ابراهیم حقیقی:

تاریخ طراحی پوسترهای سینمایی فراموش شده است

طراح و گرافیست سینما اظهار داشت: مرور تاریخ طراحی اعلان و پوسترهای سینمایی برای ثبت داشته های گرافیکی در این عرصه ضروری است به ویژه که بسیار تلاش شده تا بخش بزرگی از این داشته فراموش و از حافظه پاک شود.

کد خبر: ۱۹۵۷۱۳

تاریخ: ۲۴ دی ۱۳۹۶ - ۲۱:۱۰

به گزارش ایران اکونومیست؛ ابراهیم حقیقی درباره ضرورت شناخت تاریخ طراحی اعلان و پوستر در سینمای ایران گفت: با مرور تاریخ طراحی اعلان و پوسترهای سینمایی می‌توان درباره خیلی نکات صحبت کرد.

حقیقی ادامه داد: با مرور این سرفصل پژوهشی به درستی می توان دریافت که کدام یک از طراحان در چه مقطعی با چه فرمی کار کرده‌اند. به این معنا که عده ای از افراد پرتره نقاشی می کردند، برخی دیگر فقط ترکیب‌بندی داشتند، برخی دیگر پوسترها را بر اساس طرح های خارجی ایرانیزه می کردند و به سَردر سینماها می کشیدند.

طراح پوستر فیلم «مشق شب» با اشاره به موج نو در تاریخ طراحی اعلان و پوسترهای سینمایی گفت: پس از طی شدن این دوره موج نو از طراحان ظهور پیدا کردند که مرتضی ممیز، قباد شیوا، فرشید مثقالی، آیدین آغداشلو، و ... از هنرمندانی بودند که در موج نو از تاریخ طراحی پوستر ظهور کردند و آثار به یادماندنی را به وجود آوردند.

حقیقی بیان کرد: طراحی به شیوه چاپ سیلک اسکرین ادامه داشت تا اینکه دوره دیجیتال پرینت فرا رسید. دورانی که به مدد دیجیتال شدن کارها طراحی ارزان قیمت نیز به سینما آمد که به اعتقاد من دوران تسلط پخش کنندگان ارزان قیمت از راه رسید و یک افول تاریخی را شاهد بوده ایم.

این طراح و گرافیست در ادامه صحبت های خود با اشاره به این مطلب که فراز و فرودهای تاریخ طراحی و اعلان و پوستر در سینمای ایران باید کتاب شود، گفت: نیاز به ثبت داشته های گرافیکی در قالب کتاب جامع که مرجعی قابل دسترس باشد وجود دارد و طبعا برگزاری نمونه نشست هایی چون «تاریخ سَردر در سینمای ایران» ضروری است اما باید دید خروجی نشست هایی از این دست چیست و چه کسانی شرکت می کنند.

طراح پوستر فیلم سینمایی «تاتوره» در پایان اظهار کرد: به عنوان مثال اگر از دانسته‌های محمدعلی حدت و محمدعلی باطنی که هر کدام در گوشه ای مشغول فعالیت هایی هستند در نشست های این چنینی بهره برد و یا فرصتی فراهم شود تا تجربه افرادی مثل علی اکبر صادقی، محسن دولو، بهنام و شقاقی که 50 سال پیش سَردر می کشیدند، مطرح شود، می توان گفت که تاریخ سَردر در سینمای ایران درست بررسی شده است.