ساخت قطعات الکترونیکی بسیار کوچک با استفاده از نانو ورق ها

محققان ایرلندی نانو ورق هایی ساختند که می‌توان از آنها برای ساخت قطعات الکترونیکی بسیار کوچک استفاده کرد.

کد خبر: ۱۶۲۸۲۶

تاریخ: ۰۷ تير ۱۳۹۶ - ۱۰:۱۶

به گزارش ایران اکونومیست به نقل  از ستاد ویژه توسعه فناوری نانو، این نانو ورق‌ها را می‌توان به ‌گونه‌ای طراحی کرد که پس از انجام یک کار از پیش تعیین شده، تغییر پیکربندی داده و کار جدیدی را انجام دهند.
نانوورق های تولیدشده توسط محققان دانشگاه ایرلند شمالی طوری طراحی شده اند که با استفاده از آنها همچنین می‌توان ابعاد ادوات الکترونیکی را کوچکتر کرد.
این ورق‌های دوبعدی خواص ویژه‌ای از جمله حرکت دارند و از آنها می‌توان برای ساخت مدارهای کوچک استفاده کرد؛ مدارهایی که قابلیت تغییر پیکربندی داشته و می‌توانند برای انجام فعالیت‌های مختلف تغییر شکل دهند.
این نانو ورق‌ها که به دیواره‌های دامنه‌ای شهرت یافته‌اند، توسط محققان دانشگاه کوئین تولید شده‌اند و دارای ظرفیت بالایی در ایجاد دگرگونی در بخش تولید ادواتی نظیر تلفن هوشمند هستند.
نانو ورق‌های تولیدشده دارای ضخامتی در حد چند اتم بوده که درون ساختاری شبیه بلور قرار دارند، اما با تغییر شکل موجب تغییر ساختار بلوری نمی‌شوند.
گروه تحقیقاتی ریموند مک‌کواید و همکارانش معتقدند که این ماده دارای ظرفیت حل مسائل موجود در صنعت میکروالکترونیک است؛ به طوری که می‌توان به زودی از آن برای تولید ادوات الکترونیکی با ابعاد بسیار کوچک استفاده کرد.
محققان امیدوارند که این دیواره‌های دامنه‌ای بتوانند از شکلی به شکل دیگر درآمده و با این کار کوچک‌سازی قطعات الکترونیکی تداوم ‌یابد.
محققان این پروژه می‌گویند: مطالعات ما نشان می‌دهد که می‌توان اتصالات الکتریکی در مقیاس نانو با این مواد ایجاد کرد. در این قطعات الگوهایی برای ساخت سیم‌ها ایجاد می‌شود و زمانی که دیگر نیازی نبود، می‌توان آنها ‌را حذف کرد.
در این پروژه محققان نشان دادند که می‌توان مدارهای الکترونیکی را به ‌صورت کامل ایجاد کرد و بعد به ‌صورت دینامیکی پیکربندی آنها را تغییر داد؛ در واقع مواد مورد استفاده در ساخت مواد تغییر کاربری می‌دهند.
محققان به دنبال حل چالش‌های باقی‌مانده در این پروژه هستند؛ برای مثال آنها قصد دارند تا دریابند چگونه می‌توان دیوارهایی صاف برای هدایت الکتریسیته ایجاد کرد تا رفتار سیم مانند داشته باشند.
نتایج این پروژه در نشریه Nature Communication منتشر شده است.