حسین قتیب؛
جنگ بعدی لزوماً با شلیک نخستین موشک آغاز نمیشود. پیش از آن، نبردی بر سر حقیقت، تعیین مقصر و مشروعیتبخشیدن به اقدام نظامی در جریان است. چه کسی توافق را شکست؟ چه کسی آغازگر درگیری است؟ چه کسی مسئول پیامدهای جنگ بعدی خواهد بود؟ پاسخ به این پرسشها ممکن است پیش از آغاز درگیری نظامی، در میدان رسانهها ساخته و تثبیت شود.
نمونهاش روایتی است که این روزها درباره حملات به نفتکشها و کشتیهای تجاری شکل گرفته است: اینکه ایران عامدانه تفاهم اسلامآباد را نقض کرده و در نتیجه مسئول فروپاشی توافق و تشدید احتمالی جنگ است. اصل وقوع حملات یک موضوع است؛ اما تبدیل آن به روایتی قطعی از مسئولیت یکجانبه ایران، بدون بررسی تعهدات طرفین، محاصره دریایی آمریکا و توالی اقدامات نظامی، موضوعی دیگر. گاهی برای ساختن روایتی گمراهکننده حتی نیازی به جعل واقعیت نیست؛ کافی است بخشی از حقیقت انتخاب و بخشهای دیگر حذف شوند.
پیشتر نیز شاهد تلاش برای بیاعتبارکردن تصاویر واقعی بمباران تهران بودیم. برخی حسابهای رسانهای مدعی شدند تصاویر ویرانیها صحنهسازی شده و زنانی که در عکسها دیده میشوند بازیگرانی تکراریاند. بررسی مستقل تصاویر خیابان صابونچی تهران، این ادعا را رد کرد. در اینجا مسئله تنها انتشار یک خبر نادرست نبود؛ تلاش برای مشکوککردن مخاطب به خود واقعیت، حتی در برابر تصاویر مستند ویرانی و قربانیان جنگ بود.
در مرحله احتمالی بعدی جنگ، باید بیش از گذشته مراقب سه پدیده باشیم: Misinformation، اطلاعات نادرستی که ناآگاهانه منتشر میشوند؛ Disinformation، اطلاعات جعلی و تحریفشدهای که عامدانه برای فریب تولید میشوند؛ و Malinformation، اطلاعات واقعی که برای آسیبرساندن، مثلاً افشای هویت یا موقعیت افراد در معرض خطر، به کار گرفته میشوند. این سه میتوانند همزمان برای ایجاد وحشت، تخریب اعتماد عمومی، انکار واقعیتهای جنگ و آمادهسازی افکار عمومی برای پذیرش درگیری تازه مورد استفاده قرار گیرند.
در چنین شرایطی، ستاد تبلیغات جنگ، اگر وجود دارد، باید لحظهبهلحظه فضای اطلاعاتی را رصد کند و با سرعت، دقت و شواهد قابلراستیآزمایی پاسخگو باشد. البته مقابله با جنگ اطلاعاتی به معنای ساختن روایتهای متقابل یا انکار واقعیتهای ناخوشایند نیست. سرمایه اصلی در این نبرد، اعتماد عمومی است و این سرمایه تنها با صداقت و شفافیت حفظ میشود.
جنگ روایتها ممکن است پیش از جنگ نظامی، نتیجه مهمی را رقم بزند: اینکه افکار عمومی چه کسی را آغازگر جنگ بداند، چه کسی را قربانی بشناسد و چه کسی را مسئول ویرانیهای بعدی قلمداد کند