بایسته های روشنگری دولت در برابر موج سواری های تخریبگرانه سیاسی

سه سال از عمر دولت یازدهم می گذرد و در طول این مدت، گروهی سوار بر امواج خبری به صورت مداوم با تبلیغات سیاسی و جریان سازی علیه دولت، به تخریب مسوولان اجرایی کشور پرداخته اند. کارشناسان این رویکرد را غیر منصفانه دانستند و بر اهمیت مقابله موثر با این روند تاکید کردند.

کد خبر: ۱۱۲۷۵۹

تاریخ: ۳۱ خرداد ۱۳۹۵ - ۱۰:۵۰

به گزارش ایران اکونومیست؛ تلاش مخالفان در جهت جریان سازی علیه دولت یازدهم طی سه سال گذشته بر حسب رخدادها و دستاویزهای خبری، پرفراز و فرود بوده است. بسیاری از آنان با بهره گیری از روش های عوام فریبانه (پوپولیستی) به دنبال راه انداختن فضای تخریبی علیه دولت بوده و هستند.
ماجرای فیش های حقوقی، مصادره 2 میلیارد دلاری اموال ایران از جانب آمریکا، بسته شدن برخی کارخانه ها و ... از جمله بسترهایی بود که طی چند هفته گذشته مخالفان دولت بساط سیاه نمایی، شایعه سازی و تخریب خود را بر آن گستردند.
به منظور بررسی شاخص های فعالیت پوپولیستی و چرایی استفاده برخی جریان های مخالف دولت از فرافکنی و تخریب به جای نقد، به گفت وگو با «کامبیز نوروزی» کارشناس رسانه و حقوقدان و «علی بیگدلی» مدرس دانشگاه و پژوهشگر مسایل سیاسی پرداخت.
به باور این کارشناسان، بهره گیری از تبلیغات نادرست و عوام فریبانه، عاملی مهم برای ناشناخته ماندن چالش ها و رفع آنها است. تحلیلگران این گونه رفتارها را خارج از شیوه های نقد منصفانه و سوار شدن بر موج تبلیغات می دانند که راه درمان آن روشنگری دولت است.

*** دولت در برابر عوام فریبان از ظرفیت های خود استفاده کند
نوروزی، با تاکید بر اینکه نقد در فرایند رقابت سیاسی امری طبیعی و گریز ناپذیر است گفت: این نقد اما باید منصفانه و عاری از ریاکاری و توهین به دیگری باشد.
وی در بیان ویژگی های تبلیغات پوپولیستی و چرایی بهره برداری برخی جریان ها سیاسی از این شیوه افزود: تبلیغ در امر سیاست خصلت پوپولیستی دارد و زبان تبلیغ زبانی است که باید عامه پسند باشد زیرا با زبان آکادمیک و تئوریک نمی توان تبلیغ سیاسی کرد. در تبلیغات سیاسی هر کسی به دنبال عرضه کالای خویش است. از این رو، با زبان عامیانه سخن می گوید تا مخاطب را جذب کند. با این حال در تبلیغات نباید از توهین و افترا استفاده شود.
این مدرس حقوق ارتباطات درباره بهره وری مخالفان دولت از تخریب به جای نقد گفت: کلمه تخریب واژه کشدار و مبهمی است. با این حال طبیعت نقد این است که اگر از کسی نقد مثبت شود بر اعتبارش افزوده می شود و در صورت نقد منفی به تنزل شخص در نظر مردم می انجامد.
نوروزی در پاسخ به پرسشی در زمینه تحلیل رفتار و کنش رسانه ای- سیاسی مدعیان نقد دولت گفت: این حق طبیعی افراد است که وارد رقابت های سیاسی شوند اما مشکل اینجا است که هشت سال تمام، اتفاق های ناگواری در کشور رخ داد و ما درگیر نتیجه و آثار آنها هستیم. در این شرایط بسیاری از منتقدان کنونی سکوت پیشه کرده بودند. در این میان، دولت نیز در پاسخگویی به اتهام ها موضع واکنشی و پرمدارا دارد. در صورتی که اگر دولت از ظرفیت خود خوب استفاده کند، عوام فریبی جواب نخواهد داد.

*** دولت باید با بیان دستاوردهای اقتصادی با رفتارهای پوپولیستی مقابله کند
بیگدلی با اشاره به رویکرد گروه هایی که از منطق اجتماعی فاصله بسیاری دارند و به واسطه رفتارهای سیاسیِ هیجانی از عقل و منطق پیروی نمی کنند گفت: مخالفان دولت نیز اکنون از این روش استفاده و تلاش می کنند نوعی واکنش هیجانی و غیرمدنی را در جامعه علیه دولت برانگیزند. البته این شیوه رفتارها نمی تواند ادامه دار و نتیجه بخش باشد اما دولت هم باید برگ های برنده ای را رو کند تا بتواند در برابر این جریان ها ایستادگی کند.
این کارشناس مسایل سیاسی افزود: گروه هایی که از تبلیغات و مشی پوپولیستی بهره می برند دارای ریشه های بهم پیوسته ای هستند که قطع آنها مشکل است. دولت می تواند خود را با دستاوردهایش به ویژه دستاوردهای اقتصادی اثبات کند. این امر یکی از راهکارهای مهم برای مقابله با تبلیغات منفی مخالفان دولت است. مخالفان تا یک نقطه ضعف کوچکی را می بینند بی درنگ دست به فعالیت علیه دولت می زنند. در چنین شرایطی دولت باید خود را قوی کند تا آنها را به حاشیه براند.
وی در پایان درباره چرایی بهره برداری مخالفان دولت از تخریب به جای نقد گفت: گروه های مخالف دولت به دنبال گرفتن برخی مراکز قدرت هستند، پس سعی می کنند از هجمه و تخریب استفاده کنند. به باور این کارشناس، دولت باید کارهایی را انجام دهد که اثر مثبت آن در جامعه لمس شود تا از تبلیغ های مخرب این گروه ها مصون بماند.
دولت تدبیر و امید که سه سال از عمر آن می گذرد، با وجود موفقیت هایی که در عرصه اقتصادی و نیز بین المللی به موجب دستیابی به توافق مهم هسته ای به دست آورد، همواره مورد هجمه و عملیات تخریبی مخالفان قرار داشته است. آنان با بستن چشمان خود بر اقدام های موثر دولت در عرصه های داخلی و بین المللی، زیر پوشش نقد همواره به دنبال دستاویزی برای کوبیدن دولت بوده اند و در برابر، مسوولان اجرایی تاکنون صبوری بسیاری در قبال اینگونه رفتارها از خود نشان داده اند. دولتمردان گویی قضاوت را به افکار عمومی سپرده اند و خود می دانند که جامعه ایران دیگر به آسانی فریب سیاه نمایی گروهی خاص را نمی خورد؛ گروهی که با تخریب دیگران و نادیده انگاشتن منافع ملی می کوشند منافع شخصی و جناحی خود را دنبال کنند.