دی اکسید کربن موجود در جو از خط قرمز عبور کرد

کارشناس طرح ملی تغییر آب وهوا گفت:غلظت گاز دی اکسید کربن ( CO2 ) درجو چند هفته پیش با گذر از مرز 400 PPM از خطر قرمز عبور کرد.

کد خبر: ۱۳۳۶۱۹

تاریخ: ۲۵ آبان ۱۳۹۵ - ۱۴:۲۷

به گزارش ایران اکونومیست؛ مهتاب صادقی روز سه شنبه در کارگاه تغییر اقلیم افزود: بر اساس پیش بینی دانشمندان اگر غلظت دی اکسید کربن در جو از 400 PPM بیشتر شود دمای زمین تا 2 درجه گرمتر می شود که بر اساس آن 20 تا 30 درصد تنوع زیستی دنیا تحت انقراض قرار می گیرد که این اتفاق هم افتاده است.
وی به اثرات ناشی از تغییر اقلیم در دنیا اشاره کرد و گفت: تنوع زیستی، زیستگاه ها، کشاورزی، منابع آبی، انرژی، مهاجرت و تولیدات را تحت تاثیر قرار می دهد، چندی پیش دانشمندان جهان اعلام کردند بیش از 60 درصد تالاب های جهان بر اثر تغییر اقلیم خشک شدند که این مساله عوارض خاص خودش را دارد.
وی به اهمیت دانش شناخت تغییر اقلیم اشاره کرد و افزود: اگر بدانیم مثلا 20 تا 30 سال آینده وضعیت بارندگی و خشکی چگونه خواهد بود می توان در زمینه های مختلف از جمله کشاورزی تصمیمات درستی اتخاذ کرد.
صادقی اظهار کرد: بر اساس پروتکل کیوتو 7 گاز به عنوان گازهای اصلی گلخانه ای معرفی شده اند که دی اکسید کربن، متان، اکسید نیتروژن و انواع CFC ها از آن جمله هستند، البته گازهای دیگری هم هستند که تاثیر زیادی بر روی تغییر اقلیم دارند مانند بخار آب، اما چون این روندی طبیعی است از این رو کیوتو آنرا در دسته گازهای گلخانه ای قرار نداده است زیرا هدفش فقط گازهایی بود که به علت فعالیت انسان تولید می شوند.
وی ادامه داد: انتشار گازهای گلخانه ای در جو متفاوت است، مثلا از کل گازهای گلخانه ای منتشر شده در جو در سال 2010 میزان انتشار دی اکسید کربن با 76 درصد از تمام گازها بالاتر بود و در مقابل اکسید نیتروژن 6 درصد بود، البته علت بالا بودن کربن افزایش مصرف سوخت های فسیلی است.
کارشناس طرح ملی تغییر آب و هوا گفت: البته تاثیر گازها به میزان ماندگاری آنها در جو نیز بستگی دارد مثلا ماندگاری گاز متان در جو 100 سال است.
وی افزود: از سال 1985 که انقلاب صنعتی رخ داد نرخ رشد سالانه CO2 و غلظت آن زیاد شد، غلظت آن در این سالها حدود 340 PPM بود که اکنون از مرز 400 PPM عبور کرده است.
صادقی درباره تاثیر تغییر اقلیم بر روی بارندگی ها گفت: تغییر اقلیم بر روی بارندگی نیز تاثیر زیادی دارد، به عنوان مثال اگر در منطقه ای بارندگی کم بود کمتر و اگر زیاد بود بیشتر می شود.
وی اظهار کرد: بعد از این روند و گرمایش جهانی، در اجلاس 1992 در ریودوژانیرو شرکت کنندگان، کنوانسیون تغییر آب و هوا را پایه ریزی کردند و بر اساس آن تعهداتی برای کشورها ایجاد شد تا مانع گرم تر شدن زمین شوند که اکنون 197 کشور از جمله ایران عضو آن هستند.
وی افزود: در سومین اجلاس اعضاء متعهد به کنوانسیون تغییر آب و هوا که در سال 1997 در کیوتو برگزار شد، متعاهدین پروتکلی را به منظور کاهش انتشار گازهای گلخانه ای به تصویب رساندند که به کنوانسیون کیوتو شهرت یافت.
صادقی به اقدامات ایران در این زمینه اشاره کرد و گفت: طرح توانمند سازی ایران به منظور تهیه و ارائه گزارش های ملی تغییر آب و هوا به سازمان ملل با کمک مالی تسهیلات جهانی محیط زیست ( GEF ) و با همکاری دفتر عمران ملل متحد ( UNDP ) از سال 1367 در سازمان حفاظت محیط زیست آغاز شد که تاکنون سه گزارش ملی کشور در این زمینه را تهیه و به سازمان ملل ارائه کرده است.
وی تاکید کرد: متاسفانه هنوز برخی از مردم در سراسر جهان تغییر اقلیم را باور ندارند، برخی هم معتقدند که تغییر اقلیم یک علم است بنابراین درک آن برای همگان میسر نیست، اما در مقابل برخی در جهان به این باور رسیده اند که تغییر اقلیم وجود دارد و تاثیرات زیادی هم بر کره زمین گذاشته است.