
به گزارش ایران اکونومیست؛ آزمون شود. تنوع مسیر، استقرار مناسب کابل، پایش بستر دریا، قراردادهای سریع تعمیر، ذخیره ظرفیت در مسیرهای جایگزین، و همکاری منطقهای برای حفاظت از زیرساختهای ارتباطی، دیگر موضوعات فنی حاشیهای نیستند و به قلب حکمرانی امنیت دیجیتال تبدیل شدهاند.
گلوگاه آینده، جایی میان نفت و داده
تنگه هرمز به این دلیل «گلوگاه دیجیتال» نامیده میشود که جهان جدید در آن با جهان قدیم تلاقی مییابد. نفتکشها در سطح آب حرکت میکنند و دادهها در کف دریا جریان دارند. اقتصاد فسیلی و اقتصاد ابری در یک نقطه به هم میرسند. هر تنش در این تنگه میتواند هم بازار انرژی را حساس کند و هم پرسش تازهای درباره تابآوری اینترنت منطقهای و جهانی پدید آورد. ارزش راهبردی تنگه هرمز دیگر فقط با بشکه نفت سنجیده نمیشود. اکنون باید آن را با تأخیر میلیثانیهای، ظرفیت ترابیتی، تداوم خدمات ابری، امنیت تراکنشهای مالی و پایداری اقتصاد داده نیز سنجید. این همان معنای دقیق گلوگاه دیجیتال است. نقطهای کوچک در نقشه که اختلال در آن میتواند فشار خود را در شبکهای بسیار بزرگتر از جغرافیای خود نشان دهد.
در این میان، نقش ایران در معادله جدید تنگه هرمز بیش از گذشته برجسته شده است. ایران به دلیل موقعیت جغرافیایی خود بر بخش مهمی از این تنگه اشراف دارد و همین موضوع به آن جایگاهی ویژه در معادلات انرژی، تجارت دریایی و اکنون زیرساختهای ارتباطی داده است. در جهانی که نفت و داده هر دو از مسیر تنگه هرمز عبور میکنند، کنترل و نفوذ ایران بر این گذرگاه میتواند بر محاسبات قدرت منطقهای و حتی جهانی اثر بگذارد.
به همین دلیل، این منطقه استراتژیک دیگر صرفاً یک نقطه جغرافیایی نیست، بلکه به یکی از مهمترین اهرمهای ژئوپلیتیکی قرن بیستویکم تبدیل شده است و هرگونه تغییر در وضعیت آن میتواند توازن قدرت، امنیت انرژی و پایداری ارتباطات دیجیتال را به طور همزمان تحت تأثیر قرار دهد.