نانوذراتی که مانع التهاب بعد از حمله قلبی می‌شود

یک تیم تحقیقات بین‌المللی از آلمان و آمریکا موفق به ارائه نانوذرات حاوی siRNA شدند که قادر به کاهش التهاب بعد از حمله قلبی می‌شود.

کد خبر: ۱۱۵۰۶۶

تاریخ: ۱۹ تير ۱۳۹۵ - ۰۹:۲۰

به گزارش ایران اکونومیست به نقل  از ستاد ویژه توسعه فناوری نانو، یافته‌های اخیر محققان بیمارستان MGH در ماساچوست نشان می‌دهد که نانوذرات حاوی اسیدهای نوکلئیک siRNA می‌تواند برای کاهش التهاب بعد از حملات قلبی مورد استفاده قرار گرفته و میزان خطرات احتمالی را کاهش دهد. این پروژه با همکاری محققان مرکز قلب آلمان در مونیخ انجام شده‌است.
این تیم تحقیقات بین‌المللی با استفاده از پلاکت‌های خونی در موش و بهره‌گیری از این روش مبتنی بر نانوذرات موفق شدند التهاب را بعد از حمله قلبی کاهش دهند. نتایج این پروژه می‌تواند منجر به تولید روش درمانی مبتنی بر نانوذرات برای درمان بیماری‌های قلبی شود.
زمانی که یک نفر دچار حمله قلبی می‌شود، در بدن او مولکول‌های التهاب‌گر آزاد می‌شود که حاوی سیتوکین و مولکول‌های سیگنال‌دهنده سیستم ایمنی هستند. این مولکول‌ها سلول‌های گلبول سفید خون را جذب کرده و به سطح سلول‌های اندوتیال می‌چسبند؛ با این کار میزان خطر ابتلا به حمله قلبی افزایش می‌یابد.
نتایج یافته‌های محققان نشان می‌دهد که دیواره رگ‌ها، نانوذرات حاوی siRNA را جذب کرده و موجب کاهش بیان مولکول‌های چسبنده می‌شوند.
هندریک ساگر از محققان این پروژه می‌گوید: siRNA موجب خاموش شدن فرآیند تولید 5 مولکول چسبنده می‌شود. با این کار تعداد سلول‌های ایمنی ویژه‌ای موسوم به لوکوسایت در موش‌ها به حداقل مقدار خود می‌رسد. این فرآیند منجر به کاهش التهاب در موش شد.
ساگر می‌افزاید: ما معتقدیم که این نانوذرات می‌توانند راهبرد مناسبی برای درمان بیماری‌های قلبی باشند. در حال حاضر هیچ روش درمانی قطعی برای هدف قراردادن سلول‌های ایمنی و پلاکت‌ها وجود ندارد.
امید فرخ‌زاد از محققان این پروژه می‌گوید: این پروژه یک مطالعه بین رشته‌ای در حوزه‌های فناوری‌ نانو، رهاسازی دارو و بیماری‌های قلبی است. درمان‌های ترکیبی روش‌های بسیار مناسبی برای درمان بیماری‌های مهم است.
این گروه تحقیقاتی باید این روش را روی حیوانات بزرگتر نظیر میمون، خوک و خرگوش آزمایش کنند. همچنین بحث ایمنی این نانومواد باید قبل از آزمون بالینی روی انسان بررسی شود.
نتایج این پروژه در قالب مقاله‌ای در نشریه Science Translation Medicine منتشر شده‌است.