با تلاش محققان کشورمان صورت گرفت؛

دستیابی به فناوری تولید بتاکاروتن از ریزجلبک برای مصارف دارویی

محققان پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی با استفاده از روش بیوراکتور اقدام به تولید بتاکاروتن از ریزجلبک دونالیلا سالینا کردند که به گفته آنها این روش نسبت به روش‌هایی که در دنیا استفاده می‌شود از آلودگی‌های زیست‌محیطی کمتری برخوردار است.

کد خبر: ۱۶۳۳۵۲

تاریخ: ۱۱ تير ۱۳۹۶ - ۱۶:۰۸

به گزارش ایران اکونومیست؛  دکتر محمدامین حجازی، رییس پژوهشکده بیوتکنولوژی صنایع غذایی پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی، بتاکاروتن را از ترکیبات پرکاربرد در صنایع غذایی، دارویی و آرایشی بهداشتی دانست که به دو صورت طبیعی و سنتتیک وجود دارد.

وی اضافه کرد: جلبک تک سلولی دونالیلا از مهمترین منابع طبیعی بتاکاروتن است که درصد تجمعی آن 10 تا 15 درصد می‌شود.

حجازی، قابلیت کشت ریزجلبک دونالیلا را در آب‌های شور و محیط کشت ساده عنوان و خاطرنشان کرد: سالانه بالغ بر 40 تن بتاکاروتن از خارج وارد می‌شود که در مطالعاتی با هدف رفع نیاز کشور به این ماده پرکاربرد و بهبود فناوری‌های موجود،‌ اقدام به استحصال بتاکاروتن از سویه‌های بومی ریزجلبک دونالیلا کردیم.

رییس پژوهشکده بیوتکنولوژی صنایع غذایی پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی، اضافه کرد: با بررسی سویه‌های بومی به سویه‌ای رسیدیم که حاوی 13.5 درصد بتاکاروتن است و در بعد ارتقای بازدهی تولید هم متدولوژی را ابداع کردیم که میزان تولید در واحد سطح یا حجم را در مقایسه با روش‌های معمول به نحو چشمگیری افزایش می‌دهد.

حجازی انتقال از فاز آزمایشگاهی به صنعتی را مرحله دیگر این تحقیقات نام برد و یادآور شد: این امر مستلزم طراحی محیط کشت اقتصادی است که هزینه‌های تولید را به حداقل برساند و در این راستا در فاز پایلوت اقدام به ساخت فتوبیوراکتوری کردیم.

به گفته وی در این فاز در تلاش هستیم با بهینه کردن محیط کشت مورد نیاز در فاز پایلوت، به راندمانی در حد فاز آزمایشگاهی دست یابیم که به این هدف نزدیک شده‌ایم.

عضو هیات علمی پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی با تاکید بر اینکه در دنیا برای تولید بتاکاروتن از ریزجلبک از سیستم‌های باز استفاده می‌شود، افزود: این روش نسبتا ارزان است؛ ولی راندمان نسبتا پایین و آلاینده‌های زیادی دارند.

حجازی اضافه کرد: هدف ما در این تحقیقات این بوده که با بهبود فناوری به محصولی برسیم که گرید و مطلوبیت لازم برای استفاده در صنایع دارویی را داشته باشد لذا سراغ سیستم بسته (بیوراکتور) رفتیم که هزینه بالاتری نسبت به سیستم‌های باز دارد؛ اما بازده بالاتر و آلودگی حداقلی را به دنبال خواهد داشت.