ثبت جهانی الموت

به گزارش ایران اکونومیست؛ ثبت جهانی الموت؛ آرزویی که پس از ۲۵ سال به یونسکو رسید

ثبت جهانی الموت؛ آرزویی که پس از ۲۵ سال به یونسکو رسید

ثبت جهانی مجموعه «قلعه الموت و استحکامات وابسته» در یونسکو، حاصل بیش از ۲۵ سال پژوهش، کاوش و حفاظت مستمر است.

مهر: بعضی موفقیت‌ها یک‌شبه به دست نمی‌آیند؛ سال‌ها در دل کوه، میان سنگ و خاک، لابه‌لای نقشه‌های باستان‌شناسی، گزارش‌های پژوهشی و ساعت‌های طولانی کاوش شکل می‌گیرند و روزی که نام مجموعه «قلعه الموت و استحکامات وابسته» در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت، بسیاری تنها خبر ثبت جهانی را شنیدند، اما کمتر کسی می‌دانست پشت این چند کلمه، بیش از دو دهه تلاش بی‌وقفه، پژوهش مستمر و صبری طولانی نهفته است.

ثبت جهانی الموت، فقط ثبت یک قلعه تاریخی نبود؛ روایت به ثمر نشستن مسیری بود که سال‌ها پیش آغاز شده بود. مسیری که با تشکیل پایگاه الموت در اواخر دهه هفتاد، آغاز فصل‌های پیاپی کاوش، مستندسازی، مرمت و حفاظت ادامه یافت و سرانجام توانست یکی از مهم‌ترین پرونده‌های میراث فرهنگی ایران را به مقصد برساند.

حمیده چوبک؛ باستان‌شناسی که زندگی‌اش را با الموت گره زد

در قلب این روایت، نام حمیده چوبک دیده می‌شود؛ باستان‌شناسی که نزدیک به ۲۵ سال از زندگی حرفه‌ای خود را با الموت گره زد. او و گروهی از باستان‌شناسان، مرمتگران، پژوهشگران و کارشناسان، سال‌های متمادی در شرایط سخت کوهستانی کار کردند؛ نه برای آنکه نامی از خود به جا بگذارند، بلکه برای آنکه یکی از مهم‌ترین میراث‌های تاریخی ایران، جایگاه شایسته خود را در جهان پیدا کند.