
به گزارش ایران اکونومیست؛ بحران پسماند در شمال ایران سالهاست از یک مسئله شهری فراتر رفته و به تهدیدی جدی برای محیطزیست تبدیل شده است.
به گزارش خبرگزاری تسنیم از بابل، مسئله پسماند در شمال کشور، بهویژه در استان مازندران و شهرستان بابل، سالهاست از یک موضوع خدمات شهری ساده عبور کرده و به یک «ابرچالش زیستمحیطی، اجتماعی و اقتصادی» تبدیل شده است؛ چالشی که نهتنها سیمای طبیعی منطقه را تحتتأثیر قرار داده، بلکه بهطور مستقیم بر منابع آب زیرزمینی، کشاورزی، سلامت عمومی و حتی بودجههای عمرانی شهرداریها سایه انداخته است.
در این میان، سایت انجیلسی در منطقه بابلکنار، یکی از شاخصترین نمونههای انباشت بحران پسماند در شمال کشور به شمار میرود؛ نقطهای که قرار بود در یک بازه زمانی کوتاه، تنها یک «محل موقت دپوی زباله» باشد، اما در عمل به محل انباشت چند دههای پسماند و یکی از پیچیدهترین پروندههای زیستمحیطی استان تبدیل شد.
از تصمیم موقت تا بحران دائمی
بیش از 27 سال پیش، در پی افزایش تولید زباله در شهرستان بابل و نبود زیرساختهای پایدار دفن و بازیافت، مسئولان وقت در فرمانداری این شهرستان گرد هم آمدند و در قالب یک صورتجلسه، روستای انجیلسی در منطقه بابلکنار را بهعنوان محل موقت دپوی زباله تعیین کردند؛ تصمیمی که در ظاهر، برای حل یک بحران فوری و یکساله اتخاذ شده بود.
اما همان تصمیم موقت، بهدلیل نبود برنامه جایگزین، ضعف در مدیریت پسماند و تغییر نیافتن الگوی مصرف و بازیافت، به یک وضعیت پایدار اما بحرانی تبدیل شد؛ وضعیتی که نهتنها در همان سال پایان نیافت، بلکه در دهههای بعد، با افزایش جمعیت و رشد تولید زباله، ابعاد گستردهتری پیدا کرد.