شبیه‌سازی و خروج از منطقه امن، کلید غلبه بر اضطراب اجتماعی

در درون حوزهٔ روانشناسی، جدال زیادی پیرامون مفاهیمی چون اعتماد به نفس، خودباوری و عزت‌نفس وجود دارد. روان‌شناس بالینی و مدرس دانشگاه در یک گفت‌وگوی کوتاه در باشگاه رادیو، ادعا می‌کرد که این سه واژه به موازات هم مرتبط اما جدا از هم است. اعتماد به نفس، دیدن توانایی خود در موقعیت‌های خاص به‌عنوان نقطه قابل اندازه‌گیری، در حالی که خودباوری بُنیانی‌تر و کلی‌تر، نقش‌پردازی انسان در برابر قابلیت‌های خود را در طول عمر به تصویر می‌کشد. او چشمگیر شد و تأکید نمود که همه این مفاهیم در واقع از موقعیت‌های اطراف، تجربه‌های اجتماعی و دستاوردهای تدریجی نشأت می‌گیرند؛ نه فقط ویژگی‌های زیستی یا وراثتی. در صحبت‌های خود، او متوجه شد که اغلب مردم، هنگام مقایسهٔ خود با دیگران، به‌صورت ذهنی و نادرستی ناتوانی و حقارت را می‌سنجند. به جای بررسی وضعیت خود نسبت به اطرافیان، پیشنهاد داد که با دقت به روند رشد شخصی‌تان نسبت به گذشته‌ی فردی‌تان نگاه کنید؛ و برای مثال، در پایان هر شب سه نکته مثبت یا موفقیت را یادداشت کنید؛ این کار ذهن را به سوی باورهای مثبت می‌برد و حس اعتماد را شکل می‌دهد. وقتی در خصوص چالش‌های مصاحبه‌های شغلی صحبت کرد، به واقعیت می‌پرداخت که انتظار کردن برای داشتن اعتماد به نفس پیش از شرکت در مصاحبه، دست‌پوشی انتظاری بود. اعتماد به نفس، در واقع، نتیجهٔ حرکت و اقدام است. او پیشنهاد می‌شد که فرد مشغول فکر کردن بی‌پایان به احتمال شکست نباشد، بلکه بر خلق ارزش در همان لحظه تمرکز نماید؛ به‌وسیلهٔ تمرین مجدد جلسه شبیه‌سازی، بازبینی عملکرد و اصلاح نقاط ضعف، حس تسلط را پیدا کند. در مورد اضطراب اجتماعی، او روش جدی را مطرح کرد؛ در ذینگاه اینکه افکار دیگران در مورد خودمان اغلب بیش از واقعیت دست‌چین‌شده‌اند، کلمهٔ «نورافکن» استفاده‌شود. راه حل گام به گام، خروج از منطقهٔ امن، تغییر در رفتارهای سنتی و ابراز نظرات ساده در جمع‌های کوچک است؛ تا مغز یاد بگیرد که موقعیت‌های جدید تهدیدی نیستند. از آنجایی که فردی که واقعاً خودباور است، جدی به چالش‌ها می‌پردازد، کم‌کم ادعاهای کاذب می‌کند و اجازه نمی‌دهد تصورات منفی خود را پایین بیاورد؛ او می‌تواند با توجه نوازی در دیگران، مسئولیت خطاهایش را بپذیرد، مهارت گفتن «نه» را بیاموزد، تعریف‌های واقعی را قابل کشف می‌کند و از چرخه‌های سرزنش و خودانتقادات فرار کند. رفتارهای ناتوان در اطرافیانتان نیز توضیح داده شد. وقتی در جمع احساس انزوا می‌کنید، بدین معناست که شما می‌توانید به‌وسیلهٔ تمرین‌های ذهنی، تمرکز روی هویت خود را کرنے و اشتباهات خود را به‌عنوان بخشی حتمی از دریا یادگیری بپذیرید؛ از این طریق، مهارت‌های ارتباطی و روان‌شناسی را ترمیم کنید. حکاکه خداحافظی و تشویق به تلاش در کودکان جایگزین نمره مطلوب در ذهنشان گردد، همین بود. او پیوسته بیان کرد که والدین نباید فقط نمره را نگاه کنند، بلکه تلاش اقلیم، پشتکار و پشتوانه‌ی کودک را تحسین کنند؛ چون با این معنا، فرزند حس می‌کند کوششی که انجام داده، فراتر از نمره نهایی دیده می‌شود. اضافه بر این، او به چنین نکته‌ای اشاره کرد که اگر کودک با آزادسازی خود باشد، خطاهاختلافاً متحول می‌شود؛ همین‌چنین، مقایسه نکنید. در نهایت، تفاوت سفت‌گیرانهٔ بین اعتماد به نفس و غرور را با تأکید بر احترام؛ همان‌ وی گفت با اعتماد به نفس،نده ظاهر به یادگیری صمیمیت آشنایی می‌شود، در حالی که غرور به معنای تحقیر کردن دیگران است که نشان دهندهٔ تضعیف‌کردن جایگاه آنهاست؛ اگر پیشرفت فرد به تسهیل تعامل، احترام و پذیرش دیگران بینجامد، ناظر بر اعتماد به نفس می‌شود؛ در حالی که اگر به درجهٔ تحقیر خوددوستی منجر شود، برزهام آرامش نخواهد بود. به‌طور کل، پیشنهاد او واضح بود؛ شرکت در تمرین‌های روزانه‌، ارزیابی خود، توجه به نشانه‌های بدنی و نگاه کردن به فرایندهای شغلی و جامعه در جهت تقویت اعتماد، او به‌ستارشی ادعا کرد.