این پیروزی گرچه از لحاظ این که به ریاست جمهوری فردی منتهی شد که بسیاری از عوامل شایستگی را داشت، حائز اهمیت بود، اما مهمتر از آن، از بعد سیاسی پر معنا و تاثیرگذار بود؛ به گونه ای که پس از یک سال، میتوان مهمترین نتیجه آن را در تقویت ملت و جامعه مشاهده کرد امروز گرچه همبستگی ملی موجود را به تنهایی نمی توان به پای دولت چهاردهم نوشت، لیکن نقش آن را در این پدیده سیاسی هم نمی توان نادیده انگاشت و کمرنگ دید.
پس از یکسال از پیروزی اصلاح خواهان، اگر به عنوان این دولت که دولت «وفاق ملی» بود و شعار دکتر پزشکیان که مدام از انسجام، همبستگی و وحدت ملی سخن می گفت، نگاهی بیندازیم، اهمیت این شعار و کارآیی آن در عرصه های اجتماعی و سیاسی بیشتر به چشم می آید. همچنین اگر برخی از رویکردها و سیاست های «دولت وفاق ملی» را مرور کنیم، مثل:
– نه به «جنگ» و حمایت مستمر از «صلح»
– ایستادگی در برابر زور و قلدری و «نه» به تسلیم
– دیپلماسی وفاق گرایانه با همسایگان
– طرفداری از مذاکره
– تعامل با رهبری
– حمایت از خواسته های مردم و تلاش برای تحقق آنها از مسیر تعامل و توافق
– تنش زدایی داخلی و خارجی
– تاکید بر گشایش های سیاسی و حمایت از فضای نقد و گفت و گو
– حمایت از اقشار آسیب پذیر و اصلاح عدالت گرایانه یارانه ها
– ارتقای سطح شایسته سالاری در جامعه
– دوری تدریجی از اقتصاد دستوری
– حضور در بین مردم فروتنی با آنان
– توجه جدی به رویکرد «ایران مال همه ایرانیان» با به کارگیرای اقوام، مذاهب و به ویژه بانوان در پست های مدیریتی
بیشتر به اهمیت این انتخاب پی می بریم. سوال مهم این است اگر این پیروزی به نفع خالص سازان و رقیب رقم می خورد، چه رویکردها و سیاستهایی شکل می گرفت و امروز، شاهد چه وضعیتی بودیم؟ اینجاست که شایسته است ۱۵ تیر را گرامی بداریم و این دستاورد مهم اکثریت ملت را به فال نیک گرفته و در یک رویداد شایسته، آن را جشن بگیریم.
سکوت در این زمینه، بی تردید جفا به رای دهندگان به دکتر مسعود پزشکیان در ۱۵ تیر سال ۱۴۰۳ است.
منبع: روزنامه آرمان امروز، سه شنبه، ۱۷ تیر ۱۴۰۴