به گزارش ایران اکونومیست؛ در حالی که فشار بر اقتصاد جهانی به دلیل مسدود شدن شریانهای نفتی به اوج رسیده است، دونالد ترامپ در آستانه انتخابات کنگره، با لحنی خوشبینانه تلاش میکند تا بحران خاورمیانه را در سایه «دوستیهای شخصی» مدیریت کند، در حالی که واقعیتهای میدانی، روایت دیگری از بنبست را میگویند.
در حالی که خاورمیانه در چنگال جنگی گرفتار شده که بسیاری آن را «نامحبوب و بیراه» میدانند، دونالد ترامپ رئیسجمهور آمریکا را با یک معادله دشوار روبروست: مدیریت یک جنگ فرسایشی در آستانه انتخابات حساس کنگره. واشنگتن در شرایطی قرار دارد که هرگونه گسترش بیشتر درگیریها، میتواند ضربهای مهلک به نتایج انتخابات داخلی آمریکا بزند.
اما در میدان نبرد، معادلات به نفع ایران در حال تغییر است. پیشروی شورشیان و تعطیلی خط لولههای نفتی، در کنار کاهش کنترل بر تنگه هرمز، زنجیره تأمین انرژی جهان را به شدت تحت فشار قرار داده و لرزه بر اندام بازارهای مالی انداخته است.
در این میان، واکنش ترامپ به حملات اخیر به خط لوله نفت عربستان، ترکیبی از «اتهام» و «سادهانگاری» بود. او اگرچه احتمال داد که ایران پشت این حملات باشد، اما در پاسخ به سؤال خبرنگاران درباره تماسش با ولیعهد عربستان، به جای ارائه یک استراتژی نظامی یا سیاسی، به «رابطه شخصی» خود استناد کرد. او با لبخند گفت: «او دوست خوب من است و همهچیز بهخوبی و خوشی حل خواهد شد.»
این رویکرد «شخصیسازی سیاست» در حالی است که اقتصاد جهانی با واقعیتهای سخت دست و پنجه نرم میکند. عبارت «بهخوبی حل خواهد شد»، در حالی که قیمت نفت در نوسان است و مسیرهای ترانزیتی مسدود شدهاند، بیشتر شبیه به یک شعار انتخاباتی است تا یک راهکار استراتژیک.
اکنون سؤال این است که آیا «دوستیهای شخصی» ترامپ میتواند جایگزین یک استراتژی جامع برای خروج از باتلاق خاورمیانه شود، یا اینکه این خوشبینیهای سطحی، تنها پوششی برای پنهان کردن شکستهای دیپلماتیک در برابر واقعیتهای سخت میدانی است؟