خویشتن را بسازیم مملکت آباد خواهد شد

دنیای اطرافمان از نظر ابعاد بزرگ، ولی از نظر کثیری از افراد جامعه مان به لحاظ مفهومی کوچک و بسیار محدود است.

کد خبر: ۱۱۰۷۵۵

تاریخ: ۱۸ خرداد ۱۳۹۵ - ۱۵:۵۴

متاسفانه در جامعه کنونی ما مردمانی بسیار سطحی نگر و نا آگاه دیده می شوند که به نهایت علم و اندیشه مانند گردویی سربسته نگاه می کنند و دید و تفکرشان در حد رویت کردن مغز یک گردو است.

جامعه ما تشکیل شده از مدعیان پر ادعایی است که حتی معنی اسمشان را نمی دانند و لی به دنبال کشف و به چالش کشیدن جهان پیرامون خویشند؛ افراد گنگ و کوری که بینایی را به تمسخر می گیرند.

کسانی که حتی در عمرشان به فایده و عمیق به مطالعه ی یک کتاب روی نیاورده اند مسائل روز دنیا را به چالش می کشند!

سطح شعور دیگران را به زیر سوال می برند غافل از آنکه درک درستی از شعور و تفکر و اندیشه ندارند. عالمانی نه تنها بی عمل بلکه سطحی اندیش و کوته نظر.

ظواهری آراسته و ژستی متفکرانه و دهانی باز برای اظهار نظر کردن در تمام حوزه های تخصصی!

از تاریخ و هویت خود بی اطلاع هستند و هیچگونه شناختی از زادگاه و سرزمینی که در آن زندگی می کنند ندارند، ولی به دنبال کشف و شناسایی هویت قومیت های فرامرزی سرزمینشان هستند!

افرادی که به راحتی با شنیدن نظریه و خواندن یک مطلب کوتاه انتقادی از عقیده سست خود دست می کشند و یا اندک اندیشانی که جاهلانه و مصرانه براساس نظریه های پوچ و بی خرد خود پافشاری دارند.

کسانی که با خواندن و شنیدن دو خط از مطالب روز دنیا که حتی زحمت تفکر و تعمق آن مطلب را به خود نمی دهند ادعای فضل و سواد کافی و وافی می کنند، اینان مدعیانی هستند که در توهم علم و دروغ غرق گشته اند!

به طور مثال:در خانه هایمان مترودترین اشیا کتاب های سرخورده قدیمی هستند (البته در میان آنها به ندرت چند کتاب جدید هم یافت شود)

منازلمان پرشده از اشیایی که هیچکدام حکایت از ایران و ایرانی بودنمان نمی کند؛ سیاست را خوب نمی شناسیم، دین را خوب نمی دانیم و شعر و ادبیات سالیان دراز است که محدود شده در کتابهای نفیس حافظ و شاهنامه در کنج کتابخانه های شخصیمان که هر از گاهی برای تفعلی برای مسائل بی اساس و خام و البته شاید برای به رخ کشیدن اندک شعور فرهنگیمان باشد.

مادامیکه از نظر سطح سواد و اندیشه به نازلترین سطح ممکن رسیده ایم چگونه می توانیم فریاد ساختن و آباد کردن سر دهیم!

متاسفانه اکنون با سیاست های در پیش گرفته دولت رو آورده ایم به مدرک گرایی و با توجه به این نگرش، جامعه پر شده است از باسوادان بی سواد و مدعیان توهم زده که هر کدام در کوله هایشان پر از خودبینی و بزرگ بینی غرورهای کاذب منیت است، در جامعه ایی که کیفیت فدای کمیت می شود باید فاتحه هر چه پیشرفت و آبادی را خواند.

تمام مباحث بالا برای این گفته شد که به موضوعی برسیم که در حال حاضر بزرگترین مصیبت جامعه ما تنها «فقرمطالعه» است.

زمانی در کتابهای درسیمان می خواندیم عالمان بی عمل حال باید بنویسیم عاملان بی علم...!

مادامیکه مراکز علمی و دانشگاهیمان غیر از معدود افرادی که به درستی راه خود را پیدا کرده اند پر شده از دانشجویانی که صرفا برای اسم و رسم و یا تفرج و وقت گذرانی یا نامی بیرون آوردن و یا مدرکی برای امرار معاش باشد، علم در پستوی کتابخانه ها به زنجیر کشیده می شود.

گوشهای نیمه باز دهان هایی فراخ و چشمانی بسته و دیدگانی تاریک و تار برای خواندن یک سطر از یک کتاب

حال به این نتیجه خواهیم رسید، اگر هر یک از ما فقط و فقط در روز ده دقیقه نه بیشر به امر مطالعه در یک حوزه خاص استمرار داشته باشیم ایران پر می شود از زنان خانه دار با سواد در امر تربیت و پروش فرزندانمان، از کارگران مبتکر مبدع، از مدیران مدیر و مدبر، از پزشکان حاذق، از دولتمردان سیاس و توانمند، از اقتصاد دانان فاضل و از روشنفکران روشن اندیش و از شاعران عارف و عارفان شاعر و غیره...

"اگر عمل هویدا شود، اقتصاد پویا، فرهنگ با اعتبار، و کشور آباد خواهد شد"

خانم نسیم ورهرام شاعر و نویسنده