موفقیت محققان ایرانی در تولید نسل جدید داروهای ضد انعقاد

با انتقال دانش تولید نسل جدید داروهای ضد انعقاد به کشور و تسهیل دسترسی بیماران ایرانی به این داروهای پیشرفته تعداد زیادی از بیمارانی که پیش از این درمان نمی‌شدند، درمان و پیشگیری کافی را در مقوله ضد انعقاد دریافت می‌کنند و ریسک مشکلاتی مثل سکته مغزی و ترومبوزهای ورید عمقی و آمبولی ریوی تا حد قابل توجهی کاهش می یابد.

کد خبر: ۱۱۶۱۹۸

تاریخ: ۲۶ تير ۱۳۹۵ - ۱۲:۴۵

به گزارش ایران اکونومیست؛ دکتر سید امیر رضویان مدیر عامل کارخانه داروسازی عبیدی گفت: مشکلات فراوان درمان‌های سنتی و مرسوم ضد انعقاد، راه را برای گسترش هرچه سریع‌تر داروهای جدید باز کرده است. بسیاری از بیماران که پیش از این به دلیل محدودیت‌ داروهای تزریقی و خوراکی رایج، درمان کافی و مناسب دریافت نمی‌کردند اکنون می‌توانند به راحتی از خطرات و آسیب‌های جدی سکته‌های مغزی با منشأ آریتمی قلبی و لخته‌ در وریدهای عمقی یا شریان‌های ریوی در امان باشند.

وی تصریح کرد: در این میان، داروی ریواروکسابان با ویژگی‌های منحصر به فرد خود جایگاه ویژه‌ای در میان نسل جدید درمان‌های ضدانعقادی پیدا کرده است. از همین رو مجموعه عبیدی با پیشینه‌ درخشانی که در تولید داروهای حیاتی در حوزه‌های مختلف درمانی و به ویژه داروهای قلبی عروقی دارد پس از چند سال بررسی و تلاش مداوم این دارو را با فناوری روز دنیا تولید کرده و با قیمتی مناسب در دسترس پزشکان متخصص و خیل عظیم بیماران نیازمند به آن قرار داده است.

مدیرعامل کارخانه داروسازی عبیدی خاطرنشان کرد: تولید این دارو (زالربان) و داروهای مشابه آن در ایران اتفاق مبارکی است که می‌تواند پیامدهای ارزشمندی برای سیستم بهداشتی درمانی داشته باشد و از صرف هزینه‌های بیشتر برای عوارض ناشی از درمان ناکافی، هزینه‌های بالای بستری در بیمارستان و مواجهه با عوارض جسمی و روحی ناشی از آن جلوگیری کند.

داروهای ضدانعقاد در درمان فیبریلاسیون دهلیزی کاربرد دارد. این عارضه عنوان شایع‌ترین آریتمی قلبی است که در صورت همراه شدن با عوامل خطر زمینه‌ساز دیگر مانند سایر مشکلات قلبی، فشار خون و سن بالا می‌تواند احتمال حمله‌های مغزی را تا چندین برابر افزایش دهد.

به دلیل ماهیت خاموش بیماری فیبریلاسیون دهلیزی، بسیاری از موارد آن به ویژه در انواع گذرا و بدون علامت آن تشخیص داده نمی‌شوند و زمانی که بیمار دچار استروک شود به صورت گذشته‌نگر و با بررسی قلبی این آریتمی شایع برای بیمار تشخیص داده می‌شود.

امروزه روش‌های نوینی برای تشخیص فیبریلاسیون دهلیزی گذرا ابداع شده که تا حد زیادی وقوع حوادث مغزی در بیماران در معرض خطر را کاهش داده است. با این حال همچنان درصد قابل توجهی از بیماران دچار استروک بدون منشأ مشخص (استروک کریپتوژنیک) در بررسی دقیق‌تر و پیشرفته‌تر منشأ قلبی را دلیل اصلی حمله مغزی خود خواهند دید.

نکته قابل تامل این که بسیاری از مبتلایان به فیبریلاسیون دهلیزی نیز که بیماری آنها تشخیص داده شده  درمان کافی ضدانعقاد برای پیشگیری از استروک دریافت نمی‌کنند که از مهمترین علل آن محدودیت‌های وارفارین به عنوان داروی سنتی ضدانعقاد است.

بر اساس مطالعات صورت گرفته در موضوع عدم درمان با داروهای ضدانعقاد، این میزان در مورد وارفارین حدود نیمی از بیماران را شامل می‌شود و بدان معنا است که نیمی از بیمارانی که در معرض خطر سکته‌های مغزی ناشی از مشکلات قلبی هستند درمان کافی برای پیشگیری از این بیماری ناتوان‌کننده دریافت نمی‌کنند.

مصرف وارفارین علاوه بر نگرانی‌ها و محدودیت‌هایی که در مصرف غذا و سایر داروهای بیمار ایجاد می‌کند نیاز به پایش مداوم تست‌های انعقادی برای اطمینان از اثربخشی و ایمنی دارو دارد. با این حال حتی در بهترین حالات کنترل مداوم تست‌های انعقادی نیز نمی‌توان از قرار گرفتن همیشگی وارفارین در غلظت درمانی اطمینان داشت. در انواع مطالعات صورت گرفته در دو دهه اخیر، میزان قرارگیری وارفارین در محدوده درمانی در بهترین شرایط حدود 60 تا 70درصد گزارش شده است.

عدم درمان یا درمان ناکافی با داروهای ضدانعقاد تنها محدود به بیماری فیبریلاسیون دهلیزی نیست. بسیاری از بیماران مبتلا به ترومبوز وریدهای عمقی نیز پس از دریافت مدتی درمان ضدانعقادی و به دلیل محدودیت‌های درمان استاندارد، مصرف دارو را با نظر پزشک یا به طور خودسرانه قطع می‌کنند و با بازگشت ترومبوز ورید عمقی یا وقوع آمبولی ریوی بار بیشتری را به سیستم بهداشتی و درمانی تحمیل خواهند کرد.

دریافت پروفیلاکسی با داروهای ضدانعقاد نیز از قاعده عدم درمان کافی مستثنی نیست. بسیاری از افراد در معرض خطر ترومبوامبولی یا از خطرات احتمالی این واقعه ناتوان کننده آگاه نیستند یا در صورت آگاهی و دریافت پروفیلاکسی آن را به میزان کافی و در مدت زمان مناسب دریافت نمی‌کنند.

نسل جدید داروهای ضدانعقاد خوراکی که با مهار مستقیم فاکتورهای انعقادی پایداری بالاتری دارند و در نتیجه نیازی به پایش مداوم تست‌های انعقادی و نگرانی همیشگی از قرارگیری در محدوده درمانی ندارند، در همین چند سال محدود ورود به بازار دارویی دنیا نقش پررنگی در پیشگیری و درمان مشکلات و خطراتی پیدا کرده‌اند که پیش از این درمان کافی و مناسب دریافت نمی‌کردند.

ریواروکسابان (Xalerban) یکی از این داروهای خوراکی نسل جدید است که با دستور مصرفی ساده به صورت روزانه کار را برای تجویز داروی ضدانعقاد توسط پزشک و مصرف آن توسط بیمار تا حد زیادی ساده کرده است.

با معرفی این نسل از داروها در دنیا تعداد زیادی از بیمارانی که پیش از این درمان نمی‌شدند اکنون درمان و پیشگیری کافی و مناسب را در مقوله ضدانعقاد دریافت می‌کنند و ریسک خطراتی همچون سکته مغزی و ترومبوزهای ورید عمقی و آمبولی ریوی تا حد قابل توجهی در جوامع پیشرفته کاهش داشته است.

امید می‌رود با معرفی هرچه بیشتر داروهای نسل جدید ضدانعقاد خوراکی در آینده‌ای نه چندان دور مساله‌ای به نام عدم درمان یا عدم پیشگیری به کمترین حد ممکن برسد و از این راه، گامی در جهت ارتقاء سلامت جامعه ایرانی برداشته شود.