اختلاف نظر درباره زمان خانه‌دار شدن؛ محاسبه‌ای که واقعیت‌ها را نادیده می‌گیرد؟

معاون وزیر راه‌و‌شهرسازی با اشاره به آمارهای منتشر شده درباره زمان لازم برای خانه‌دار شدن، تاکید کرد که این شاخص باید بر اساس متوسط قیمت مسکن و درآمد خانوار محاسبه شود. حبیب‌الله طاهرخانی اعلام کرد که متوسط دوره دسترسی به مسکن در مناطق شهری ۵.۸ سال و دوره انتظار با فرض پس‌انداز یک‌سوم درآمد، حدود ۲۶ تا ۲۷ سال است. وی همچنین اشتباه گرفتن این دو شاخص و استفاده از مفروضات متفاوت را عامل ارائه آمارهای متناقض دانست و اظهارات برخی کارشناسان مبنی بر اینکه خانه‌دار شدن حدود ۱۰۰ سال زمان می‌برد را رد کرد. با این حال، فعالان کارگری معتقدند که این محاسبات با واقعیت درآمد و هزینه‌های زندگی مزدبگیران همخوانی ندارد. فرامرز توفیقی، فعال کارگری، با انتقاد از این برآوردها اظهار داشت که بخش قابل توجهی از کارگران و بازنشستگان حتی در تامین هزینه‌های ضروری زندگی با مشکل مواجهند و عملاً امکان پس‌انداز ندارند. وی هزینه سبد معیشت خانوار را حدود ۸۰ میلیون تومان برآورد کرد، در حالی که دریافتی بخش عمده کارگران در بهترین شرایط به ۲۰ تا ۳۰ میلیون تومان می‌رسد. از این منظر، فرض اختصاص یک‌سوم درآمد به خرید خانه، بدون توجه به شکاف میان دستمزد و هزینه‌های زندگی، واقع‌بینانه نیست. توفیقی برای نشان دادن فاصله میان درآمد کارگران و قیمت مسکن، یک واحد ۵۰ متری در تهران را با قیمت هر مترمربع ۲۵۰ میلیون تومان (مجموعاً ۱۲.۵ میلیارد تومان) محاسبه کرد. وی افزود که حتی اگر کارگری با حقوق ماهانه ۲۰ میلیون تومان بتواند نیمی از درآمد خود یعنی ۱۰ میلیون تومان را پس‌انداز کند، خرید این خانه به ۱۰۴ سال زمان نیاز خواهد داشت. این کارشناس همچنین معتقد است که محاسبات دوره انتظار مسکن، تاثیر تورم و بی‌ثباتی اقتصادی را نادیده می‌گیرد؛ عواملی که می‌توانند فاصله میان پس‌انداز خانوار و قیمت ملک را در طول زمان افزایش دهند. به باور وی، مساله فقط طولانی بودن دوره انتظار نیست، بلکه رسیدن به سنین میانسالی و فرسودگی پیش از تحقق امکان خانه‌دار شدن است، وضعیتی که نشان می‌دهد سیاست‌های مسکن بدون توجه به قدرت خرید واقعی خانوارها، نمی‌توانند پاسخگوی بحران باشند. (تجارت‌نیوز)