنامه های نامزدها را از طریق رسانه ملی پیگیری می کردند. تردیدی هم نیست که در دوره های گذشته دخالت آشکار نگرش ها و گرایش های خاص سیاسی برخی مدیران این رسانه به جایگاه آن نزد کثیری از مردم آسیب رسانده بود.

به حقیقت باید انصاف به خرج داد که در این دوره آن آفت ها کمتر نمایان شد و اکثر مردم از هر طیفی همین رسانه خودی را بر رسانه های بیگانه ترجیح دادند. نگارنده همچون سایر منتقدان صداوسیما اذعان می کند که این رسانه از آزمون دشوار کنونی با سربلندی بیرون آمد. در تکنیک ها و شیوه ها هنوز جای بحث هست؛ اما عدالت در اختصاص برنامه ها به همه نامزدها از هر جناحی کاملاً هویدا بود. باید به مدیران و مجریان و دست اندکاران این رسانه هم گفت آفرین بر شما.
3. نیروهای نظامی و انتظامی کشور در انتخابات های دوره قبلی همواره در تیررس گمان و اتهام قرار داشتند که از نامزد خاصی حمایت می کنند و با سازمان دهی آرا انتخابات را مهندسی می کنند.

به ویژه این اتهام در دوره های اخیر به نیروهای سپاه و بسیج وارد می شد. هرچند برخی از فرماندهان و سرداران و نیروهای سرشناس در این دو نهاد مؤثر نظامی و شبه نظامی، با اتخاذ مواضع آشکار سیاسی در دوره های قبل این ذهنیت را در نزد مردم به وجود آورده بودند و به جایگاه این دو نهاد مؤثر آسیب جدی رسانده بودند؛ اما در این انتخابات، به پیروی از فرمان فرمانده کل قوا، ترجیح دادند با هوشیاری بیشتر خود را از این آسیب ها برحذر دارند و فراتر از جناح ها و گروه ها به منافع نظام و ملت بیندیشند. باید به این عزیزان هم آفرین گفت.

4. مردم ایران چنان نشان دادند که دموکراسی را از راه درستش، جدی دنبال می کنند. آنان فریب تحلیل های غیرواقعی را نخوردند و ناامید نشدند. با صندوق قهر نکردند. آنان عقلانیت را مبنای تصمیم و عمل خویش قرار دادند. رأی دادن به یک «روحانی» در میان رقبای شیک پوش و کت شلواری مفهوم بسیار عمیقی را در بر داشت. سال ها تبلیغ می شد حکومت «روحانیت» عامل همه دردسرها و گرانی هاست و چنین وانمود می شد مردم از طیف روحانیت خسته و بیزار شده اند؛ اما مردم ایران یک بار دیگر خط بطلان بر چنین تحلیل های آبکی کشیدند.آنان به همگان فهماندند برایشان کاپشن و کت شلوار یا عبا و عمامه معیار نیست؛ بلکه آنچه برایشان مهم است «طرز تفکر و نگرش» افراد است. لذا در میان نامزدها تنها یک نفر روحانی بود که توانست با گفتار و نگرش و برنامه ها و سوابق خود دل مردم را برباید و ثابت کند مردم ایران ظاهربین نیستند. به این مردم باید گفت آفرین.

5. به نامزدهایی که در عرصه رقابت ها هوشیارانه و خردمندانه «داشته ها»ی خود را عرضه داشتند و «نداشته ها»ی رقبا را به رخ نکشیدند و قاعده بازی را به هم نزدند و بادبادک احساسات و هیجانات هواداران و مردم را با پمپاژ واژه های مهیج و دردسرساز هوایی نکردند و قطار برنامه ها و تبلیغات خویش را با آرامش در جامعه و بر ریل عقلانیت به پیش بردند و این انتخابات را به خردمندانه ترین و آگاهانه ترین تبدیل کردند، باید گفت آفرین.

6. به دست اندکاران انتخابات، به ویژه دولت و نیروی انتظامی، که در ایجاد نظم عالی و به حداقل رساندن تخلفات گریزناپذیر کوشش بسیاری به خرج دادند و از حاشیه سازی ها پرهیز کردند باید آفرین گفت.

7. به نامزدهایی که صلاحیت آنان احراز نشد نیز باید آفرین گفت. آنان نیز پیروز این میدان بودند. پیروی از قانون حتی اگر قانون درستی نباشد، کمال بلوغ را نشان می دهد. تأیید نشدن ستون وزین نظام و نماینده دولت کار کمی نبود. بسیاری تحلیل می کردند این کار موجب طغیان خشم ها در جامعه خواهد شد. البته خیلی ها خشمگین شدند. اما درایت تاریخی و مثال زدنی آقای هاشمی رفسنجانی در پذیرش رأی شورا و سکوت و آرامش و عدم واکنش وی سبب گردید آن خشم ها مشتعل نگشته و جامعه و نظام از یک سراشیبی تندی با دنده سنگین و آرام گذر نماید. باید به ایشان و دولتیان و سایر نامزدهای هم سرنوشت گفت آفرین.

8. در پایان، به دکتر روحانی تبریک و آفرین می گوییم و توصیه ای هم به ایشان داریم که جناب عالی اکنون رئیس جمهور منتخب همه مردم ایران هستید؛ پس بهتر است از برنامه ها و خود نامزدهای رقیب در کابینه خویش بهره ببرید؛ زیرا کشور نیاز به آرامش دارد و این آرامش را باید همگان به وجود آورند.

دنیای اقتصاد:فصل اعتدال

«فصل اعتدال»عنوان سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به قلم محمد شریعتمداری است که در آن می خوانید؛درباره اعتدال سخن گفتن و نوشتن و نمونه های عملی اعتدال را در حوزه های گوناگون اجتماعی، فرهنگی و خصوصا اقتصادی و سیاسی ترویج دادن یکی از وظایفی است که  نیازمند عزم ملی و کاری جهادی است. بعد از روشن ساختن حدود و ثغور اعتدال و اعتدالگرایی در مفهوم عملی آن، تشریح رابطه اعتدال با برخی مفاهیم و واژه های مهم نظیرجهاد، عشق، ایثار و شهادت نیزاز ضروریات ترویج تفکر و اندیشه اعتدال در جامعه امروز ما است.

اعتدال به معنی میانه روی و رعایت حد وسط در امور است. به دیگر سخن اعتدال یعنی میانه گیری دو حالت از نظر کمی و کیفی و انتخاب اصلح بین آنها. از این بیان می توان استنباط کرد که اعتدال یک میانگین گیری شکلی و صوری بین دو حالت نیست. اگر تعریف اعتدال به صورت منطقی آن مشکل است، اما توصیف آن و بیان مختصات آن روشنگر و راهگشا است. هر چند اعتدال در تعریف ساده پرهیز از روی آوردن به  حدود نهایی  (extremes) و انتخاب حد وسط مکانیکی و از نظر مختصاتی، حد وسط، میانگین ساده دو حد نهایی است، اما در تشریح دقیق مفهوم اعتدال،انتخاب محاسن دو حد نهایی چپ و راست و برقراری تناسب و هماهنگی بین آنها مراد است.

اعتدال در تمامی زمینه های رفتاری، باورها و اندیشه ها و پدیده ها مطرح است (چه در سطح خرد (Micro) و چه در سطح کلان  (Macro))  و به یک معنا اعتدال پرهیز از افراط و تفریط و اعمال میانه روی در تمامی ابعاد زندگی است. اعتدال در سطح فرد، خانواده، شرکت ها، دولت و جهان از مفاهیم نظری و عملی کلیدی به شمار می آید که متاسفانه تاکنون متناسب با شأن رفیعش بهای لازم به آن داده نشده است. دولت اعتدال مخالف افراط و تفریط و برخاسته از معدل موزون آرا و اندیشه ها، تجارب و نیروی انسانی و ظرفیت های جامعه با رویکرد خرد گرایی جمعی و رعایت انصاف و میانه روی است.

از همین روی اینجانب، پیروزی و حاکمیت دولت اعتدال را به معنی پیروزی حزب، جناح و فرد خاصی نمی دانم، بلکه به نظر من چنین نتیجه ای پیروزی خرد گرایی و موفقیت ملت در چارچوب اولویت منافع و مصالح ملی ایران است.

مختصات دولت اعتدال
به باور این قلم دولت اعتدال منافع ملی را اولویت خود می داند، نه مصالح خط و ربط های سیاسی و منافع افراد و گروه های خاص. به نظر اینجانب بهره گیری از کلیه ظرفیت ها و امکانات جامعه برای نیل به حداکثر منافع ملی از صفاتی است که دولت مدعی اعتدال باید در عمل و اجرا به آن متصف باشد. استفاده از نظرات، تجارب و دیدگاه های مشورتی و تخصصی تمامی فرهیختگان، مدیران و گروه ها در تصمیم گیری ها و اجرا و نظارت، در چارچوب شایسته سالاری، نفی و برخورد با هرگونه استبداد سیاسی و خودکامگی و خود (فرد) محوری در همه شئون قوه مجریه و ریشه کنی باندبازی، تبارگرایی و قشری نگری، از مشخصاتی است که باید به وضوح در هر دولت مدعی اعتدال دیده شود.

دولت مدعی اعتدال در تعامل با مردم در عمل و نه در سخن، باید خود را خادم، بهبوددهنده، زمینه ساز و عامل تحقق رفاه عمومی و شکوفایی استعدادها معرفی کند. پرهیز از اسراف و تبذیر در تمامی شئون اقتصادی اعم از مصرف، سرمایه گذاری، تولید، توزیع و تجارت، عدم اتکای اقتصاد به یک عامل یا یک بخش و زمینه سازی تحقق توسعه پایدار و متوازن اقتصادی، توازن و میانه روی بین منافع و مصالح حال و آینده جامعه و اقشار و گروه های آن، از دیگر ویژگی های دولتی است که با شعار اعتدال و شعار مخالفت با افراط و تفریط بر سر کار می آید.

دولت مدعی اعتدال از اتکا به یک اندیشه، نظریه و مکتب خاص اقتصادی پرهیز و با انتخاب اصلح و متناسب با سازوکار و شرایط بومی از بین اندیشه ها و نظریات مختلف عمل می کند.
دولت معتقد به مشی اعتدال باید، در سایه تدبیر و بهره گیری از خرد جمعی و ظرفیت های کل جامعه با قدرت چانه زنی بالا در سیاست خارجی انجام وظیفه کند و حمایت قانونی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی از حقوق اقوام، قبایل، اقلیت ها و گروه ها و افزایش و بهبود معیشت آنها و نیز فراهم کردن زمینه های مشارکت آنها در سرنوشت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی خود را سر لوحه برنامه های خویش قرار دهد.

در چنین دولتی است که می توان زمینه های تحقق مردم سالاری دینی، اجرای عدالت و شکل گیری امت وسط را انتظار داشت و در صورت تحقق چنین دولتی است که می توان انتظار داشت، در سایه اعتدال خواهی دولت، وحدت ملی حول اولویت منافع و مصالح جامعه شکل گرفته و قوام یابد.  در دولت معتقد و ملتزم به مشی اعتدال، با ایجاد و تقویت وحدت ملی، قدرت چانه زنی بین المللی کشور بالا رفته و ریسک (مخاطره) کشوری کاهش می یابد. طبیعتا چنین دولتی است که با تکیه بر تمامی ظرفیت های جامعه و استفاده خردمندانه از آنها در خنثی سازی و کم اثر کردن تحریم ها و تهدیدات امکان توفیق بیشتری دارد.

با رعایت اعتدال در اقتصاد، کارآیی بودجه عمومی کشور بالا می رود و بهینه سازی و تخصیص بهینه عوامل (منابع)محقق می شود که این مشی، خود موجبات افزایش رفاه عمومی و حل معضلات اقتصادی را فراهم می کند.

توان دولت متکی به تفکر و اندیشه اعتدال، در مقابله با فساد (در تمامی مظاهر آن) به دلیل عدم وابستگی های ذاتی که در دولت اعتدال با مشخصات پیش گفته وجود دارد، افزایش می یابد.
بازسازی اعتماد مردم، ایجاد امید و نشاط در جامعه و تحقق مشارکت مردمی در اداره امور و سرنوشت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی آنان نتیجه عملی استقرار دولت اعتدال تدبیر و امید خواهد بود. لغو مناسبات آمرانه دیوان سالارانه و تبعیض آمیز در تعامل دولت و مردم و ایجاد فضای مناسب برای اجرای اصل شایسته سالاری، مساوات در مقابل قانون و شفاف سازی از ضروریاتی است که دولت ملتزم به اعتدال با تمسک به آنها می تواند اهداف عالیه خود را محقق کند.

چنانچه این حرکت با تجهیز به نظریه های علمی و استفاده از سرمایه های انسانی جامعه به ویژه فرهیختگان با رویکرد تحقق اعتدال در سطح کلان انجام شود، جنبش اعتدال خواهی ایران اسلامی، می تواند آینده روشنی را نوید بدهد. این جنبش مظلوم به دلیل آنکه مبانی آن با فطرت انسانی سازگار است و نیز به علت منافع و مزایایی که بخشی از آن معروض افتاد، از ظرفیت جهانی شدن و تعالی برخوردار است.