
به گزارش ایران اکونومیست؛ تحریمها ابزار اصلی فشار آمریکا هستند و تا زمانی که این ابزار بهطور مؤثر کنار گذاشته نشود، تهدید نیز به اشکال مختلف بازتولید خواهد شد. مذاکرهای که این واقعیت را نادیده بگیرد، عملاً به بازتولید همان چرخه فشار کمک میکند.
بر اساس گزارش باشگاه خبرنگاران جوان؛ اظهارات اخیر مارک روبیو در حاشیه کنفرانس امنیتی مونیخ، بار دیگر تناقض بنیادین در رفتار سیاست خارجی ایالات متحده در قبال ایران را آشکار کرد؛ تناقضی که سالهاست بهعنوان یکی از مؤلفههای ثابت راهبرد واشنگتن علیه تهران عمل میکند. روبیو در گفتوگو با بلومبرگ مدعی شد رئیسجمهور آمریکا، با وجود دشواریها، همچنان ترجیح میدهد از مسیر توافق با ایران به حلوفصل اختلافات برسد و به این گزینه «فرصت دیگری» بدهد. اما این گزاره دیپلماتیک، ساعاتی بعد، با سخنان صریح و بیپرده دونالد ترامپ در هواپیمای ایرفورس وان عملاً خنثی شد؛ جایی که ترامپ «تغییر حکومت در ایران» را «بهترین حالت ممکن» توصیف کرد.
این همزمانی تصادفی نیست. در حالی که رسانهها از برگزاری دور جدید گفتوگوها میان نمایندگان ایران و آمریکا در وین خبر میدهند، واشنگتن بار دیگر همان الگوی آشنا را فعال کرده است: ارسال پیامهای دوگانه، ترکیب دیپلماسی لفظی با تهدید سیاسی، و تلاش برای تحمیل مذاکره از موضع فشار. تجربه سالهای گذشته نشان داده است که این الگو نه ناشی از سردرگمی، بلکه محصول یک محاسبه آگاهانه است؛ محاسبهای که هدف آن نه حلوفصل پایدار اختلافات، بلکه مهار توانمندیهای ایران و نگهداشتن «سایه تهدید» بهعنوان اهرم دائمی فشار است. گزارش کامل از منبع